Klik klik klik

Ik nogal wat moeite met in beweging komen. De stap zetten om iets te gaan doen is vaak een enorme drempel voor me. Mijn hoofd wil vaak niet en mijn lijf ook niet. Moe, spierpijn, en zei ik al… moe? Toch moet een mens af en toe iets doen om de conditie enigszins op peil te houden en de geest te laten uitwaaien. En als ik eenmaal bezig ben, vind ik het altijd ook wel leuk. Maar dan moet ik eerst wel die -virtuele- schop onder mijn kont hebben.

Deze week had ik gelukkig een mooi schopje in de vorm van een nieuwe camera. Want die camera schreeuwt er natuurlijk om om mee naar buiten genomen te worden en op alle mogelijke manieren uitgetest te worden. Dus ik pakte mezelf bij de kladden en liep de achterdeur uit, het park in.

DSC_0173aa

DSC_0248aa

Met mijn oude camera (een Nikon D70s) was niet zo heel veel mis, behalve dan dat hij heel erg zwaar is. Met de kleinste lens erop weegt dat ding bijna 1200 gram en dat leverde na een dagje door een pittoresk stadje sjokken steevast nekklachten en stevige hoofdpijn op. Enter de nieuwe camera. Een Nikon D3300. Globaal dezelfde functionaliteiten (10 jaar jonger, dus wat gemoderniseerder) en vooral: een heel stuk lichter en handzamer. Met lens erop weegt hij nog geen 600 gram geloof ik. En dat verschil is aanzienlijk als je er een tijdje mee rondloopt. Voor dit tripje stak ik de camera en een extra zoomlens (55-200mm) gewoon in mijn handtas! Dat had ik met die andere echt niet hoeven proberen.

DSC_0185aa

Er zit ook een handige panoramafunctie op. Scheelt weer een hoop plakwerk in Photoshop.

DSC_0193aa

Eenmaal in het park schoot ik links en rechts om me heen. Foto’s van veraf, foto’s van dichtbij. Alle functies moesten natuurlijk uitgeprobeerd worden. Bomen, watertjes, bloemen en bijen, alle onderwerpen passeerden de revue. Ondanks dat de knopjes op een iets andere plek zitten, voelde het al meteen vertrouwd. Zelfde merk en de basics van fotografie veranderen natuurlijk ook niet.

DSC_0178aa

DSC_0211aa

Ik gebruik nooit de automatische stand van de camera, ik wil graag zelf wat te zeggen hebben over scherptediepte en/of sluitertijd. Gelukkig kan dat allemaal prima ingesteld worden. Voordeel aan deze camera (ten opzichte van mijn oude) is dat de ISO flink opgeschroefd kan worden en je daardoor ook in donkere omstandigheden nog een hoop kunt vastleggen. Dat zal op vakantie (al die donkere kerkjes) vast goed van pas gaan komen.

DSC_0222aa

DSC_0210aa

Het verbaast me elke keer weer hoe in relatief korte tijd zo’n mooi en afwisselend natuurgebied is ontstaan hier. Veel groen, leuke kronkelpaadjes, maar ook bijzondere bouwsels. Elke keer ontdek ik wel weer wat nieuws. Een bouwwerk dat ik nog niet kende of een paadje dat ik nog niet eerder ingeslagen ben. En dan heb ik nu nog maar een klein stukje van het park verkend.

DSC_0274aa

Op een eerdere wandeling ontdekte ik de Vlinderhof. Een oase van bloemen en kleuren. Deze keer zag ik er geen vlinders, maar wel veel bijen. Er staan dan ook bijenkasten aan de rand van het gebiedje. Ik moet toch eens uitzoeken of dat wil zeggen dat we dan ook ergens lokale honing kunnen kopen.

DSC_0245aa

DSC_0240aa

DSC_0263aa

DSC_0244a-2a

Op weg naar de Vlinderhof trof ik nog meer wildlife. Slakken. Heel veel slakken. Van het naakte soort, brrr. Want het had daarvoor flink geregend. Dat was ook nog eens goed voor de conditie, want af en toe moest ik er echt omheen slalommen. Soms zelfs met een sprongetje. Rotbeesten. (We zijn op voet van oorlog, de slakken en ik, sinds ditzelfde soort slakken onze complete moestuin met de grond gelijk maakte.)

DSC_0276aa

Gelukkig kwam ik ook wat knuffelbaardere beestjes tegen, alleen wilden die liever niet stilzitten. Tegen dat gehups in het semi-donker kon zelfs mijn VR-lens niet op. Zelfs niet met de ISO op 1600.

DSC_0279aa

Na zo’n anderhalf uur door het park sjokken vond ik het welletjes. Ik had ook al haast elke grasspriet wel een keer vastgelegd. Dus besloot ik mijzelf te belonen met een stuk red velvet cake en een glas verse muntthee bij het parkrestaurant. Waarna ik weer opgeladen naar huis kon. Zonder pijn in mijn nek.

DSC_0307aa

Ja echt, ik leef nog

Het lijkt wel of ik elk jaar wel een keer een blog maak met de strekking ‘kent u mij nog, ik ben hier zo lang niet geweest’. En dan volgt een rits aan gebeurtenissen waardoor ik er niet ben geweest. Deze keer geen excuses. Life happened, zullen we maar zeggen. Hockey, school, huishouden, pogingen tot fit worden, u kent het wel. Al schaam ik mij diep dat het maar liefst negen maanden heeft geduurd voor ik mij hier weer eens liet zien (nee, dat getal wil niks zeggen en is purely coincidental).

Ondertussen zat ik niet stil. Maar elke keer kwam ik maar niet tot het het schrijven van een verhaaltje en het nemen van foto’s (het weer was nou ook niet echt fotoshootwaardig he…). Dus in de komende ‘afleveringen’ volgt er een kleine samenvatting van mijn activiteiten van de afgelopen tijd. Voor mijn gevoel was ik vooral bezig met breien en haken, maar toen ik zo eens mijn kledingkast en die van de kinderen bekeek, bleek ik toch ook nog wat genaaid te hebben. Tsjonge.

Een interne verhuizing maakte het een tijdje lang lastig om tot naaien te komen. We gaven de werkkamer van WJ op om een gameroom te maken voor de kinderen (Wat een uitvinding! Rust in de woonkamer! Niet meer de hele middag mogen meegenieten van Fifa15!), maar daardoor moest ik mijn werkplek opeens delen met WJ. En de opstelling die we in eerste instantie hadden, bleek niet zo heel erg uit te nodigen tot naaiactiviteiten. Te krap, te weinig licht, geen plek om patronen te kunnen tekenen. Gelukkig zag ik een paar weken geleden het licht, schoof weer wat met de meubels en ja hoor, mijn sew mojo is weer terug.

Ik maakte een nieuwe versie van de Hudson Pants voor mezelf. Wát een fijn patroon is dat. Je hebt zo’n broek echt in een middag in elkaar, zo simpel is ie. Hij zit als gegoten, zonder aanpassingen. Door het gebruikte materiaal (een hele soepele joggingstof met ingeweven reliëf – wat niet op de foto te vatten valt) valt deze versie wel iets ruimer dan de eerste die ik maakte, maar hij is toch nog zeker draagbaar. En ont-zet-tend comfortabel. Ik merk wel dat ik toch nog niet helemaal gewend ben aan de joggingbroek-op-chic trend (maar misschien is dat ook wel omdat ik er voor mijn gevoel niet de juiste schoenen bij heb – als vrouw moet je altijd een excuus verzinnen voor nieuwe, toch?). Dus ik draag ze vooral voor sportieve *uche* activiteiten (lees: als ik ’s avonds op de bank hang). Jammer dat ik niet eerder tot het maken van foto’s kwam, want de stof blijkt niet zo goed bestand tegen knieën en andere rondingen, dus hij is op wat plaatsen gaan lubberen. Desalniettemin vond in hem toch nog wel fotowaardig genoeg. Ware het niet dat je op de foto geen fluit ziet eigenlijk. En dat ik vergat een foto te nemen met mezelf erin. Maar misschien is dat geen gemis.

Voor Thijs maakte ik ook een paar (Mini) Hudson Pants. Door stofgebrek gebruikte ik bij zijn broek twee verschillende stoffen, maar dat geeft de broek juist iets extra’s, vinden we allebei. Hij is er in ieder geval dolblij mee en heeft de broek meteen gebombardeerd tot zijn lievelingsbroek. En dat wil wat zeggen, uit de mond van Mister Joggingbroek himself. Helaas is de broek nu eigenlijk alweer aan de korte kant, dus er zal binnenkort wel weer een nieuwe exemplaar van de band moeten rollen. Nou ja, dat is inmiddels een fluitje van een cent!

De bezem erdoor

Het was stil hier, de laatste tijd. De fut was eruit, de puf was op. Mijn hoofd was vol en mijn lijf wilde niet. Al maanden (jaren?) kwakkel ik met mijn gezondheid. Dat varieert van een totaal gebrek aan energie tot pijn in mijn hele lijf en nog een heel scala aan andere fratsen. Ik ging meerdere malen de molen door, maar men vond niets en concludeerde elke keer weer: “Je bent kerngezond, ga maar lekker verder met je leven. En nou niet meer zeuren he!”  (Nou ja, dat laatste is niet letterlijk gezegd, maar de implicatie was er.) Dat probeerde ik, maar het haalde weinig uit. De moeheid en pijn bleven. En het gepieker over “Wat is er nou toch met mij?!” nam alleen maar toe. En dus ging ik onlangs maar wéér naar de dokter, want dit was toch niet normaal. Een doorverwijzing naar de reumatoloog bracht eindelijk duidelijkheid: het is Fibromyalgie.

Eigenlijk is dat een diagnose waar je nog niks mee kunt. Want fibromyalgie is niet meer dan een vergaarbak van vage klachten waarvoor geen medische verklaring gevonden kan worden. Kerngezond en toch hondsberoerd. Oorzaak onbekend en er is dus ook geen oplossing. Maar ik was allang blij dat er eindelijk een labeltje aan gehangen kon worden en ik kon ophouden met me zorgen maken over wat er nou mis met me was. Ik blijk dus niet gek te zijn, ik beeld het me niet in. De moeheid en andere ellende: het is allemaal echt. En dus mag ik er (een beetje) aan toegeven, in plaats van altijd maar door te bikkelen omdat ik toch ‘kerngezond’ was en dus nergens last van zou moeten hebben.

Maar dan. Wat moet je met zo’n diagnose? Wat kan ik nog wel en wat niet? Wordt het ooit nog beter? Zal het juist slechter gaan? En kan ik iets doen om het allemaal ietsje beter te maken? Gelukkig kwam ik al snel bij een fysiotherapeut terecht die een multidisciplinair re-integratietraject biedt. Fysiotherapie (3x in de week sporten) om de belastbaarheid te vergroten. Een psycholoog om de mentale overbelasting te lijf te gaan en handvatten te bieden bij de dagelijkse dingen. Een ergotherapeut die kijkt of je thuis misschien dingen anders kunt doen om het leven prettiger te maken. Ik ben net begonnen met het traject, maar voorlopig ben ik enthousiast. Ik vind de training fijn, het voelt goed om opbouwend bezig te zijn. En de puf lijkt beetje bij beetje een héél klein beetje terug te komen.

Duidelijk is wel: er móeten dingen anders, op dezelfde voet doorgaan helpt mij niet. Ik moet beter gaan luisteren naar mijn lijf. En mijn hoofd moet stukken minder vol worden, de druk moet eraf. Dus gaat nu de bezem door mijn leven. En eigenlijk is dat best een leuk project.

Ik begon met een dieet. Het blijkt namelijk dat een gezond dieet van groot belang is bij fibromyalgie. De klachten kunnen enorm afnemen door de juiste dingen te eten. En dus ging de bezem door de voorraadkast. Geen E-nummers en andere chemische rotzooi meer. Geen pakjes, zakjes en potjes meer. Puur natuur, vanaf nu. Weg met de geraffineerde suikers. Weg met bijna al het vlees (gevogelte en vis ‘mogen’ nog wel). Stukken minderen met de gluten. Minder melkproducten.
Zo opgeschreven klinkt het alsof ik maar heel weinig mag, maar het tegendeel is waar: ik eet gevarieerder dan ik ooit gedaan heb en eet dingen die ik nog nooit eerder at (wie had gedacht dat ik ooit nog eens van bieten zou gaan houden?). Gelukkig voor mij is gezond, puur eten momenteel een hype en bestaan er een hele hoop goede kookboeken die rekening houden met dit soort dingen. De kookboeken van Amber Albarda en Gwyneth Paltrow, bijvoorbeeld. En je kunt op steeds meer plaatsen gezond voedsel kopen. (En dan bedoel ik niet de gehypte superfoods, maar pure ingrediënten als havermout, speltmeel en zaden en pitten.) Ik kan alleen maar zeggen: ik heb zelden zo lekker gegeten als de laatste tijd.

Zo verkeerd ziet gezond eten er toch niet uit he?

Een andere bezem ging door mijn hoofd. Mindfulness blijkt een heel nuttige bezigheid die enorm veel verlichting kan brengen: weg van de razende gedachtes en gewoon even bewust in het hier en nu zijn. Dus als u mij starend in het niets aantreft: dan ben ik waarschijnlijk heel mindful bezig. Of in slaap aan het vallen, dat kan ook. En daarbij doe ik dan ook nog eens rustgevende yoga. Op een Helemaal Echt Professioneel Yogamatje. Ik blijf nou eenmaal een gadgetfreak.

Ik besefte me ook dat ik veel te veel tijd besteedde aan activiteiten die weinig toevoegen en die mijn hoofd alleen maar nog voller maken. Voor de tv hangen terwijl er niks leuks op tv is bijvoorbeeld, puur uit gewoonte. Eindeloos internetten (blogs lezen en Facebooken) om de tijd te doden. En daarbij miljoenen ideeën opdoen die ik waarschijnlijk toch nooit ten uitvoer zal brengen, maar die tot die tijd wel in mijn hoofd blijven rondspoken. Terwijl ik die tijd ook zou kunnen doorbrengen met creatieve dingen doen (zélf naaien, haken en breien in plaats van toekijken hoe anderen dat doen) en lezen, bijvoorbeeld. Of gewoon niks doen. (Neh, dat zie ik niet zo gauw gebeuren.) Dus schoonde ik vandaag mijn lijst in Bloglovin’ radicaal op. Want 125 nieuwe blogs per dag bijhouden is geen ontspanning meer, maar voelt als een enorme druk. Ook al is het nog zo leuk om al die blogs te lezen. Dus mocht ik u niet meer volgen: het is niet persoonlijk.

Chillen met gezonde thee en genieten van een Echte Yogamat.

Nog een bezem, een letterlijke deze keer, ging er dit weekend door mijn werkkamer. Ik stoorde me al een tijdje aan de rommel. En bovendien was ik me laatst rotgeschrokken toen een van mijn stoffen flink verkleurd bleek in de zon (ze lagen opgevouwen in open kasten, waar de zon dus vrolijk op kon schijnen). Dus dat moest anders. Dit weekend sloot ik me daarom op in mijn werkkamer en gooide ik de boel om. De kasten weg, de stoffen in bakken, alle overtollige ballast weg (want wat moet een mens met 5 vuilniszakken met kleding waar je misschien ooit nog eens iets van zou willen maken?). Het resultaat: veel meer ruimte, een lichtere kamer en de stoffen veiliggesteld. En met die horde uit de weg begon ik voor het eerst in tijden aan een nieuw naaiproject: een zomerjurk voor mezelf van een prachtige Nani Iro-stof, die ik laatst aanschafte. Maar daarover later meer.

Een opgeruimde werkkamer, klaar voor nieuwe projecten.

Heerlijk avondje

Wat een heerlijk avondje was het, donderdag. De storm buiten maakte het allemaal nog wat knusser. We hadden het eigenlijk ’s avonds willen vieren, maar om 16:00 was het kleine volk niet meer te houden, dus zodra we met goed fatsoen de gordijnen konden sluiten (zodat we quasi-verbaasd de goede gaven in de schuur konden vinden), zijn we aan de slag gegaan.

Het kon de kinderen allemaal niet snel genoeg gaan, maar toch konden ze gelukkig nog zoveel geduld opbrengen dat iedereen zijn cadeau kon uitpakken voor de volgende begon. Nou ja, nèt dan.
Wat zijn we weer verwend door de Sint. De kinderen werden o.a. verblijd met een aanvulling op de toch al overvloedige Lego Chima-verzameling (Thijs) en wat leuke dingen uit Playmobil ‘Summer Fun’-serie (Floortje). Ik weet niet wie dat laatste leuker vond, wij of zij. Mini-insectenverdelgers, Campingaz-lampjes en kleine electriciteitskastjes-met-snoer om de mini-koelbox aan te koppelen. Hoe bedenken ze al die details, geniaal!

Ikzelf ben ook flink verwend. Ik kreeg o.a. een nieuwe grote snijmat, een klein rolmesje voor precisiewerk en een nieuwe mes voor mijn bestaande rolmes. En nog een heel leuke verrassing van haar, een zelfgemaakt notitieblokje. Wow, zo knap gemaakt!
De dag na het heerlijk avondje wilde ik niets liever dan mijn nieuwe spulletjes uitproberen, dus moest ik een klein projectje bedenken. Met één blik op Floortje’s aanwinsten wist ik het: slaapzakjes voor de Playmobil-vakantiegangers. Want zeg nou zelf, in een tent of camper móet je toch een slaapzak hebben!

Ik graaide dus even in mijn bakken met restjes en ging aan de slag. Ik was flabbergasted over de scherpte van mijn nieuwe messen. Zo goed heeft mijn vorige mes in mijn herinnering nooit gesneden. Die vertoonde vanaf het begin een hikje, waardoor ik alles twee of meer keer moest snijden en dat levert nou niet echt de meest rechte randen op. Met deze messen was het werkelijk alsof ik door boter sneed. Nog even wat randjes dichtnaaien en een kwartiertje later kon ik Floortje verblijden met de slaapzakjes en konden we lekker gaan spelen.
En ondertussen mijmer ik over alle projecten die ik kan gaan maken met mijn nieuwe aanwinsten.

 

Still alive

Hallo daar! Kent u mij nog? Ik ben niet van de aardbodem verdwenen hoor! Maar na het naaigeweld van Kids Clothes Week ben ik weinig aan maken toe gekomen. Tuurlijk, ik deed wel dingen, zo tussen de bedrijven door, maar ik heb weinig finished products te tonen. Creatief was ik wel. Op verschillende vlakken.

Allereerst nam ik mijn werkkamer op de schop. Ik schoof wat met tafels en ander meubilair, ruimde grondig oude zooi op (een auto vol naar vuilstort en kringloop!) en kreeg daar een prachtige, ruime Mo-kamer voor terug. Want de kamer is nu zó uitnodigend dat ik er niet alleen zit om te naaien, knippen en tekenen, maar ook mijn yoga-oefeningen doe ik daar. Mijn eigen oase van rust! (Het ging zelfs zo ver dat de plinten en drempels gelegd werden, bijna exact 5 jaar nadat we in dit huis trokken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!)

Ik tekende het patroon voor de Mad Men-jurk opnieuw uit, want nadat ik de patroondelen op de paspop speldde, vond ik het toch wat krapjes allemaal. Gelukkig had ik de echte stof nog niet geknipt. Waarschijnlijk is hij nu te groot op de meeste plaatsen, maar daar kan ik natuurlijk altijd nog wat aan doen. Liever dat dan er straks als een rollade bij te lopen…

Ondertussen vierde zoonlief zijn achtste verjaardag. Ook dat vergde wat creativiteit, want meneer kreeg veel Lego Chima. Wel 3 dozen. En laten mama en omi nou dól zijn op bouwen met Lego (en papa ook, maar die kreeg de kans niet)… Dus wij leefden ons helemaal uit met het in elkaar zetten van deze bijzonder vernuftige bouwsels. Echt, technisch Lego is er niets bij! Op de foto een wolvenauto, die met wat kleine handgrepen nog een helikopter, een motor en twee kleinere racewagentjes bevat.

Het kinderfeestje vierden we deze keer buiten de deur. 8 stuiterende 7- en 8-jarigen in huis zagen we niet helemaal zitten. We trokken daarom naar een binnenspeeltuin. En daar vermaakten de jongens elkaar zó goed, dat ik zelfs een flink stuk verder kon haken aan mijn shawl. Dat zijn de betere feestjes! Ik moet nog een klein stukje verder, maar het eind is in zicht! Het patroon bedacht ik zelf (weinig spannends aan, een grote halve Granny). De gemêleerde acryl komt van de Wibra.

Ik was verder ook nog creatief met mijn eigen kapsel, waar ik resoluut de schaar in zette en (na het bekijken van een tutorial op YouTube) een hippe pony in knipte. Het ding leidt een beetje een eigen leven af en toe, maar over het geheel genomen ben ik er wel blij mee. (brrr, blijft naar, jezelf zo op de foto zetten)
En natuurlijk schoof ik weer wat met meubilair en accessoires in de woonkamer. Want een nieuwe seizoen vraagt natuurlijk om verandering he? Dus de kaarsjes kwamen weer van stal en ik broed nog op wat andere herfstige toevoegingen.

En nu maken wij ons op voor de rest van het feestgedruis. Want niet alleen is de Sint weer in het land en moet dat op diverse plaatsen gevierd worden, maar een paar dagen na pakjesavond is dochterlief ook nog jarig. Waarna we vrijwel naadloos doorgaan met kerst en Oud en Nieuw. Tussendoor zal er waarschijnlijk ook nog afgezwommen moeten worden en manlief moet ook weer op reis voor zijn werk. Dus ik vrees dat de jurk nog even zal blijven liggen. Maar wie weet… de wonderen waren de wereld nog niet uit he?

Bijna-herfst-wandeling

De laatste dagen begint het opeens een beetje herfstig te worden buiten. Niet alleen qua temperatuur (al schijnt dat nog wel iets beter te worden deze week), maar meer qua gevoel. De zon is weer veel eerder weg uit de tuin, het wordt ’s avonds weer eerder donker en er beginnen zelfs al wat blaadjes te verkleuren aan de bomen. En eigenlijk vind ik dat ook wel wat hebben. Ik hou wel van de herfst. Knus binnen zitten met kaarsjes aan. Lekker thuis komen na een boswandeling en een glaasje warme chocolademelk drinken. Lekker op de bank met een haakwerkje…

Ook al is het nog niet zó herfstig maakten we gisteren een boswandeling. De heide stond nog prachtig in bloei. Het aanvankelijke protest van de kinderen ( “Het bos is saaaaaai!”, “Ik wil helemaal niet lopen in een stom bos!”) verstomde na een paar honderd meter. Er werden takken verzameld, dennenappels geraapt en toen was het bos ineens heel erg leuk.

We gingen naar de Lage Vuursche voor onze jaarlijkse ‘boomfoto’. Een traditie die spontaan ontstaan is toen Thijs zo ongeveer een jaar was. Elk jaar gaan we naar dezelfde boom en nemen we daar praktisch dezelfde foto van de kinders (met mij) op dezelfde tak. Zo leuk om die koppies door de jaren heen te zien veranderen! (Het leukste zou nu zijn de foto’s naast elkaar te tonen, maar wegens een kapotte harde schijf heb ik helaas alleen die van dit jaar tot mijn beschikking…)
Tot onze verbazing bleken de braamstruiken nog vól met bramen te hangen. Dat hadden we niet verwacht in zo’n populair gebied. We hadden beter een emmertje mee kunnen nemen, zó veel rijpe bramen waren er. De kinderen waren laaiend enthousiast. En hoewel Floortje normaal gesproken niet van eten en proeven houdt, ging die zich helemaal te buiten aan de bramen. En Thijs was ook al niet te stoppen. Elke braamstruik die we tegen kwamen werd enthousiast begroet en papa en mama konden weer de doorns in duiken om te plukken. En zo kregen we onze portie vitamines toch nog binnen.
De opgedane kracht konden we goed gebruiken, want vandaag begon het ‘echte’ leven weer. Na 6 weken geen wekker en veel niksdoen, stonden we vanochtend om 8 uur weer op het schoolplein. Voor Floortje bleef alles hetzelfde: zelfde juf, zelfde klaslokaal en grotendeels dezelfde kindjes, maar dan in groep 2. Thijs schoof met dezelfde klasgenootjes een lokaal op naar een andere juf, in groep 4 alweer. En mama had haar rust weer terug. Wat na 6 weken zó onwennig is, dat ik de hele ochtend niks anders heb gedaan dan internetten en op mijn horloge kijken. Nou ja, dat zal ook wel weer snel genoeg wennen.

Mijlpalen

Het was een drukke week. Te druk, naar mijn idee. Vooral zoonlief kreeg het zwaar voor zijn kiezen. Allereerst was er de avondvierdaagse. Dat was weer een massaal gebeuren: meer dan 4000 kinderen en begeleiders liepen er mee, waarvan ruim 500 van onze school! Door de drukte duurde het nogal een tijd voordat iedereen van het terrein af was, dus ze startten soms pas tegen 19:30 uur (de laatste avond zelfs later). Dat valt niet mee, als je normaal rond die tijd al bijna in bed ligt… Toch heeft hij ervan genoten en ondanks het enorm moeilijke opstarten elke ochtend, stond hij elke avond weer enthousiast te trappelen tot hij weer mocht gaan. En waar het hem om ging: de felbegeerde medaille met het 3-tje erop (hij deed voor de derde keer mee) is ook binnen! Hoera!

Alsof het allemaal niet zwaar genoeg was, mocht Thijs zaterdag ook nog afzwemmen voor zijn A-diploma. Gelukkig wel aan het eind van de middag, zodat hij rustig op kon starten. Dat wierp zijn vruchten af, want hij deed het fantastisch! Ik ben normaal niet zo’n jankerd in het openbaar, maar ik heb toch wel even een traantje gelaten. Anderhalf jaar heeft hij (of moet ik zeggen ‘hebben wij’?) gezwoegd in dat zwembad, maar hij heeft er duidelijk wat van opgestoken. Wat een prestatie! Wel raar hoor, om nu maar één paar zwembandjes mee te hoeven nemen op vakantie!

Tussen de bedrijven door zag ik (twee weken geleden alweer, dus ik speel een beetje vals) even kans om het vlinderjurkje van Floortje wat minder nachthemderig te maken. De oplossing bleek uiteindelijk simpel: een flink stuk eraf. Ik had ook nog een leuk roze riempje om de taille bedacht, dat maakte het helemaal af, maar daar wilde mevrouw niets van weten. Nou ja, zo is het ook leuk. In ieder geval een hele verbetering ten opzichte van eerst! (En nee, uw ogen mankeren niets. Er bevindt zich inderdaad een grote gele vlek op de jurk. Zo leuk, knutselen op school. Maar gelukkig was ie na een wasbeurtje weer verdwenen.)
Voor de rest ontbreekt het me ernstig aan puf om iets creatiefs te doen. Ik heb een leuk haakproject liggen en heb genoeg ideeën, maar mijn lijf werkt niet zo mee. Overal pijntjes en kwaaltjes. Ik heb de naaimachine zelfs al weken niet aangeraakt! Maar goed, morgen toch maar even aan de bak, want Floortje begint vrijdag met de zwemlessen en zij heeft nog geen zwemtas! En waar Thijs het anderhalf jaar prima redde met een Shrek-tas uit het jaar 0, wil de prinses natuurlijk wel een mooie roze tas om mee naar het zwembad te vertrekken… een goede stok achter de deur voor mij!