Hope cardigan

Een lekker zomervest, dat ontbrak er nog in mijn garderobe. Een luchtig tricot dingetje dat je even aan gooit als het net ietsje frisser is. Eentje die niet onder mijn zomerjas uitsteekt. Eentje die overal bij past.

In de winkels vond ik niet wat ik zocht, dus toen mijn moeder aan kwam zetten met een gebreid stofje met ingebreide streep (ik heb de stoffenverzamelwoede niet van een vreemde), zag ik meteen mogelijkheden. Het vinden van een patroon was minder snel gebeurd. Want hoewel de patronen voor jurken, tops en broeken je links en rechts om de oren vliegen, zijn er eigenlijk relatief weinig patronen voor vesten te vinden. Of ik zoek niet goed, dat kan ook.

Al bladerend door de steeds groter wordende stapel La Maison Victors (ik geloof dat ik ze allemaal heb), stuitte ik op de Hope Cardigan (sept/okt 2015). Een simpel vest met vleermuismouwen. Back to the eighties, zijn we blijkbaar. Het model in het blad sprak me eerst totaal niet aan. Veel te schreeuwerig qua stof en ik vond hem ook niet fantastisch vallen. Maar op de tekening was hij toch best leuk. En mijn stof was dunner, dus ik waagde de gok.

Ik nam deze keer een maatje kleiner dan anders. Mijn ervaring is dat LMV altijd vrij ruim valt. Daarnaast was ik bang dat een maatje groter nèt niet uit de stof zou komen. Ik was namelijk eigenwijs en wilde de strepen op de stof horizontaal gebruiken, in plaats van verticaal zoals de stof eigenlijk hoorde. Door de rekbaarheid van de stof durfde ik dat wel aan, hij rekte beide kanten uit.

DSC_0478a

De Hope cardigan bestaat uit drie stukken (twee voorpanden en een achterpand) en wat losse stukjes voor boordjes en halsafwerking. De meeste tijd ging nog zitten in het netjes snijden van de stof. Mijn stof wilde niet netjes blijven liggen en mijn rolmes bleek niet scherp genoeg meer, waardoor de boel af en toe scheef getrokken werd.

DSC_0480a

De laatste tijd schrijf ik steeds dat een project ‘het snelste was dat ik ooit maakte’. Maar ik geloof ik dat mezelf deze keer overtroffen heb. Als ik een half uur achter de lockmachine heb gezeten, is het veel. Rats-rats-rats en hij zat in elkaar. En nog best leuk ook, want de strepen aan de zijkant matchen zelfs. Wie had dat gedacht.

DSC_0486a

Mijn excuses voor de beroerde foto’s. Ik had een off day. U weet wel, zo’n dag dat alles fout gaat. Dat de printer niet werkt (hij print alleen nog maar roze terwijl ik toch niet zo lang geleden de inktpatronen verving?!), de nietjes op zijn als je iets wilt nieten, je patroondeel wegwaait als je het wilt pakken, de wolwinkel de wol van jouw keuze niet op voorraad heeft, je links iets omstoot als je rechts iets wilt pakken en… moet ik nog doorgaan? Maar goed, ik heb in ieder geval een vest om te dragen, terwijl ik mij wentel in ellende. 😉

Cyriel shorts

Thijs is een kortebroekenjongen. Zodra het weer het enigszins toelaat, heeft hij een korte broek aan. En eigenlijk ook wel als het weer het niet toelaat. Daarnaast draagt hij niets liever dan joggingbroeken. Zijn meest favoriete kledingstuk is dan ook… de korte joggingbroek.

DSC_0450aa

Nou draagt hij die korte joggingbroeken zó vaak, dat ze slijten waar je bij staat (slidings maken op het voetbalveld helpt daar ook niet bij). Hij heeft dus altijd behoefte aan nieuwe exemplaren. In de winkel troffen we de laatste tijd weinig wat leuk was en ook nog eens goed paste. Maar met een moeder die een naaimachine kan bedienen hoeft dat geen ramp te zijn.

DSC_0452aa

Ik gebruikte het patroon Cyriel uit de La Maison Victor van mei/juni 2016. Voor mijn smalle mannetje nam ik maat 134, dat eigenlijk wat aan de ruime kant zit (dat vind ik eigenlijk bij alle patronen uit LMV, voor mijn gevoel vallen die altijd te groot). Maar ik vermoed dat er een groeispurt aan zit te komen, dus heel erg stoort het niet. En tot die tijd trekt hij het touwtje maar wat strakker.

DSC_0453aa

DSC_0456aa

Het patroon was zó in elkaar gezet, er is weinig spannends aan. De constructie van de zak van het voorpand, uit één stuk, was een nieuwe methode voor mij, maar ook dat sprak eigenlijk voor zich. Binnen een middagje zat de broek in elkaar en meteen daarna wilde meneer hem aan. Dat is nog eens eer van je werk.

DSC_0473aa

En dat hij er zelfs nog mee op de foto wilde, is nothing short of a miracle.

Kimono

Al een tijdje kom ik op Pinterest foto’s tegen van heerlijk zomerse outfits met een kimono. Nou kun je die natuurlijk in de winkel kopen. Maar zelf maken is veel leuker. En sneller.

DSC_0414aa

Ik had al een paar jaar een stofje in mijn stapel liggen dat erom vroeg om verbouwd te worden tot iets zomers, iets fladderigs. Een jurkje of iets dergelijks kon niet, want veel te doorzichtig. Een kimono leek daarom een prima bestemming.

DSC_0420aa

Ik tekende het patroon zelf door mezelf heel globaal op te meten en eigenlijk maar wat te doen. Ik maakte het mezelf ietsje moeilijker door de buitenrand van de stof aan de binnenkant te willen, anders was ie nog eerder klaar geweest.

DSC_0431aa

Enige nadeel van de stof is dat het zo synthetisch als de pest is en het daarom niet te strijken valt. Gelukkig vallen de locknaden vanzelf de goede kant op, maar de zomen hadden van mij wel wat scherper gemogen. Maar goed, dat ziet niemand, als de kimono om mij heen fladdert in een zwoel zomerbriesje.

DSC_0370aa

Maxi skirt in mini maat

Floortje zag mij achter de naaimachine zitten en dat is voor haar altijd een reden tot het indienen van verzoeknummers. Een hele waslijst, het liefst. En bij voorkeur van stoffen die ik voor mezelf in gedachten had. Nou had ik nog een hele stapel to-do’s liggen. Korte broeken voor Thijs, een sweatshirt voor mezelf, een sweatshirt voor Floortje, een rok voor mij, een kimono… Maar de mintgroene (want favoriete kleur) lap tricot uit mijn stapel móest volgens Floortje getransformeerd worden tot een maxi skirt. En wel NU.

Nou had ik geen patroon liggen voor een maxi skirt. Wel had ik een vergelijkbaar model van mezelf in de kast liggen. Dus ik nam de maten van Floortje op, nam de verhoudingen van mijn eigen rok over en tekende een patroon. Voor zover dat dan een patroon mag heten. Hij bestaat uit een rechte, dubbelgeslagen, strook voor de tailleband met daaronder een iets uitlopende lap stof voor de rok..

Maxi skirt

Na het snijden van de stof, was het allemaal vrij simpel. Het moeilijkste was nog het maken van de gaatjes voor het -in Floortje’s ogen- essentiële koordje in de taille. De knoopsgatenfunctie van mijn naaimachine is namelijk al jaren kapot. Gelukkig kon ik me ook aardig redden met een mini-zigzagsteek en een op het oog gegokt gat.

DSC_0390aa

DSC_0449aa

Dit moet wel echt het snelste project geweest zijn in mijn naaigeschiedenis: ik denk dat rok binnen twee uur nadat Floortje met het verzoek kwam in elkaar zat. En inmiddels wordt hij ook al met plezier gedragen. Klant tevreden!

DSC_0433aa

En dan heeft u hierbij meteen een sneak peak van mijn volgende maaksel. Maar daarover later meer.

Zomeroutfit

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lieve buurvrouw een stuk linnen/katoen, dat erom schreeuwde om tot zomers rokje vermaakt te worden. Ik wilde al een tijdje iets van Cali Faye maken en op de site vond ik het ideale patroon voor de rok: de Basics Pocket Skirt. Het rokje is inderdaad heel basic: het zat in een middag in elkaar. De uitleg is heel erg goed en het patroon is heel simpel te volgen. Ik veranderde helemaal niets en hij zat meteen als gegoten. De blinde rits werd mijn blindste ooit: echt prachtig zit ie erin, je ziet hem totaal niet! En het topstitchen met twee naden naast elkaar ziet eruit alsof ik een tweelingnaald gebruikte, zo goed parallel zin de stiksels geworden. Dus ik ben hartstikke trots op het eindresultaat!

 

Erbij maakte ik het hemd dat op de site van Cali Faye ook bij de rok gedragen wordt: de Basics Tank. Ik kortte de schouderbanden in met 2 cm, anders had ik wel heel veel inkijk overal. Voor de afwerking gebruikte ik zelfgemaakt biaisband en ik moet zeggen: het is mijn mooiste afwerking ooit geworden. Daar ben ik echt trots op!

Het hemd doet het ook leuk op een spijkerbroek of onder een vestje. Ik heb er al heel veel plezier van gehad! Ik maakte hem nu in zwarte tricot die ik nog had liggen, maar ik kan me voorstellen dat het shirt in een geweven stof ook heel mooi tot zijn recht komt.

Nu is het wachten alleen nog op betere temperaturen, zodat ik ook eindelijk de combinatie eens aan kan…

T-shirt Jasmin

Een paar jaar geleden kocht ik -zwaar in de uitverkoop- een héle grote lap stof. Ik had toen nog geen idee wat ik ermee moest, maar ik móest hem hebben. Heel soepelvallend, grijs, wat wil een mens nog meer. Ook al is het printje voor mijn doen wat heel heftig. Toen ik ergens op een blog het T-shirt Jasmin van Cosy Little World zag, wist meteen wat ik met die stof moest doen.

Het naaien was een fluitje van een cent, ware het niet dat ik niet goed heb gekeken toen ik de boel in elkaar ging zetten en alle delen met de verkeerde kant naar buiten aan elkaar had gezet. Door de drukke print was het heel moeilijk om goed te zien wat de goede kant was (dacht ik, want een dag later was alles héél helder en snapte ik niet hoe ik die fout ooit had kunnen maken).
Maar dat naaien had ik dus met de lockmachine gedaan. Overal. Zucht. Eerst wou ik het nog zo laten, maar ik wist van tevoren al dat ik me dan verschrikkelijk zou gaan ergeren. Dus alles toch maar losgetornd en in een middagje weer met de goede kant naar buiten in elkaar gezet.

De V-hals lukt erg goed, zeker aangezien het de eerste keer was dat ik dat deed. De rimpeling op het achterpand is heel subtiel, maar net genoeg om het shirt een beetje fladderig te maken. Op een goede manier.

 

Et voilá: het ideale zomershirt! Nu de zomer nog…

 

Ja echt, ik leef nog

Het lijkt wel of ik elk jaar wel een keer een blog maak met de strekking ‘kent u mij nog, ik ben hier zo lang niet geweest’. En dan volgt een rits aan gebeurtenissen waardoor ik er niet ben geweest. Deze keer geen excuses. Life happened, zullen we maar zeggen. Hockey, school, huishouden, pogingen tot fit worden, u kent het wel. Al schaam ik mij diep dat het maar liefst negen maanden heeft geduurd voor ik mij hier weer eens liet zien (nee, dat getal wil niks zeggen en is purely coincidental).

Ondertussen zat ik niet stil. Maar elke keer kwam ik maar niet tot het het schrijven van een verhaaltje en het nemen van foto’s (het weer was nou ook niet echt fotoshootwaardig he…). Dus in de komende ‘afleveringen’ volgt er een kleine samenvatting van mijn activiteiten van de afgelopen tijd. Voor mijn gevoel was ik vooral bezig met breien en haken, maar toen ik zo eens mijn kledingkast en die van de kinderen bekeek, bleek ik toch ook nog wat genaaid te hebben. Tsjonge.

Een interne verhuizing maakte het een tijdje lang lastig om tot naaien te komen. We gaven de werkkamer van WJ op om een gameroom te maken voor de kinderen (Wat een uitvinding! Rust in de woonkamer! Niet meer de hele middag mogen meegenieten van Fifa15!), maar daardoor moest ik mijn werkplek opeens delen met WJ. En de opstelling die we in eerste instantie hadden, bleek niet zo heel erg uit te nodigen tot naaiactiviteiten. Te krap, te weinig licht, geen plek om patronen te kunnen tekenen. Gelukkig zag ik een paar weken geleden het licht, schoof weer wat met de meubels en ja hoor, mijn sew mojo is weer terug.

Ik maakte een nieuwe versie van de Hudson Pants voor mezelf. Wát een fijn patroon is dat. Je hebt zo’n broek echt in een middag in elkaar, zo simpel is ie. Hij zit als gegoten, zonder aanpassingen. Door het gebruikte materiaal (een hele soepele joggingstof met ingeweven reliëf – wat niet op de foto te vatten valt) valt deze versie wel iets ruimer dan de eerste die ik maakte, maar hij is toch nog zeker draagbaar. En ont-zet-tend comfortabel. Ik merk wel dat ik toch nog niet helemaal gewend ben aan de joggingbroek-op-chic trend (maar misschien is dat ook wel omdat ik er voor mijn gevoel niet de juiste schoenen bij heb – als vrouw moet je altijd een excuus verzinnen voor nieuwe, toch?). Dus ik draag ze vooral voor sportieve *uche* activiteiten (lees: als ik ’s avonds op de bank hang). Jammer dat ik niet eerder tot het maken van foto’s kwam, want de stof blijkt niet zo goed bestand tegen knieën en andere rondingen, dus hij is op wat plaatsen gaan lubberen. Desalniettemin vond in hem toch nog wel fotowaardig genoeg. Ware het niet dat je op de foto geen fluit ziet eigenlijk. En dat ik vergat een foto te nemen met mezelf erin. Maar misschien is dat geen gemis.

Voor Thijs maakte ik ook een paar (Mini) Hudson Pants. Door stofgebrek gebruikte ik bij zijn broek twee verschillende stoffen, maar dat geeft de broek juist iets extra’s, vinden we allebei. Hij is er in ieder geval dolblij mee en heeft de broek meteen gebombardeerd tot zijn lievelingsbroek. En dat wil wat zeggen, uit de mond van Mister Joggingbroek himself. Helaas is de broek nu eigenlijk alweer aan de korte kant, dus er zal binnenkort wel weer een nieuwe exemplaar van de band moeten rollen. Nou ja, dat is inmiddels een fluitje van een cent!