Productie

Je zou zeggen dat ik na de interne verhuizing van de vorige keer en de carnavalsstress wel even rust verdiend had. Maar rust zit niet zo in mijn aard geloof ik. Dus na een weekje bijkomen (min of meer gedwongen, want ik liep een lichte hersenschudding op door het stoten van mijn hoofd tegen Floortje’s bed en zag een paar dagen niet zo helder) begonnen we aan verhuizing part two: onze slaapkamer naar beneden en die van Thijs naar boven. Hoewel de vorige verhuizing meer zooi en ook veel meer uitzoek- en naar-de-stort-breng-werk beheslde, was het deze vele malen zwaarder. Letterlijk, want er moest een boxspring ontmanteld worden en een enorme Ikea Pax-kast met glazen schuifdeuren. Er waren drama’s met doldraaiende schroeven (bed) en niet-te-tillen glazen deuren (van de kast – die echt tot op de laatste schroef uit elkaar moest om door het trapgat te passen). En algehele uitputting van alle betrokkenen, uiteindelijk. Ruim twee dagen buffelden we door, maar na het weekend konden we uitgeput en tevreden op onze lauweren rusten. Thijs blij, wij blij.

Toen de rust wedergekeerd was ontving ik een nieuwe telefoon en natuurlijk was daar weer een hoesje voor nodig. Dus ik haakte een uurtje (of twee) et voilá: mijn nieuwe maatje kan ook weer beschermd (en hip) door het leven. Volgens dezelfde methode gehaakt als de tablethoes die ik eerder maakte: tapestry-haken in een zelf bedacht driehoekjesmotief.

Met ook dat haakseltje uit de weg geruimd kon ik het niet langer uitstellen: de sjaal van WJ waar ik laaaaang geleden mee begon (zie Instagram) moest nu echt af, voor het straks lente is en hij er voorlopig niks meer aan heeft (althans, dat hopen we). Gelukkig liep ik ook nog wat achter bij het kijken van mijn favoriete series (Grey’s Anatomy en Scandal) en dus installeerde ik mezelf een paar avonden in bed met de laptop en mijn breiwerk (en een electrisch dekentje, kan het nog relaxter?) en binnen no time was ook die klus geklaard.
Het patroon is de Classic Cables Scarf, gevonden op de site van Lion Brand (gratis patroon als je je aanmeldt op de site – ook gratis). Er wordt gebruik gemaakt van een aantal gedraaide steken, wat een heel mooi effect geeft. Ik gebruikte voor deze sjaal 6 bollen Scheepjeswol Stonewashed XL. Heel jammer alleen dat mijn laatste bol een ander kleurbad bleek te hebben dan de rest (het was de laatste bol uit de winkel, dus ik had weinig keus). Maar goed, eenmaal omgeslagen zie je dat niet.

The making of. Vele uurtjes op de bank, in bed en in de kantine van de hockeyclub en het zwembad.

Alsof dat allemaal nog niet goed genoeg was, zette ik mezelf ook nog achter de naaimachine en maakte ik achtereenvolgens een Linden Sweatshirt, een Plantain T-shirt en een Zszsarokje. Maar daarover een andere keer meer.

Carnaval, of hoe ik langzaam bijna ten onder ging

Hier in het midden van het land vieren we geen carnaval zoals beneden de rivieren. Toch wordt er op school wel één ochtend wat aan gedaan en dan is het wel leuk om verkleed te gaan. Thijs wou als Draco Malfidus (uit Harry Potter – hij is een groot fan) en Floortje als koningin Elsa (uit de geweldige film Frozen). Leuke projecten dacht ik zo.

De echte Draco Malfidus

De echte koningin Elsa

Al ver van tevoren zocht ik op Pinterest de nodige informatie bij elkaar. Gedetailleerde plaatjes van de outfits en bijbehorende accessoires, bijbehorende patronen en tutorials. Thijs moest een mantel, een stropdas, een toverstok en een sjaal. En Floortje een prinsessenjurk van verschillende glimstofjes en een ingebouwd sleepje.

Ik begon vast met het breien van een sjaal voor Draco. Ik kocht de benodigde stoffen en had nog zeeën van tijd. En toen bedacht ik dat Floortje toch wel een keer een andere kamer moest. En met andere kamer bedoel ik niet ‘haar bestaande kamer ánders’, maar ‘haar kamer naar boven verhuizen en mijn werkkamer naar beneden’. En zelfs dat maakt de ingewikkeldheid van het project nog niet helemaal duidelijk. Mijn werkkamer deed namelijk de afgelopen jaren tevens dienst als zolder/opslagruimte. De helft van die (grote) kamer stond dus vol met zooi. Veel zooi. Variërend van oude schoolboeken van WJ en mij tot home-deco-spul, van klusmaterialen tot je-weet-maar-nooit-waar-je-het-voor-nodig-hebt-spul.

Het begon met ‘Ik ga vast wat door de zooi heen kijken, dan kunnen we na carnaval wel kijken hoe we verder gaan’. Maar voor ik het wist was ik twee ritjes per dag naar de kringloop aan het maken, stond ik een kamer te witten en was ik met dozen de trap op en af aan het lopen. Wat een paar dagen voorbereidend werk had moeten worden, werd een week flink bikkelen. Maar het resultaat mag er wezen: Floortje is dolblij met een kamer die twee keer zo groot is (nu heeft ze eindelijk hetzelfde formaat kamer als Thijs – zijn we daar ook weer van af). En ik ben heel blij dat ik nu een verdieping lager zit en voor mijn gevoel de kinderen wat beter in de gaten kan houden en minder weggestopt zit.

Floortje’s kamer – Panoramafoto’s blijven lastig… ons meubilair is niet scheef!

Mijn domein. Alles heeft een eigen plekje kunnen krijgen. En nee, ik heb niet teveel stoffen. Echt niet.

Maar goed… toen was er dus minder dan een week te gaan tot carnaval en was ik -behalve een voor drie kwart gebreide sjaal voor Draco- nog niet erg opgeschoten. Ik begon op zondag dus met goede moed (en een enigszins opgejaagd gevoel) aan de mantel voor Draco. Ik had op internet wel wat gratis patronen gevonden, maar die bleken allemaal toch niet zo gratis of überhaupt niet meer verkrijgbaar. Toen tekende ik maar zelf iets. Als basis nam ik het patroon voor een winterjas uit de Ottobre en behalve de schouders en de mouwkoppen liet ik daar niets van heel. Alles werd langer, groter, wijder. De zwarte mantel werd gevoerd met een groene stof en voorzien van de officiële badge van Zwadderich/Slytherin (geprint op transferpapier en op de mantel bevestigd) en kreeg aan de binnenkant een geheim zakje voor het opbergen van de toverstaf (die ik maakte van een bamboe plantenstokje).

Draco Malfidus. Op de blik is hard geoefend. Hij heeft de rest van de dag zo gekeken.

Dinsdag begon ik vol goede moed aan de Elsajurk. Ik had verwacht in mijn stapel patronen wel iets passends te vinden dat ik kon verbouwen, maar helaas. Alle patronen voor meisjesjurken hadden raglanmouwen of verkeerde lijfjes (te kort, te lang, you name it). Dat zou dus niets worden. Paniek! Ik spitte in mijn geheugen waar ik dergelijke jurkjes eens gezien had en kwam op ‘Stof voor durf-het-zelvers‘, een boek dat inmiddels beroemd is in blogland. Maar ja, dat boek had ik niet. Godzijdank kwam ik op het heldere idee in de catalogus van de bieb te zoeken en tot mijn opluchting hadden ze hem in een dorp verderop. En die bieb ging een kwartier later open. Dus ik daarheen geraced, terug geraced en nog voor de lunch had ik de jurk getekend met de nodige aanpassingen en de stoffen gesneden.

Koningin Elsa van Arendell

Natuurlijk waren we er toen nog niet, want het bleek geen sinecure om alles precies volgens de wensen van koningin Elsa te krijgen. Het sleepje moest op precies de juiste manier tussen het lijfje en de bovenkant gezet worden (dat Elsa een digitaal getekend personage is en niet alles bij haar volgens de regels der zwaartekracht is boeide dochterlief niet zo), de mouwen moesten preciés het juiste ‘puntje’ hebben etc. Het kostte de nodige hoofdbrekens om alles precies naar wens te krijgen. De glibberstoffen bleken redelijk dramatisch om mee te werken, zodra je het werkstuk optilde, vielen links en rechts de spelden eruit. En de stof van de sluier bleek zó rafelig, dat tot drie keer aan toe de locknaad er gewoon af viel. Ja, dat kan echt. Uiteindelijk heb ik tot donderdagavond tien uur gezwoegd om alles af te krijgen, maar op vrijdagochtend stond mijn grut stralend op het schoolplein. En daar doe je het dan voor he…

Staatsieportret

Oh ja, en als je dan gezworen hebt het eerstkomende halfjaar de naaimachine niet meer aan te raken, dan zit je zomaar ineens samen met je dochter een Elsajurk voor haar favoriete knuffel te maken… Tsja.

Joggingbroek, part 2

Na joggingbroek part 1, kwam er natuurlijk ook een part 2. Hij had op dezelfde dag klaar kunnen zijn als de eerste, ware het niet dat ik geen elastiek meer had (niet goed uit mijn doppen keek en de rol elastiek onder een boekje verstopt bleek te hebben) en ik het opeens op mijn heupen kreeg en besloot mijn werkkamer grondig op te ruimen en te re-decoreren. Maar goed, toen ik er eenmaal voor ging zitten, was ie zo af.

Het patroon komt uit een Ottobre (4-2011, model 33 Longicorn). Officieel is het patroon vanaf maat 134 en ik had een 122 nodig voor Floortje, dus ik maakte het patroon eigenhandig wat kleiner. Kwestie van goed opmeten hoeveel afstand er tussen de verschillende maten op het patroonblad zit en dan net zoveel de andere kant op tekenen. Het was een makkelijk modelletje om te maken, ondanks de ingewikkeld uitziende zakken. Het broekje zit als gegoten en nu de herfst toch echt lijkt aangebroken, denk ik dat ie nog vaak uit de kast gehaald zal worden.

De werkkamer werd ook weer mooi, door die plotselinge opruimactie. Er ging een auto vol zooi naar de vuilstort en de kringloop (Wáárom heb ik in vredesnaam al die jaren mijn studieboeken met me meegezeuld?! En hoe lang moet je aangebroken zakken stucgips en restjes verf bewaren??) en er is nog een bescheiden bergje spul over dat op Marktplaats kan of weggegeven gaat worden (Twee Tripp Trapps iemand? Of een berg meisjeskleding? Kinderboeken? Ik heb het allemaal in de aanbieding!). Maar voorlopig heb ik er in ieder geval aardig wat ruimte bij gekregen en oogt het geheel een stuk rustiger. Een lekkere plek voor me-time heb ik nu, waar ik nu niet alleen met mijn naaisels aan de slag kan, maar me ook eens terug kan trekken voor wat yoga of mindfulnessoefeningen. Moet ik alleen nog wel heel mindful twee stukjes muur schilderen. Maar dat komt nog wel een keertje.

Van alles en nog wat

Het zit er weer op, deze week. Ondanks het feit dat manlief in het buitenland zat voor zijn werk, ging het er rustig aan toe. Ik sportte wat (2x in de week naar de fysio), taxiede de kinderen van en naar de hockeyclub en zwemles en deed verder niet veel bijzonders. Gewoon een beetje aanrommelen, ik was er hard aan toe.

Ik voelde me de afgelopen tijd weer wat minder fit, dus besloot ik mijn zelfopgelegde dieet weer wat strenger te volgen. Even geen suiker, gluten en melkproducten meer en kijken wat het effect is. Gelukkig zijn er dan nog genoeg lekkere dingen om te eten. Zo bakte ik heerlijke gluten- en suikervrije chocoladekoekjes (volgens weer een recept van Amber Albarda, uit het boek ‘Gezond bakken’) en maakte ik lekkere mueslirepen om mee te nemen naar de sportschool. Verantwoord smullen!

Chocolate chip cookies volgens recept van Amber Albarda: té lekker! Nog net twee over voor vanavond…

Na een hele tijd stof te hebben staan vergaren, kwam mijn naaimachine ook weer in actie. Ik deed een poging om een tas voor mijn fietsmand te naaien, maar faalde daarin jammerlijk. Ik deed iets fout met het opmeten van mijn mand en daarmee verprutste ik mijn laatste restje groene tafelzeil. En die is inmiddels uit de collectie bij Ikea. Gelukkig heb ik nog genoeg van het zeil voor de buitenkant, had Ikea een leuk alternatief voor de binnenkant én snap ik nu eindelijk hoe het patroon in elkaar steekt (want ook dát ging fout bij versie 1, met als resultaat een hele hoop gaatjes op plaatsen waar je ze niet wilt hebben). Hopelijk kan ik aan het eind van het weekend een goede versie tonen. De andere versie kan in ieder geval nog een leuk opbergmandje worden.

Het idee was leuk, maar helaas is de mand te klein. Gelukkig is het blauwe tafelzeil ook leuk (en stiekem misschien ook wel meer mijn kleur).

Verder deed ik een kleine makeover in de woonkamer. Een paar weken geleden verschoven we zo’n beetje al het meubilair en nu moest er nog wat aan de styling gedaan worden. Er mocht een klein beetje meer kleur bij, voor mijn gevoel. Opeens ben ik dol op turquoise/blauw en mosterdgeel, dus dat moest het worden. Ik vond gelukkig een hoop op zolder en schafte daarnaast nog wat nieuwe planten en wat kleine prulletjes aan en voilá: de woonkamer kan zo in de VT Wonen.

Makeover

Makeover, het kan zo in een tijdschrift!

De makeover gaf me ook weer een leuk breiproject, want opeens had ik énorm behoefte aan een geel gebreid kussen als accent. En dat soort dingen vertik ik gewoon te kopen: veel te leuk om zelf te maken. Ik had nog wat gele wol over van mijn colsjaal, dus nu ben ik druk bezig met de kussenhoes. Op naald 10, dus grote kans dat het dit weekend af is.

De hoes schiet al lekker op. En gelukkig kleurt het allemaal prima bij mijn outfit.

En nu is het dan weekend en kunnen we lekker gaan genieten van onze veel knussere woonkamer, kunnen we zoonlief weer in actie zien bij een hockeywedstrijd, kan ik hopelijk weer even achter de naaimachine kruipen om die tas af te maken en heb ik aan het einde een mooi geel kussen om hier te laten zien.

Ik wens je een fijn weekend!

De bezem erdoor

Het was stil hier, de laatste tijd. De fut was eruit, de puf was op. Mijn hoofd was vol en mijn lijf wilde niet. Al maanden (jaren?) kwakkel ik met mijn gezondheid. Dat varieert van een totaal gebrek aan energie tot pijn in mijn hele lijf en nog een heel scala aan andere fratsen. Ik ging meerdere malen de molen door, maar men vond niets en concludeerde elke keer weer: “Je bent kerngezond, ga maar lekker verder met je leven. En nou niet meer zeuren he!”  (Nou ja, dat laatste is niet letterlijk gezegd, maar de implicatie was er.) Dat probeerde ik, maar het haalde weinig uit. De moeheid en pijn bleven. En het gepieker over “Wat is er nou toch met mij?!” nam alleen maar toe. En dus ging ik onlangs maar wéér naar de dokter, want dit was toch niet normaal. Een doorverwijzing naar de reumatoloog bracht eindelijk duidelijkheid: het is Fibromyalgie.

Eigenlijk is dat een diagnose waar je nog niks mee kunt. Want fibromyalgie is niet meer dan een vergaarbak van vage klachten waarvoor geen medische verklaring gevonden kan worden. Kerngezond en toch hondsberoerd. Oorzaak onbekend en er is dus ook geen oplossing. Maar ik was allang blij dat er eindelijk een labeltje aan gehangen kon worden en ik kon ophouden met me zorgen maken over wat er nou mis met me was. Ik blijk dus niet gek te zijn, ik beeld het me niet in. De moeheid en andere ellende: het is allemaal echt. En dus mag ik er (een beetje) aan toegeven, in plaats van altijd maar door te bikkelen omdat ik toch ‘kerngezond’ was en dus nergens last van zou moeten hebben.

Maar dan. Wat moet je met zo’n diagnose? Wat kan ik nog wel en wat niet? Wordt het ooit nog beter? Zal het juist slechter gaan? En kan ik iets doen om het allemaal ietsje beter te maken? Gelukkig kwam ik al snel bij een fysiotherapeut terecht die een multidisciplinair re-integratietraject biedt. Fysiotherapie (3x in de week sporten) om de belastbaarheid te vergroten. Een psycholoog om de mentale overbelasting te lijf te gaan en handvatten te bieden bij de dagelijkse dingen. Een ergotherapeut die kijkt of je thuis misschien dingen anders kunt doen om het leven prettiger te maken. Ik ben net begonnen met het traject, maar voorlopig ben ik enthousiast. Ik vind de training fijn, het voelt goed om opbouwend bezig te zijn. En de puf lijkt beetje bij beetje een héél klein beetje terug te komen.

Duidelijk is wel: er móeten dingen anders, op dezelfde voet doorgaan helpt mij niet. Ik moet beter gaan luisteren naar mijn lijf. En mijn hoofd moet stukken minder vol worden, de druk moet eraf. Dus gaat nu de bezem door mijn leven. En eigenlijk is dat best een leuk project.

Ik begon met een dieet. Het blijkt namelijk dat een gezond dieet van groot belang is bij fibromyalgie. De klachten kunnen enorm afnemen door de juiste dingen te eten. En dus ging de bezem door de voorraadkast. Geen E-nummers en andere chemische rotzooi meer. Geen pakjes, zakjes en potjes meer. Puur natuur, vanaf nu. Weg met de geraffineerde suikers. Weg met bijna al het vlees (gevogelte en vis ‘mogen’ nog wel). Stukken minderen met de gluten. Minder melkproducten.
Zo opgeschreven klinkt het alsof ik maar heel weinig mag, maar het tegendeel is waar: ik eet gevarieerder dan ik ooit gedaan heb en eet dingen die ik nog nooit eerder at (wie had gedacht dat ik ooit nog eens van bieten zou gaan houden?). Gelukkig voor mij is gezond, puur eten momenteel een hype en bestaan er een hele hoop goede kookboeken die rekening houden met dit soort dingen. De kookboeken van Amber Albarda en Gwyneth Paltrow, bijvoorbeeld. En je kunt op steeds meer plaatsen gezond voedsel kopen. (En dan bedoel ik niet de gehypte superfoods, maar pure ingrediënten als havermout, speltmeel en zaden en pitten.) Ik kan alleen maar zeggen: ik heb zelden zo lekker gegeten als de laatste tijd.

Zo verkeerd ziet gezond eten er toch niet uit he?

Een andere bezem ging door mijn hoofd. Mindfulness blijkt een heel nuttige bezigheid die enorm veel verlichting kan brengen: weg van de razende gedachtes en gewoon even bewust in het hier en nu zijn. Dus als u mij starend in het niets aantreft: dan ben ik waarschijnlijk heel mindful bezig. Of in slaap aan het vallen, dat kan ook. En daarbij doe ik dan ook nog eens rustgevende yoga. Op een Helemaal Echt Professioneel Yogamatje. Ik blijf nou eenmaal een gadgetfreak.

Ik besefte me ook dat ik veel te veel tijd besteedde aan activiteiten die weinig toevoegen en die mijn hoofd alleen maar nog voller maken. Voor de tv hangen terwijl er niks leuks op tv is bijvoorbeeld, puur uit gewoonte. Eindeloos internetten (blogs lezen en Facebooken) om de tijd te doden. En daarbij miljoenen ideeën opdoen die ik waarschijnlijk toch nooit ten uitvoer zal brengen, maar die tot die tijd wel in mijn hoofd blijven rondspoken. Terwijl ik die tijd ook zou kunnen doorbrengen met creatieve dingen doen (zélf naaien, haken en breien in plaats van toekijken hoe anderen dat doen) en lezen, bijvoorbeeld. Of gewoon niks doen. (Neh, dat zie ik niet zo gauw gebeuren.) Dus schoonde ik vandaag mijn lijst in Bloglovin’ radicaal op. Want 125 nieuwe blogs per dag bijhouden is geen ontspanning meer, maar voelt als een enorme druk. Ook al is het nog zo leuk om al die blogs te lezen. Dus mocht ik u niet meer volgen: het is niet persoonlijk.

Chillen met gezonde thee en genieten van een Echte Yogamat.

Nog een bezem, een letterlijke deze keer, ging er dit weekend door mijn werkkamer. Ik stoorde me al een tijdje aan de rommel. En bovendien was ik me laatst rotgeschrokken toen een van mijn stoffen flink verkleurd bleek in de zon (ze lagen opgevouwen in open kasten, waar de zon dus vrolijk op kon schijnen). Dus dat moest anders. Dit weekend sloot ik me daarom op in mijn werkkamer en gooide ik de boel om. De kasten weg, de stoffen in bakken, alle overtollige ballast weg (want wat moet een mens met 5 vuilniszakken met kleding waar je misschien ooit nog eens iets van zou willen maken?). Het resultaat: veel meer ruimte, een lichtere kamer en de stoffen veiliggesteld. En met die horde uit de weg begon ik voor het eerst in tijden aan een nieuw naaiproject: een zomerjurk voor mezelf van een prachtige Nani Iro-stof, die ik laatst aanschafte. Maar daarover later meer.

Een opgeruimde werkkamer, klaar voor nieuwe projecten.

Still alive

Hallo daar! Kent u mij nog? Ik ben niet van de aardbodem verdwenen hoor! Maar na het naaigeweld van Kids Clothes Week ben ik weinig aan maken toe gekomen. Tuurlijk, ik deed wel dingen, zo tussen de bedrijven door, maar ik heb weinig finished products te tonen. Creatief was ik wel. Op verschillende vlakken.

Allereerst nam ik mijn werkkamer op de schop. Ik schoof wat met tafels en ander meubilair, ruimde grondig oude zooi op (een auto vol naar vuilstort en kringloop!) en kreeg daar een prachtige, ruime Mo-kamer voor terug. Want de kamer is nu zó uitnodigend dat ik er niet alleen zit om te naaien, knippen en tekenen, maar ook mijn yoga-oefeningen doe ik daar. Mijn eigen oase van rust! (Het ging zelfs zo ver dat de plinten en drempels gelegd werden, bijna exact 5 jaar nadat we in dit huis trokken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!)

Ik tekende het patroon voor de Mad Men-jurk opnieuw uit, want nadat ik de patroondelen op de paspop speldde, vond ik het toch wat krapjes allemaal. Gelukkig had ik de echte stof nog niet geknipt. Waarschijnlijk is hij nu te groot op de meeste plaatsen, maar daar kan ik natuurlijk altijd nog wat aan doen. Liever dat dan er straks als een rollade bij te lopen…

Ondertussen vierde zoonlief zijn achtste verjaardag. Ook dat vergde wat creativiteit, want meneer kreeg veel Lego Chima. Wel 3 dozen. En laten mama en omi nou dól zijn op bouwen met Lego (en papa ook, maar die kreeg de kans niet)… Dus wij leefden ons helemaal uit met het in elkaar zetten van deze bijzonder vernuftige bouwsels. Echt, technisch Lego is er niets bij! Op de foto een wolvenauto, die met wat kleine handgrepen nog een helikopter, een motor en twee kleinere racewagentjes bevat.

Het kinderfeestje vierden we deze keer buiten de deur. 8 stuiterende 7- en 8-jarigen in huis zagen we niet helemaal zitten. We trokken daarom naar een binnenspeeltuin. En daar vermaakten de jongens elkaar zó goed, dat ik zelfs een flink stuk verder kon haken aan mijn shawl. Dat zijn de betere feestjes! Ik moet nog een klein stukje verder, maar het eind is in zicht! Het patroon bedacht ik zelf (weinig spannends aan, een grote halve Granny). De gemêleerde acryl komt van de Wibra.

Ik was verder ook nog creatief met mijn eigen kapsel, waar ik resoluut de schaar in zette en (na het bekijken van een tutorial op YouTube) een hippe pony in knipte. Het ding leidt een beetje een eigen leven af en toe, maar over het geheel genomen ben ik er wel blij mee. (brrr, blijft naar, jezelf zo op de foto zetten)
En natuurlijk schoof ik weer wat met meubilair en accessoires in de woonkamer. Want een nieuwe seizoen vraagt natuurlijk om verandering he? Dus de kaarsjes kwamen weer van stal en ik broed nog op wat andere herfstige toevoegingen.

En nu maken wij ons op voor de rest van het feestgedruis. Want niet alleen is de Sint weer in het land en moet dat op diverse plaatsen gevierd worden, maar een paar dagen na pakjesavond is dochterlief ook nog jarig. Waarna we vrijwel naadloos doorgaan met kerst en Oud en Nieuw. Tussendoor zal er waarschijnlijk ook nog afgezwommen moeten worden en manlief moet ook weer op reis voor zijn werk. Dus ik vrees dat de jurk nog even zal blijven liggen. Maar wie weet… de wonderen waren de wereld nog niet uit he?

Nieuw

Zo eens in de zoveel tijd krijg ik enorm de kriebels en moet alles in ons interieur anders. Dan begin ik maar weer eens te schuiven met het meubilair, zet ik wat andere accessoires neer en ben ik weer even tevreden. Maar tegen sommige dingen valt niet op te schuiven. Zo hadden wij tot nu toe twee flinke banken staan en eigenlijk was daar niet genoeg ruimte voor in de kamer. En ook waren ze niet helemaal de stijl en kleur die ik wilde.

Ik had mijn zinnen al een tijdje gezet op een nieuwe bank en een fauteuil. En een nieuw kleed, while we’re at it. Ik wist precies welke en in welke kleuren (nou ja, mag je dit eigenlijk wel kleuren noemen?). In mijn hoofd klopte het plaatje al helemaal. Maar het blijft toch spannend hoe het er in werkelijkheid uit komt te zien. Na wat gezeul met dozen en ander gedoe was het plaatje compleet. En gelukkig klopte dat plaatje ook met wat ik in mijn hoofd had. Voorlopig gaat er denk ik even niet meer geschoven worden! (Al is de eettafel inmiddels wel weer van plaats veranderd, maar die blijft nu voorlopig even zo. Denk ik.)

En toen ik toch bezig was met ‘nieuw’, schafte ik voor het eerst in jaren ook een nieuwe bril aan. Compleet anders dan wat ik had (randloos met gekleurde pootjes, die ik zo min mogelijk droeg omdat ik hem verschrikkelijk vond). Ik ben er erg happy mee! (Ook happy ben ik met de nieuwe fluo-roze roosjesoorbellen -nog net te zien op de foto- die ik kocht op een webshopmarkt bij ons in het winkelcentrum. Samen met de rode variant. Ik heb ze sindsdien elke dag ingehad!)