Kleuren

Vroeger tekende ik heel veel. Als kind zat ik úrenlang modepoppetjes te tekenen. En later tekende ik met grote regelmaat onze katten. Maar toen hadden we opeens geen katten meer en wél kinderen en plotseling was er geen tijd meer voor tekenen. Of geen rust. Of geen zin.

Daar kwam laatst verandering in. Bij de fysiotherapeut raakte in gesprek met iemand die bij diverse tekenclubs zit en zelf boeken illustreert. Zij praatte zó enthousiast over tekenen, dat ik weer helemaal de kriebels kreeg. Dus ging ik op zoek naar mijn oude spullen en begon wat te krabbelen. Nou moet ik zeggen dat ik dat begin toch best weer lastig vond. Vooral het bedenken van een onderwerp heb ik altijd al moeilijk gevonden. Maar ik liep tegen een goede warming up-oplossing aan.

Je ziet ze steeds vaker liggen in winkels: kleurboeken voor volwassenen. Op vakantie in Frankrijk zag ik ze in de winkels van diverse kastelen liggen, boekhandels verkopen ze en ook winkels met ‘hippe spullen’ hebben ze in het assortiment. Helaas zijn die boeken vaak wel flink prijzig. Gelukkig liep ik er laatst ook bij de Action tegenaan. En toen kon ik het niet meer negeren. Ik nam er drie mee en viel meteen aan. Samen met Floortje, die meteen een boek inpikte, kleurde ik dat het een lieve lust was.

En na een paar dagen kan ik zeggen: het is verslavend. En rustgevend. Ik kleurde al vele pagina’s vol en geïnspireerd door al dat gekrabbel ben ik uiteindelijk ook zelf kleurplaten gaan tekenen. Sommige gewoon voor mezelf. Ergens beginnen en dan kijken waar het schip strandt. En andere in opdracht van Floortje, met zéér specifieke aanwijzingen (“Dát bloemetje daar moet paars, en dan moet er hier ook nog eentje komen. En een hartje.”) Hoe dan ook, heerlijk om te doen!

 

Advertenties

Feestdagen

Hiep hiep hoera, de feestdagen zitten erop! Nee, ik ben niet gek geworden en besef me terdege dat Kerst en Oud & Nieuw nog niet geweest zijn. Maar de feestdagen die dochterlief (en daarmee ons hele gezin) zo’n stress bezorgden zijn voorbij. Meestal begint ze in oktober al, want oktober is al bijna november en in november is haar grote broer jarig en dan is zij dus óók al bijna jarig (“Hoeveel nachtjes nog, mama?” En dan na mijn antwoord “Maar het is niet eerlijk! Dat duurt nog heel lang!”). Dan hebben we de stress van de verjaardag van broerlief zelf (“Het is niet eeheerlijk dat hij eerder jarig is dan ik!” “Het is niet eerlijk dat hij allemaal cadeautjes krijgt!”), gevolgd door Sinterklaas (“Maar ik vind het zo spannend wat ik krijg!” “Nu ben ik bijna jarig!”) en dan een week later eindelijk haar eigen verjaardag (*stuiterstuiterstuiter* “Maar ik vind mijn feestje zo spannend!”). Arm kind, die afwijkingen van het dagelijkse doen vindt zij écht niks. Haar humeur klaart dan ook zienderogen op als dat allemaal geweest is, dus ik hoop op vredige dagen. Al hoorde ik vanochtend alweer gemor, want het kerstdiner op school is ook zó spannend en vrijdag heeft ze nog een feestje van een klasgenootje ook en dat is ook weer zó spannend… *zucht*

Maar goed, nu ik geen cadeaus en feestactiviteiten meer hoef te bedenken kom ikzelf in ieder geval weer wat tot rust en is het dus weer tijd voor creatieverig gedoe. En voor het in kerststemming brengen van het huis, natuurlijk. En deze week combineerde ik beide activiteiten.

Kerstengeltje en kerstmannetje die we vorig jaar kregen; versieringen her en der; trotse dochter die de piek erop mocht zetten; yours truly in een kerstbal; glitterende feestnagels.In compleet willekeurige volgorde. 

Een tijdje geleden zocht iets om Floortje mee te vermaken en bedacht ik dat ze het misschien wel leuk zou vinden om iets creatiefs te doen. Vorig jaar kreeg ik van de Sint twee Clover pompom-makers en het leek me wel leuk om die uit te proberen. Nadat ik er in minder dan 5 minuten twee gemaakt had, liet ik Floortje erop los. En die vond het geweldig. De ene na de andere pompom rolde onder haar handjes vandaan. Van de week reeg ik die aan een touwtje en voilá: een kerstige pompommenslinger.

Héél makkelijk:
– draad wikkelen om de ene helft
– draad wikkelen om de andere helft
– dichtklappen
– draadjes doorknippen in het ‘gootje’ en touwtje erom knopen
– ene kant openklappen
– andere kant openklappen
– apparaatje uit elkaar halen, pompom een beetje bijknippen en voilá!
Met de kerstvakantie in zicht hoop ik ook weer eens achter de naaimachine te belanden. Mijn vingers jeuken om weer wat voor mijzelf te maken. Vanochtend downloadde ik het Wisksten Tova-patroon, waarvan ik op internet al zoveel prachtige creaties voorbij zag komen. Ik ga eerst maar eens een proefversie maken uit een lapje dat ik nog had liggen. En als die bevalt, dan ga ik denk ik bij haar op zoek naar een mooie Nani Iro…

Naai eens een boekje

Thijs is uitgenodigd voor een feestje. De jarige in kwestie is helemaal gek van Skylanders. Skylanders is een game waarbij je verschillende spelfiguren hebt, échte poppetjes. Die poppetjes hebben allemaal verschillende krachten die je nodig hebt om het spel te spelen. Je kunt ze op een portal plaatsen en dan verschijnen de poppetjes daadwerkelijk op het scherm. It’s magic! Nu er een nieuwe versie uit komt, wil de jarige voor zijn verjaardag graag een bijdrage voor dat nieuwe spel. Nou vind ik geld (zeker voor een kind) nooit zo’n gezellig cadeau. En dus besloot ik zelf een soort cadeaubon te fabriceren, ook al ben ik niet zo’n knutselaar wat cadeautjes betreft.

In het nieuwe spel draait het erom dat de ‘poppetjes’ onderling boven- onderlijven kunnen uitwisselen, om zo verschillende krachten te combineren. Dat kenmerk wilde ik in de bon ook naar voren laten komen. Op de website van Skylanders staan alle figuren. Ik kopieerde de plaatjes naar Word (met alt-print screen, zodat ik zeker wist dat alle afbeeldingen precies even groot waren). Na het uitprinten sneed ik alle plaatjes in hetzelfde formaat uit. En toen hakte ik de boel rigoureus doormidden.

Maar dan? Hoe maak je daar dan een boekje van? Het boekje bleek te klein voor de perforator en de nietmachine trok het niet om door 18 lagen papier te gaan. En toen kreeg ik een heldere ingeving: zou de naaimachine, met een jeansnaald, het redden?

En ja hoor, die redde het prima. Achterin maakte ik nog een envelopje voor het geld en ik stikte zonder problemen de boel aan elkaar. Nu maar hopen dat de jarige het cadeau kan waarderen. (En dat mijn kleine ventje het niet in zijn bol gaat krijgen om óók dat nieuwe spel te willen, want wij zijn net pas aan de vorige versie begonnen…)

Vakantie en de Burgeroorlog

Ik heb het geprobeerd vandaag, verder naaien aan de zomerjurkjes. Maar ik had bij voorbaat kunnen weten dat vakantie en quality time achter de naaimachine niet combineren. Ik overwoog nog even om het machinepark naar de tuintafel te verhuizen, maar voor de projecten had ik zowel naaimachine als lockmachine nodig en met de weerberichten voor vanmiddag leek dat niet zo’n goed plan. Dus de jurkjes moesten wachten.

Gelukkig hoefde ik niet stil te zitten. Ik kreeg een verzoek van de kleine meneer. Op internet had hij plaatjes gezien van Playmobilsoldaatjes met tasjes en dat leek hem wel wat. Of ik dat dan ‘even’ wilde maken. Elk tegengesputter van mijn kant kreeg een pasklare oplossing van hem (“Dan doe je toch gewoon even zo-en-zo met een stofje? En dan daar een touwtje?”). Nou ja, dan ben ik uitgekletst en ga ik maar gewoon aan de slag. Van minuscule stukjes vilt maakte ik 5 tasjes. En de kleine meneer was tevreden.

Helaas bleek het vilt niet bestand tegen de Amerikaanse burgeroorlog, het ging er natuurlijk heftig aan toe. De schouderbandjes van twee tasjes sneuvelden binnen het uur. Dus morgen gaan we maar een nieuwe poging wagen. Maar volgens Thijs was dat geen enkel probleem. Als ik op internet zou kijken, zou ik precies kunnen zien welke stof ik dan nodig had. Dus dat was heel makkelijk allemaal. Eh juist. Dan gaat moeders maar weer aan de slag he?

Møøi van Mø

Mijn dochter is dol op Barbies. Dat heeft ze niet van een vreemde. Ik had vroeger héél veel Barbiespul. Zo had ik onder andere een complete keuken en eetkamer. En nog veel andere meubeltjes. Helaas sneuvelde er door de jaren heen het een en ander (al moet ik zeggen dat het meeste daarvan pas sneuvelde nadat het in aanraking kwam met mijn bloedjes van kinderen). Maar nog steeds bleef er een aanzienlijke hoeveelheid over om mee te spelen. Aandoenlijk vintage in bruin-met-groen en oranje.

Tot voor kort zat dat allemaal in een opbergkrat, maar dat noopte niet erg tot spelen. Dit weekend bedacht ik dat ik best wel eens een poppenhuis kon maken. Ik was erg blij toen ik erachter kwam dat Barbie rechtop past in een Expedit-kast van onze Blauwe Vrienden uit het Noorden. Dus er werd wat geschoven en gedaan et voilá: Barbie en haar vrienden hadden een plek om te wonen. Maar ja, er ontbrak toch nog wel het één en ander.
Toen ik klein was, maakte mijn moeder voor mijn Barbies een bank en bedden. Die waren in de loop der jaren helaas gesneuveld. Maar gelukkig was haar expertise dat niet, dus vandaag zetten wij onszelf aan het werk om wat meubilair voor Barbie in elkaar te draaien. Da’s weer eens wat anders dan de flatpacks van IKEA, waar wij inmiddels onze hand niet meer voor omdraaien.

Van kartonnen dozen, fiberfill en stof maakten we een bed en een bank. En terwijl mijn moeder de stoffering van het meubilair op zich nam, draaide ik even een quiltje in elkaar en maakte ik mini-kussentjes. Van dezelfde stoffen als de quilt die mijn moeder voor Floortje maakte.
We hadden enorm veel lol met het bedenken en in elkaar zetten van alles. Wat goed uit komt, want getuige de reactie van Floortje zijn we voorlopig nog niet klaar. Laaiend enthousiast was ze. En of we dan ook nog even een bad, een kinderbed en een tv wilden maken. Tuurlijk, dat doen we even.

Mutsjes en wat ander gedoe

Oehoe!

Ik had even geen zin in gefröbel, de afgelopen dagen. Dus grote naaiprojecten waren er niet. Teveel aan mijn hoofd. Het leek even allemaal zo onzinnig dat gehobby. Niet dat ik stil heb gezeten. Ik gooide de woonkamer weer eens compleet om, wat ook de nodige creativiteit (en spierballen) vergde. Het resultaat mag er -in mijn ogen- zijn: de kamer lijkt weer eens ruimer en ik vind het ook weer gezelliger geworden. Missie geslaagd dus.

Verder maakte ik nog even een creatief uitstapje. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door digitale kunstwerken. Foto’s bewerken in Photoshop, tekenen in Illustrator, dat soort gedoe. Toen ik laatst een tutorial tegen kwam om zelf een leuk uiltje te tekenen in Adobe Illustrator kon ik het niet laten om het eens zelf uit te proberen. Dus terwijl de kinderen de intocht van de Sint volgden op tv, dook ik achter de laptop en ging aan de slag. Uiteindelijk ben ik er toch wel aardig wat uurtjes mee zoet geweest, maar voor een eerste uitprobeersel ben ik zeker niet ontevreden. Dat smaakt naar meer!

Links de keuze van Floortje, rechts die van mama

Tussen de bedrijven door heb ik nog wat gehaakt aan mijn poncho, helemaal niks doen kan ik niet. Maar het zat niet mee. Zal je altijd zien: ben je bijna klaar, is de wol op. Dus ik toog naar de Zeeman, want daar kocht ik vorig jaar de grijze wol, voor de hilarische prijs van 99 cent per bol. Maar wat ik al verwachtte: die kleur hadden ze natuurlijk niet meer. Wel trof ik daar een hele berg andere leuke kleuren, en dat bracht mijn creativiteit weer wat op gang.

Ons model showt muts nr. 1

In letterlijk een halve middag en een halve avond haakte ik twee mutsjes voor Floortje. Ik gebruikte dit patroon. Alhoewel er ‘woman’s‘ boven staat, viel het mutsje met de door mij gebruikte wol nogal klein uit. Gelukkig wel precies groot genoeg voor ons dametje. Dat dametje vond de mutsjes erg mooi geworden, maar weigerde mee te werken aan een fotoshoot. Meer dan onderstaande foto kreeg ik er niet uit geperst. Nu dan maar wachten tot het zo koud is dat ze niet zonder wíl. Een mens mag dromen toch?

Langzaam aan begint de creativiteit nu toch weer een beetje terug te komen. Vrijdag lag er opeens een envelop op de deurmat: de bestelde labels waren binnen! Eigenlijk wilde ik een fel rood label met daarop in wit de tekst geborduurd, maar dat kon niet. Dus ik deed een concessie en nam grijs met bordeauxrood. Dat ziet er een beetje uit zoals het klinkt: aan de saaie kant. Maar goed, dat mag de pret niet drukken. Vanmiddag voorzag ik dus mijn laatste maaksels van een label. Het ziet er toch wel erg stoer uit zo. Bijna echt!

Tadaaa!

Terwijl ik bezig was met het innaaien van de labels, veranderde ik ook ook nog even een jurk die ik eerder maakte, de petrolkleurig wikkeljurk. Die liet in de afwerking wat te wensen over en daar stoorde ik me mateloos aan. Dus ik haalde de naad los en deed hem netjes over. Want met zo’n mooi label kan het eindproduct niet achterblijven he?