Ja echt, ik leef nog

Het lijkt wel of ik elk jaar wel een keer een blog maak met de strekking ‘kent u mij nog, ik ben hier zo lang niet geweest’. En dan volgt een rits aan gebeurtenissen waardoor ik er niet ben geweest. Deze keer geen excuses. Life happened, zullen we maar zeggen. Hockey, school, huishouden, pogingen tot fit worden, u kent het wel. Al schaam ik mij diep dat het maar liefst negen maanden heeft geduurd voor ik mij hier weer eens liet zien (nee, dat getal wil niks zeggen en is purely coincidental).

Ondertussen zat ik niet stil. Maar elke keer kwam ik maar niet tot het het schrijven van een verhaaltje en het nemen van foto’s (het weer was nou ook niet echt fotoshootwaardig he…). Dus in de komende ‘afleveringen’ volgt er een kleine samenvatting van mijn activiteiten van de afgelopen tijd. Voor mijn gevoel was ik vooral bezig met breien en haken, maar toen ik zo eens mijn kledingkast en die van de kinderen bekeek, bleek ik toch ook nog wat genaaid te hebben. Tsjonge.

Een interne verhuizing maakte het een tijdje lang lastig om tot naaien te komen. We gaven de werkkamer van WJ op om een gameroom te maken voor de kinderen (Wat een uitvinding! Rust in de woonkamer! Niet meer de hele middag mogen meegenieten van Fifa15!), maar daardoor moest ik mijn werkplek opeens delen met WJ. En de opstelling die we in eerste instantie hadden, bleek niet zo heel erg uit te nodigen tot naaiactiviteiten. Te krap, te weinig licht, geen plek om patronen te kunnen tekenen. Gelukkig zag ik een paar weken geleden het licht, schoof weer wat met de meubels en ja hoor, mijn sew mojo is weer terug.

Ik maakte een nieuwe versie van de Hudson Pants voor mezelf. Wát een fijn patroon is dat. Je hebt zo’n broek echt in een middag in elkaar, zo simpel is ie. Hij zit als gegoten, zonder aanpassingen. Door het gebruikte materiaal (een hele soepele joggingstof met ingeweven reliëf – wat niet op de foto te vatten valt) valt deze versie wel iets ruimer dan de eerste die ik maakte, maar hij is toch nog zeker draagbaar. En ont-zet-tend comfortabel. Ik merk wel dat ik toch nog niet helemaal gewend ben aan de joggingbroek-op-chic trend (maar misschien is dat ook wel omdat ik er voor mijn gevoel niet de juiste schoenen bij heb – als vrouw moet je altijd een excuus verzinnen voor nieuwe, toch?). Dus ik draag ze vooral voor sportieve *uche* activiteiten (lees: als ik ’s avonds op de bank hang). Jammer dat ik niet eerder tot het maken van foto’s kwam, want de stof blijkt niet zo goed bestand tegen knieën en andere rondingen, dus hij is op wat plaatsen gaan lubberen. Desalniettemin vond in hem toch nog wel fotowaardig genoeg. Ware het niet dat je op de foto geen fluit ziet eigenlijk. En dat ik vergat een foto te nemen met mezelf erin. Maar misschien is dat geen gemis.

Voor Thijs maakte ik ook een paar (Mini) Hudson Pants. Door stofgebrek gebruikte ik bij zijn broek twee verschillende stoffen, maar dat geeft de broek juist iets extra’s, vinden we allebei. Hij is er in ieder geval dolblij mee en heeft de broek meteen gebombardeerd tot zijn lievelingsbroek. En dat wil wat zeggen, uit de mond van Mister Joggingbroek himself. Helaas is de broek nu eigenlijk alweer aan de korte kant, dus er zal binnenkort wel weer een nieuwe exemplaar van de band moeten rollen. Nou ja, dat is inmiddels een fluitje van een cent!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s