Carnaval, of hoe ik langzaam bijna ten onder ging

Hier in het midden van het land vieren we geen carnaval zoals beneden de rivieren. Toch wordt er op school wel één ochtend wat aan gedaan en dan is het wel leuk om verkleed te gaan. Thijs wou als Draco Malfidus (uit Harry Potter – hij is een groot fan) en Floortje als koningin Elsa (uit de geweldige film Frozen). Leuke projecten dacht ik zo.

De echte Draco Malfidus

De echte koningin Elsa

Al ver van tevoren zocht ik op Pinterest de nodige informatie bij elkaar. Gedetailleerde plaatjes van de outfits en bijbehorende accessoires, bijbehorende patronen en tutorials. Thijs moest een mantel, een stropdas, een toverstok en een sjaal. En Floortje een prinsessenjurk van verschillende glimstofjes en een ingebouwd sleepje.

Ik begon vast met het breien van een sjaal voor Draco. Ik kocht de benodigde stoffen en had nog zeeën van tijd. En toen bedacht ik dat Floortje toch wel een keer een andere kamer moest. En met andere kamer bedoel ik niet ‘haar bestaande kamer ánders’, maar ‘haar kamer naar boven verhuizen en mijn werkkamer naar beneden’. En zelfs dat maakt de ingewikkeldheid van het project nog niet helemaal duidelijk. Mijn werkkamer deed namelijk de afgelopen jaren tevens dienst als zolder/opslagruimte. De helft van die (grote) kamer stond dus vol met zooi. Veel zooi. Variërend van oude schoolboeken van WJ en mij tot home-deco-spul, van klusmaterialen tot je-weet-maar-nooit-waar-je-het-voor-nodig-hebt-spul.

Het begon met ‘Ik ga vast wat door de zooi heen kijken, dan kunnen we na carnaval wel kijken hoe we verder gaan’. Maar voor ik het wist was ik twee ritjes per dag naar de kringloop aan het maken, stond ik een kamer te witten en was ik met dozen de trap op en af aan het lopen. Wat een paar dagen voorbereidend werk had moeten worden, werd een week flink bikkelen. Maar het resultaat mag er wezen: Floortje is dolblij met een kamer die twee keer zo groot is (nu heeft ze eindelijk hetzelfde formaat kamer als Thijs – zijn we daar ook weer van af). En ik ben heel blij dat ik nu een verdieping lager zit en voor mijn gevoel de kinderen wat beter in de gaten kan houden en minder weggestopt zit.

Floortje’s kamer – Panoramafoto’s blijven lastig… ons meubilair is niet scheef!

Mijn domein. Alles heeft een eigen plekje kunnen krijgen. En nee, ik heb niet teveel stoffen. Echt niet.

Maar goed… toen was er dus minder dan een week te gaan tot carnaval en was ik -behalve een voor drie kwart gebreide sjaal voor Draco- nog niet erg opgeschoten. Ik begon op zondag dus met goede moed (en een enigszins opgejaagd gevoel) aan de mantel voor Draco. Ik had op internet wel wat gratis patronen gevonden, maar die bleken allemaal toch niet zo gratis of überhaupt niet meer verkrijgbaar. Toen tekende ik maar zelf iets. Als basis nam ik het patroon voor een winterjas uit de Ottobre en behalve de schouders en de mouwkoppen liet ik daar niets van heel. Alles werd langer, groter, wijder. De zwarte mantel werd gevoerd met een groene stof en voorzien van de officiële badge van Zwadderich/Slytherin (geprint op transferpapier en op de mantel bevestigd) en kreeg aan de binnenkant een geheim zakje voor het opbergen van de toverstaf (die ik maakte van een bamboe plantenstokje).

Draco Malfidus. Op de blik is hard geoefend. Hij heeft de rest van de dag zo gekeken.

Dinsdag begon ik vol goede moed aan de Elsajurk. Ik had verwacht in mijn stapel patronen wel iets passends te vinden dat ik kon verbouwen, maar helaas. Alle patronen voor meisjesjurken hadden raglanmouwen of verkeerde lijfjes (te kort, te lang, you name it). Dat zou dus niets worden. Paniek! Ik spitte in mijn geheugen waar ik dergelijke jurkjes eens gezien had en kwam op ‘Stof voor durf-het-zelvers‘, een boek dat inmiddels beroemd is in blogland. Maar ja, dat boek had ik niet. Godzijdank kwam ik op het heldere idee in de catalogus van de bieb te zoeken en tot mijn opluchting hadden ze hem in een dorp verderop. En die bieb ging een kwartier later open. Dus ik daarheen geraced, terug geraced en nog voor de lunch had ik de jurk getekend met de nodige aanpassingen en de stoffen gesneden.

Koningin Elsa van Arendell

Natuurlijk waren we er toen nog niet, want het bleek geen sinecure om alles precies volgens de wensen van koningin Elsa te krijgen. Het sleepje moest op precies de juiste manier tussen het lijfje en de bovenkant gezet worden (dat Elsa een digitaal getekend personage is en niet alles bij haar volgens de regels der zwaartekracht is boeide dochterlief niet zo), de mouwen moesten preciés het juiste ‘puntje’ hebben etc. Het kostte de nodige hoofdbrekens om alles precies naar wens te krijgen. De glibberstoffen bleken redelijk dramatisch om mee te werken, zodra je het werkstuk optilde, vielen links en rechts de spelden eruit. En de stof van de sluier bleek zó rafelig, dat tot drie keer aan toe de locknaad er gewoon af viel. Ja, dat kan echt. Uiteindelijk heb ik tot donderdagavond tien uur gezwoegd om alles af te krijgen, maar op vrijdagochtend stond mijn grut stralend op het schoolplein. En daar doe je het dan voor he…

Staatsieportret

Oh ja, en als je dan gezworen hebt het eerstkomende halfjaar de naaimachine niet meer aan te raken, dan zit je zomaar ineens samen met je dochter een Elsajurk voor haar favoriete knuffel te maken… Tsja.

Advertenties

Een gedachte over “Carnaval, of hoe ik langzaam bijna ten onder ging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s