Bandwerk 2 en 3

Het was een goede zet om laatst zo’n berg vooraf te knippen. De afgelopen week was ik er met mijn hoofd niet helemaal bij, maar nu kon ik toch af en toe even een klein stukje naaien zonder dat het een enorme onderneming werd. Ik ging verder met de wikkeljurk, die niet helemaal goed bleek te zitten. Ik voegde een plooi toe in het achterpand om het geheel wat beter te laten aansluiten en ik maakte 3 knoopsgaten op het voorpand om te voorkomen dat de panden steeds open vallen. Nu nog omzomen en ons dametje kan de jurk aan.

Het volgende project, Laura van Farbenmix, was de vorige keer meteern een succes. Het patroon is heel simpel, maar door de horizontale naden op de panden ziet het er allemaal heel ingewikkeld uit (helaas komt dat op de foto niet echt naar voren, rood fotograferen blijft een drama). Deze keer maakte ik hem in joggingstof. Ik voerde de capuchon met een restje tricot dat ik overhad en vond ook nog een stukje boordstof voor de mouwtjes (die ik eerst aan de verkeerde kant van de mouwen lockte. Met vier draden. En dus nauwelijks los te tornen). Ik werkte de naden af met de nep-coverlocksteek van mijn naaimachine: niet van echt te onderscheiden. En nu maar hopen dat hij lang blijft passen, want de hoofdopening is door de capuchon wel wat krapjes…

Dan had u nog een foto van het strokenrokje-op-model tegoed. Het wordt steeds lastiger om de kleine dame op de foto te krijgen, want ze heeft het te druk om stil te staan voor mama. Of heeft gewoon geen zin, dat kan ook. Het rokje is gelukkig geheel goedgekeurd en mag inmiddels meedraaien in de dagelijkse garderobe. Waar hij naadloos bij past, daar heeft mama goed over nagedacht deze keer. Pfieuw, weer geslaagd voor de test.

Op de naaitafel ligt inmiddels weer het volgende project, een tricot jurkje (Abacadabra 113). Dat is zo te zien een hele simpele, met een naad of 6 is ie klaar. Als ik tenminste niet verkeerd naai, zoals ik bij de eerste naad deed. En dit ook nog met de tricotsteek, zodat het lostornen van 10 cm naad mij ongeveer een uur kostte…

Daarna moet ik snel door met het volgende project, de gele rok voor mezelf. Het voorjaar lijkt zich eindelijk aan te kondigen en hoe kan je dat beter vieren dan door een gele ruitjesrok te dragen?

Rest mij nog twee mooie plaatjes met u te delen. De foto’s zijn gemaakt op een wandelingetje in het park gisteren en vanochtend vroeg, toen ik het stof en de spinnenwebben van mijn hardloopschoenen klopte en me weer eens aan een rondje door het park waagde.

En wat denkt u, komt die lente er nou écht eens aan?

Advertenties

So much to do, so little time…

Het lijkt alsof ik de afgelopen tijd niets gedaan heb, zo weinig postte ik hier. Maar niets is minder waar. Ik had het enorm druk. Het lijkt wel alsof die laatste schoolweken voor de vakantie dubbel zo hard gaan als de weken ervoor. En er moet ook opeens van alles gedaan worden dat afwijkt van het normale. Voor mijn gevoel loop ik dus alleen maar te rennen en te vliegen en probeer ik wanhopig al dat afwijkends te onthouden.

Ik begon ook weer met hardlopen, netjes 3x per week (nou ja, in theorie dan). Hopelijk houd ik het deze keer wat langer vol. Ik heb in ieder geval een flinke stok achter de deur. Ik ben namelijk geïnterviewd voor het blog ‘Ren mama, ren‘. Nu het zo zwart op wit staat dat ik hardloop, kan ik moeilijk opgeven he?

De enige tijd die ik doorbracht achter de naaimachine, was in opdracht van de juf van Thijs. Voor de braderie op de voorlaatste schooldag wilde de juf met de klas een strandtas versieren. De kinderen in de klas knipten uit gekleurde stoffen diverse zeedieren en de vraag was of ik die eventjes op de tas wilde bevestigen. Tuurlijk wilde ik dat.
Ik dacht, dat strijk ik er even op met Vliesofix. Maar toen wist ik nog niet dat Vliesofix niet bedoeld is voor een eeuwigdurende hechting. Dus toen ik een uurtje na het opstrijken weer boven kwam, lag de helft er weer af. Ai. Daarop besloot ik de zijnaad van de tas los te halen en de boel erop te appliceren met de naaimachine. Meer werk, maar het resultaat mag er wezen. En ik weet nu dat ik de volgende keer textiellijm moet nemen, dat blijft schijnbaar wél zitten.

Dat ik niet aan naaien toe kwam, wil niet zeggen dat ik niet met mijn hoofd bij creatieve dingen zat. Ik zag nog wel kans om wat stoffen in te slaan voor toekomstige projecten: een leuk blauw-wit ruitje voor een Zsazsa-rokje voor mezelf en een mooie denimkleurige tricot voor nog een Zsazsa-halterjurk. Dan moet ik nog verder met het Seesaw-shirt uit de laatste Ottobre voor Floortje. En dit alles moet dan het liefst nog voor onze vakantie af. En dan wil ik eigenlijk ook nog een afscheidscadeautje voor de juf maken. En ik moet nog een leuk haakprojectje verzinnen voor op vakantie (en daar materialen voor inslaan). Ik voorzie nachtwerk.

Just do it

De oplettende kijker ziet hier een aalscholver

Ik loop al een tijdje te kwakkelen met mijn gezondheid. Griepjes en verkoudheden waar ik maar niet vanaf kom. En die steeds weer in een andere variant terugkomen. Niks dramatisch, maar wel vervelend. Ik ging ermee naar de huisarts, en die stuurde me door naar de internist om te kijken of er iets steekt achter die slechte weerstand. Die kwam eigenlijk maar met één advies: ga weer hardlopen. En ga genieten van het leven.

Dus zat ik de afgelopen week te wachten op Het Goede Moment. Dat kwam en ging een paar keer. Maar vanochtend kon ik er niet meer omheen: gelopen moest er worden. Dus hees ik mij in mijn loopkledij. En deed de gordijnen open. Wat een mist! Je kon de overkant van de straat nauwelijks zien! Maar goed, ik was al in tenue, dus er was no way back. Ik bracht de kinderen naar school, fietste weer naar huis (goede warming up!), plugde de oordopjes van mijn telefoon/MP3-speler in mijn oren en begon te lopen.
En eigenlijk… viel het me niet eens tegen. Misschien kwam het ook wel door de mist, want ik zag werkelijk niet waar ik heen ging en voor ik het wist was ik alweer aan het einde van mijn rondje. Hoera, we zijn weer op dreef!

Er bestaat niet zoiets als ‘te veel schuim’

Onderweg verbaasde ik me weer over de hoeveelheid wildlife midden in Vinexland. Ik spotte ondanks de mist (of misschien juist daarom?) maar liefst 4 fazanten, een hoop wilde ganzen, zwanen, hele vreemde eenden en een aalscholver. En dat allemaal 5 minuten van huis. Dat maakt zo’n rondje lopen toch een stukje aangenamer.

Na het lopen verwende ik mezelf met een heet bad, een leuk boek (Liz Fraser – The Yummy Mummy’s family handbook) en goede muziek (Jamiroquai – Travelling without moving). En na het bad was er een flinke cappuccino met een plakje ontbijtkoek (of twee). Zou dat genoeg Genieten zijn, volgens de internist?

Dan nog een opmerking van organisatorische aard. Gisteren deed ik wat aanpassingen in het sjabloon van mijn blog. De oplettende lezer zal gezien hebben dat ik een pagina toegevoegd heb met links naar leuke en nuttige tips en patronen die ik op het internet gevonden heb. Allemaal niet zelf bedacht, maar wel leuk om te delen dacht ik zo. Tips voor andere leuke sites die ook op de lijst kunnen zijn altijd welkom!

The day after: bijkomen met een rondje hardlopen

Traktaties uitdelen in de klas, een serieuze zaak

Gisteren vierden we de verjaardag van Thijs. ’s Ochtends mocht hij eerst trakteren op school. De juf maakt daar altijd een hele happening van. Zo leuk om te zien hoe Thijs genoot van alle aandacht.

’s Middags was het kinderfeestje. Wat een drukte! Van de 3 meiden hebben we weinig gemerkt, maar die 3 jongetjes… We moeten nog een hoop leren op feestgebied, het door mij bedachte programma jasten ze er in een half uur doorheen en toen hadden we nog tweeënhalf uur te gaan… Nou ja, uiteindelijk heeft iedereen het geloof ik wel naar zijn zin gehad. Maar ik ben wel blij dat we even een paar weken terug kunnen naar het normale leven. Tot Sinterklaas losbarst, gevolgd door Floortje’s verjaardag, kerst en Oud en nieuw…

Vanochtend vond ik het wel weer eens tijd voor een rondje hardlopen. Dat had ik al veel te lang niet gedaan, bijna anderhalve maand. Ik moest dus wel even moed verzamelen. Evy moedigde mij aan via mijn MP3-speler: “Ge zijt goe bezig! Allez, komaan, nu niet opgeven hé!” en zo vertrokken we richting park. Daar was het weer prachtig herfstig. Wat ben ik toch blij dat we dit zó dichtbij hebben!

Het was wel weer even aanpoten, die eerste paar minuten zijn altijd het ergst. Maar daarna ging het weer vanzelf. Zonnetje erbij, prachtige natuur en genieten maar!

De natuur kwam deze keer trouwens wel erg dichtbij: mijn vertrouwde route, onder een brug door, kon ik niet lopen omdat daar twee hele boze zwanen de doorgangversperden, al blazend en wapperend met hun vleugels. Op het pad dat ik toen insloeg struikelde ik bijna over een prachtige fazant en een heel bijzondere eend (helaas was ik te laat met de camera). Even later moest ik slalommen tussen de naaktslakken (yuck!). En nog later bleken de zwanen zich verplaatst te hebben en moest ik wéér een andere weg kiezen. Nou ja, het zorgde er wel voor dat ik een afwisselende route had.
Toen het programma van vandaag erop zat en ik naar huis wandelde, schoot ik nog een paar mooie plaatjes. Blijft apart, zoveel natuur midden in een vinexwijk.