Poncho en meer

Een tijdje geleden kreeg ik de breikriebels te pakken. Ik ben nooit zo’n breier geweest, haken was meer mijn ding. Maar vooral bij kledingstukken vind ik gebreide dingen er vaak nèt iets minder ‘zelfgemaakt’ uitzien. En bovendien vind ik het ook leuk om weer andere technieken onder de knie te krijgen. Dus breien it is tegenwoordig.

Ik had nog een leuke gemêleerde wol liggen (Wibra) en dat schreeuwde om een groter project, zodat je het kleurverloop goed kon zien. En Floortje wilde graag een nieuwe poncho. Dus zo werd één en één weer twee. Ik vond op Ravelry een eenvoudig patroon en stak van wal. Wel paste ik het patroon iets aan, want het origineel vraagt om twee keer zo dikke wol. Ook was het origineel niet in het rond gebreid, maar dat is natuurlijk snel aangepast.

Het patroon breide als een zonnetje, mede dankzij mijn nieuwe Knit Pro naalden. Ik had me van tevoren nooit het grote voordeel van rondbreien gerealiseerd: je hoeft bij een eenvoudige tricotsteek alleen maar recht te breien! Daarnaast is het een stuk handzamer zonder grote naalden, dus ik nam het overal mee naar toe (zwemles, hockeytraining, …). Het project schoot dus lekker op.

Ik vond het bijna jammer dat ik er alweer klaar mee was. Maar gelukkig bracht de Sint naalden in grotere maten en kon ik meteen door met een volgend project: een kabelcolsjaal. Het patroon kreeg ik gratis bij aanschaf van de bol Katia Artico en ziet er heel ingewikkeld uit. Maar in werkelijkheid is het echt doodsimpel. Dus ook dit schiet weer lekker op.

Ik maakte gisteren ook nog ‘even’ wat steekmarkeerders, tussen de bedrijven door. Normaal gesproken gebruikte ik van die steekmarkeerders die op paperclips lijken, met een open kant. Maar ik ontdekte al snel dat die opening te groot is als je breit met een rondbreinaald: ze floepen zo van de kabel af. Op internet (Etsy!) kun je geweldige steekmarkeerders kopen, maar die zijn best prijzig. En bovendien: als je het zelf kunt maken, doe ik dat graag. In tien minuutjes maakte ik drie verschillende varianten: 4 stuks die over de naald heen gaan (ideaal voor rondbreien, maar alleen te gebruiken tot naalddikte 9, anders passen ze niet meer), 4 stuks met een clipje (ook handig voor haken) en ook maakte ik een clipje aan een toerenteller zodat die makkelijk op elke gewenste plek gehangen kan worden. Ik kan weer even voort!

Ondertussen was ik ook nog creatief in de keuken, want vandaag is Floortje 7 geworden en daar hoort natuurlijk een traktatie bij. Ze wilde zelf graag cakepops (popcakes?). Nou maakte ik die twee jaar geleden ook eens, maar dat was geen succes. Het zag er uiteindelijk wel OK uit, de weg daarheen ging niet over rozen. En dat is nog licht uitgedrukt. Druipend glazuur, vallende bolletjes… het was een slagveld. Maar goed, dochterlief wilde echt héél graag. Dus dan zwicht moeders natuurlijk. Gelukkig vond ik allerlei handige tips op internet, die een wereld van verschil maakten. Ik zal deze even met u delen, want ze hebben mijn dag gered.

– Laat de cakejes (ik gebruikte zo’n cakepopmaker met daarin cupcakemix) volledig afkoelen voor je er iets mee doet.
– Gebruik geen ‘normale’ glazuur maar candymelts. Dat hardt sneller uit en wordt ook harder.
– Dip het stokje in de gesmolten candymelts, steek ze in de cakeballetjes en laat het geheel een minuut of tien uitharden in de koelkast. Zo komen de balletjes goed vast te zitten aan de stokjes.
– Bekleed de cakepops niet door ze in de candymelts te dopen, maar bedruip ze met een lepel. Zo verminder je het risico dat die bolletjes er alsnog af vallen.
– Laat ze uitharden in de koelkast.

Et voilá: feestelijke cakepops en een blij kind (gephotobombed door haar broer).

Van alles en nog wat

Het zit er weer op, deze week. Ondanks het feit dat manlief in het buitenland zat voor zijn werk, ging het er rustig aan toe. Ik sportte wat (2x in de week naar de fysio), taxiede de kinderen van en naar de hockeyclub en zwemles en deed verder niet veel bijzonders. Gewoon een beetje aanrommelen, ik was er hard aan toe.

Ik voelde me de afgelopen tijd weer wat minder fit, dus besloot ik mijn zelfopgelegde dieet weer wat strenger te volgen. Even geen suiker, gluten en melkproducten meer en kijken wat het effect is. Gelukkig zijn er dan nog genoeg lekkere dingen om te eten. Zo bakte ik heerlijke gluten- en suikervrije chocoladekoekjes (volgens weer een recept van Amber Albarda, uit het boek ‘Gezond bakken’) en maakte ik lekkere mueslirepen om mee te nemen naar de sportschool. Verantwoord smullen!

Chocolate chip cookies volgens recept van Amber Albarda: té lekker! Nog net twee over voor vanavond…

Na een hele tijd stof te hebben staan vergaren, kwam mijn naaimachine ook weer in actie. Ik deed een poging om een tas voor mijn fietsmand te naaien, maar faalde daarin jammerlijk. Ik deed iets fout met het opmeten van mijn mand en daarmee verprutste ik mijn laatste restje groene tafelzeil. En die is inmiddels uit de collectie bij Ikea. Gelukkig heb ik nog genoeg van het zeil voor de buitenkant, had Ikea een leuk alternatief voor de binnenkant én snap ik nu eindelijk hoe het patroon in elkaar steekt (want ook dát ging fout bij versie 1, met als resultaat een hele hoop gaatjes op plaatsen waar je ze niet wilt hebben). Hopelijk kan ik aan het eind van het weekend een goede versie tonen. De andere versie kan in ieder geval nog een leuk opbergmandje worden.

Het idee was leuk, maar helaas is de mand te klein. Gelukkig is het blauwe tafelzeil ook leuk (en stiekem misschien ook wel meer mijn kleur).

Verder deed ik een kleine makeover in de woonkamer. Een paar weken geleden verschoven we zo’n beetje al het meubilair en nu moest er nog wat aan de styling gedaan worden. Er mocht een klein beetje meer kleur bij, voor mijn gevoel. Opeens ben ik dol op turquoise/blauw en mosterdgeel, dus dat moest het worden. Ik vond gelukkig een hoop op zolder en schafte daarnaast nog wat nieuwe planten en wat kleine prulletjes aan en voilá: de woonkamer kan zo in de VT Wonen.

Makeover

Makeover, het kan zo in een tijdschrift!

De makeover gaf me ook weer een leuk breiproject, want opeens had ik énorm behoefte aan een geel gebreid kussen als accent. En dat soort dingen vertik ik gewoon te kopen: veel te leuk om zelf te maken. Ik had nog wat gele wol over van mijn colsjaal, dus nu ben ik druk bezig met de kussenhoes. Op naald 10, dus grote kans dat het dit weekend af is.

De hoes schiet al lekker op. En gelukkig kleurt het allemaal prima bij mijn outfit.

En nu is het dan weekend en kunnen we lekker gaan genieten van onze veel knussere woonkamer, kunnen we zoonlief weer in actie zien bij een hockeywedstrijd, kan ik hopelijk weer even achter de naaimachine kruipen om die tas af te maken en heb ik aan het einde een mooi geel kussen om hier te laten zien.

Ik wens je een fijn weekend!

Nieuw begin

Een nieuw (school)jaar, een nieuw begin. Nieuwe schema’s, nieuwe activiteiten, nieuwe plannen en … een nieuwe blog. Blogger beviel mij steeds minder, qua uiterlijk. Net niet strak genoeg, net niet genoeg mogelijkheden om het naar mijn eigen hand te zetten. En ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen uit te proberen. Dus daarom ga ik vanaf nu hier verder. Wees welkom!

Maar eerst nog even een korte samenvatting van wat ik de afgelopen twee maanden heb gedaan.

Op de valreep móest ik voor de vakantie nog een jurk maken voor mezelf. Het werd de Harlequin dress van La Maison Victor in een prachtige Herringbone van Nani Iro. Ik moest er flink wat aan verbouwen, want het geheel deed erg hobbezakkerig aan (maar dat zal ongetwijfeld met mijn niet-kloppende verhoudingen te maken hebben). Uiteindelijk was de jurk nèt op tijd klaar voor de vakantie en… nam ik hem niet mee. Ah well. Volgende keer beter. Het stofje draagt in ieder geval heerlijk, zo zacht en luchtig. Nu alleen nog bedenken hoe ik hem kan stylen zodat ik er niet uitzie als een Romein…

Harlequin dress in Nani Iro

Harlequin Dress in Nani Iro Herringbone

Dan was er de zaaaaaaalige vakantie. We trokken voor twee weken naar een camping in Le Thor (vlakbij Avignon) en deden daar (vrijwel) niets. Afgezien van een paar kleine bezoekjes naar pittoreske plaatsjes en een kasteel (waar wij allemaal zelf mochten schieten met een kruisboog!) vertoefden we voornamelijk langs de kant van het zwembad. De meest relaxte vakantie tot nu toe!

Vakantie 2014

Vakantie 2014: Les Baux de Provence; Glanum; St. Rémy de Provence; Avignon; Gordes; l’Isle sur la Sorgue

Onderweg in de auto begon ik aan een nieuw haakproject. Geïnspireerd door haar begon ik aan een South Bay Shawlette. Ik haakte nog nooit eerder in de auto, maar dat was voor mij een openbaring. Laten we zeggen dat ik van het stuk Lyon-Avignon bijzonder weinig heb meegekregen en aangenaam verrast was toen we op de plaats van bestemming arriveerden. De sjaal is nog niet af, maar aangezien zwemlessen en hockeytrainingen nu een groot deel van mijn programma vullen, komt er weer behoorlijk schot in.

South Bay Shawlette

South Bay Shawlette in the making

Floortje maakte bij thuiskomst van vakantie (met wat hulp van mij 😉 ) haar eigen gymtas! Ze zocht zelf de stoffen uit en mocht ‘gas geven’ en af en toe ‘sturen’ bij de naaimachine. Ik flockte haar naam en een leuk plaatje erop et voilá: een uurtje later was daar een gymtas.

Gymtas by Floortje

Gymtas by Floortje

Ik bakte, bakte en bakte. Want wie zegt dat je geen lekkere dingen kunt maken als je gezond eet? Dus gewapend met de boeken van Amber Albarda trok ik mij terug in de keuken en bakte er lustig op los. Yum!

Omeletmuffins; pizza van speltmeel met tapenade en courgette; biscotti van speltmeel

Omeletmuffins met geitenkaas en zongedroogde tomaat; pizza van speltmeel met tapenade en courgette; biscotti van speltmeel met amandelen en cranberries. Alles suikervrij!

De naaimachine raakte ik de afgelopen twee maanden verder niet aan, maar momenteel ligt er een berg tafelzeil naast te wachten om getransformeerd te worden tot een fietsmand-tas. Dus I’ll be back soon!

Oh ja, om mijn nieuwe blog goed te volgen moeten jullie natuurlijk wel even mijn nieuwe adres noteren en/of aanpassen in Bloglovin:

https://mooivanmo.wordpress.com
Follow my blog with Bloglovin

Huismussengedoe

Wat een prutweer was het de afgelopen dagen! Niet het weer voor stevige boswandelingen en andere buitenactiviteiten. Dus wat doet een mens dan? Lekker binnen aanrommelen.

Na mijn vorige post kreeg ik de smaak te pakken en begon ik aan een sjaal met kabels. En zowaar: het lukt en ik vind het nog leuk ook! Ik besloot zelf een patroontje te bedenken en hoewel ik nu al dingen zie die anders hadden gekund, ben ik best tevreden. We moeten nog ettelijke tientallen centimeters verder, maar tot nu vind ik het best een leuk resultaat voor iemand die vorige week nog nooit een kabel gebreid had!
Natuurlijk moet je voor nieuwe projecten nieuwe spulletjes hebben, dus ik ging lekker shoppen om een goede kabelnaald en een toerenteller te kopen, niet overbodig bij het breien van kabels. En tijdens die zoektocht liep ik ook weer tegen nieuwe wolletjes aan voor volgende (kabel)projecten. Eerst vond ik een super-bulky acryl bij de Hema. Ze beloven op de wikkel dat je aan één bol genoeg hebt voor bijvoorbeeld een grote sjaal, ik ben benieuwd! En verder vond ik bij de Wibra een leuk gemêleerd garen dat ik niet kon laten liggen: donkergrijs met een beetje turquoise en geel. Ik moet natuurlijk ook nog door met mijn ripple-blanket en ook ligt de sjaal voor Floortje er nog, dus voorlopig ben ik wel weer even zoet…

Verder bakte en kokkerelde ik dit weekend een beetje. Van de week liep ik bij de Hema tegen een geweldige koekjesstempel aan en die moest natuurlijk uitgeprobeerd worden. Dochterlief mocht natuurlijk helpen, die kneedde alsof haar leven ervan af hing. Helaas zag je na het bakken he-le-maal niks van de stempels (tips, iemand?), maar de koekjes smaakten er niet minder om.

’s Avonds stond er cock-a-leekie-pie op het menu. Het recept zag ik jaren geleden bij de BBC in een programma van kok Antony Worral Thompson. Het combineert de smaken van de traditionele Schotse cock-a-leekie soup (kip met prei) en een pie. Er valt geen beter recept te bedenken voor Schotland-liefhebbers zoals wij. Niet voor lijners en gezondheidsfreaks dit recept, maar wel heerlijk! En het is nog snel klaar ook, wat wil je nog meer!

Jam

Jam in wording

Toen we terug kwamen van vakantie kwam mijn moeder op bezoek. En ze had een kilo pruimen bij zich, gekregen van een kennis met een enorme pruimenoogst. Heel lief, maar man en kinderen lusten geen pruimen en in mijn eentje een kilo pruimen opeten leek me geen goed plan. Maar wat moet je er dan mee? Clafoutis leek me heerlijk, maar ook daar heb ik geen klanten voor hier in huis. Evenals allerlei andere soorten baksels. Helaas. Toen bedacht ik dat ik er dan wel jam mee kon maken. Dat lust ik zelf, en wellicht wilden de kinderen ook wel aan het gecamoufleerde fruit.

Nou had ik dat nog nooit gedaan, jam maken, dus ik vond het best spannend. Want wat moet je met die pruimen? Hoe klein moeten ze? En moet je ze van tevoren schillen? En hoeveel suiker moet er dan bij? En hoe lang kook je dat dan?
Na wat uitstelgedrag (wat me helaas wel een paar pruimen heeft gekost) ben ik uiteindelijk maar gewoon wat gaan doen. En met een uitstekend resultaat, mag ik wel zeggen. De pruimenjam smaakt voortreffelijk!

Het eindresultaat

Nou moet ik alleen nog bedenken hoe ik de volgende keer voorkom dat al het fruit bovenin het potje belandt en de andere tweederde van de pot alleen maar bestaat uit gelei.
In ieder geval heb ik de smaak helemaal te pakken en kan ik haast niet wachten tot ik weer jam kan maken. Of chutney, dat lijkt me ook geweldig. Ik hou me aanbevolen voor recepten!

Koekjes en meer crea-gedoe

The making of

De herfstvakantie is begonnen, hoera! Daar waren we wel aan toe met z’n allen. Maar met de vakantie krijg je ook het onvermijdelijke ‘Mamaaaaaa, ik weet niet wat ik moet gaan doehoen!’. Dus vanochtend besloot ik maar koekjes te gaan bakken met de kinderen. Het was een groot succes. Niet alleen het maken zelf, maar het eindresulaat mocht er ook wezen! En achteraf denk ik dan: waarom doe ik dit soort dingen toch  niet vaker? Weinig moeite, groot plezier!

Het eindresultaat

Daarna ging het verder met meer crea-gedoe: tekenen en knippen. Dat was ook even leuk. Tot er geknipt ging worden in tekeningen (uiteraard niet de tekeningen van de knipper zelf), dus toen zijn we daar maar weer snel mee opgehouden.

Vanmiddag zijn we naar boven vertrokken en kreeg ik zowaar de kans om wat te werken aan mijn nieuwe wikkeljurkje (deze, met dank aan weer een creatieve Belgische Blogster) terwijl de kinderen zoet speelden. Ik ben een aardig eind gekomen: patroon overgetrokken én stof uitgeknipt. Misschien vanavond nog even doorslaan (alleen de markeringen hoor, less is more – ik vind dat doorslaan zo’n rotklus!). Helaas kan ik niet veel verder, want er ontbreekt weer eens een ingrediënt. Deze keer heb ik niet de juiste soort vlieseline in huis om het beleg en de kraag te verstevigen. Dan baal ik toch wel flink dat we hier nergens in de buurt een naaiwinkeltje hebben zitten…

Getrouwd!

Heb even niks van mij laten horen, maar ik had het druk met andere zaken: op 29 oktober zijn we getrouwd! Het was een geweldige dag. Alles liep zoals we gehoopt hadden, het weer zat mee, het was gezellig en het belangrijkste: het is ons allebei gelukt om luid en duidelijk ‘Ja!’ te zeggen. Dus we zijn nu officieel Meneer en Mevrouw.
Bruidsmeisje Floortje was dolblij met haar jurk en ik heb er dan ook veel complimentjes voor gekregen.



Moeder en dochter

   

Zie hier het gelukkige bruidspaar met blije dochter (zoon was minder blij en wenste niet op foto’s te verschijnen die dag).







Het was een creatieve aangelegenheid, dat trouwen, want naast het jurkje van Floortje heb ik ook nog de taart zelf gemaakt. Had me heilig voorgenomen dat niet te doen wegens stress etc., maar ja, het creatieve bloed kruipt nou eenmaal waar het niet gaan kan he…

Hier was de taart nog ‘in aanbouw’, vandaar de rommelige achtergrond 😉

Voor het trouwen ook nog even aan de slag geweest voor de school van Thijs. De juf had gevraagd of ik kabouterpakjes wilde maken voor in de speelhoek. Dat laat ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik heb dus drie capejes met bijbehorende puntmutsjes gemaakt. En natuurlijk ook nog twee voor mijn eigen kaboutertjes, want ik had flink stof over. Helaas de foto’s nog niet van de camera gehaald, dus bewijsmateriaal volgt in een volgende post.

Mijn nieuwste projectje is een verjaardagscadeautje voor Floortje. Die is ineens helemaal gek op haar babypop. Maar baby heeft nog niet zoveel kleertjes. En laat mama nou heel veel restjes stof over hebben… dus ik ben nu heerlijk poppenkleertjes aan het fröbelen!