Lente!

Wat een heerlijk weer was het dit weekend! We wisten van gekkigheid niet wat we met onszelf aanmoesten, dus deden we in één weekend alles wat we de afgelopen weken al hadden willen doen. Ik snoeide de bolcatalpa’s en de hortensia’s, manlief repareerde een kinderfiets, we bewonderden de krokusjes in de achtertuin, Thijs bracht zo ongeveer het hele weekend bij een vriendje in de achtertuin door, Floortje fietste wat af op de parkeerplaats, ik haakte in het zonnetje een uitprobeerseltje, ging met Floortje een ijsje eten in het winkelcentrum en eindelijk, eindelijk, eindelijk was daar het eerste drankje in het ochtendzonnetje. Dat het geen cappuccino was omdat de melk op was nemen we dan maar voor lief.

Ook legde ik tussen de bedrijven door de laatste hand aan een vrolijk jurkje voor mezelf, maar daarover op een ander tijdstip meer. Want fotoshoots van jurkjes, daar kwamen we dan weer niet aan toe.

Advertenties

Bloglovin’

Mijn ochtenden verlopen meestal volgens een vast patroon. Als ik de kinderen op school afgeleverd heb, ga ik even lekker zitten met een kopje thee of koffie en dan gaat de laptop aan. En vervolgens loop ik alle nieuwe blogposts door van de mensen die ik volg. Dat is best een tijdrovende bezigheid. Want welke heb ik al gezien en welke nog niet? Ik lees er namelijk ook nog weleens eentje op de iPad of telefoon.

Op diverse websites zag ik al dat er een handigere manier bestaat om blogs te volgen: namelijk Bloglovin’. Die houdt een lijst bij met alle blogs die je volgt en je kunt er meteen eens stuk lezen en een een plaatje zien. En dan kun je markeren of je hem al gelezen hebt of nog niet. Zo mis je nooit meer iets en hoef je ook niet steeds die lange lijst door te spitten, op zoek naar nieuwe posts.

Ook ik ben nu te volgen via Bloglovin’. Ik zou zeggen, probeer het eens uit.

Make do and mend

Kleine meisjes worden groot. En zo kan het gebeuren dat een jurkje dat nog niet zo lang geleden nog prima zat, opeens veel te kort is geworden. In de breedte past hij nog wel, maar qua lengte was het meer een tuniek geworden. Een hele korte.
Ik vond nog een stukje van de stof en toen was het plan snel gemaakt: een gerimpelde strook eraan, met een rolzoom van de lockmachine. En een sierrandje om het af te maken (dat heel lelijk en onregelmatig is geworden, maar daar hebben we het maar niet over). In het echt is ie leuker dan op de foto, de stof is echt een drama om op de foto te krijgen. Maar voor het idee:

Ik vond het wel leuk om een bestaand kledingstuk een tweede leven te geven en ben van plan om dit vaker te doen. Net zoals ik van plan ben om mijn bestaande stoffenstapel wat weg te werken (om ruimte te maken voor nieuw, leuker spul).  Een mooi voorbeeld van make do and mend – roeien met de riemen die je hebt. Die spreuk zag ik op een geweldige poster die vandaag bij de nieuwe Flow Magazine zat. En die een dezer dagen op de deur van mijn craft room zal prijken.

Speaking of which… ik zit de laatste dagen te broeden hoe ik die naaikamer praktischer kan inrichten. Een luxeprobleem, dat besef ik maar al te goed. Want wie een heuse naaikamer heeft en zoveel ruimte tot haar beschikking heeft, moet eigenlijk niet zeuren. Maar ja, de kleine irritaties sluipen er toch in.
Zo wiebelen mijn tafels als ik de naai- of lockmachine gebruik. En dat is best irritant. En het is ook vervelend dat je met je naaiwerkje alles wat op de snijmat ligt er weer vanaf maait, terwijl je naait. Of dat je uberhaupt je snijmat niet kunt bereiken.
Van de week veranderde ik al wat dingen, maar tevreden ben ik nog niet. Dus ik broed even verder op een oplossing. Het liefst eentje die niks kost. Make do and mend he…

Lopende bandwerk

Als je ineens allemaal creatieve ideeën hebt, maar je hebt ook nog twee stuiterballen thuis rondlopen, dan moet je soms wat inventief zijn. Zo kan ik met de kinderen thuis niet op zolder gaan zitten naaien. Maar patronen tekenen en knippen op de eettafel gaat wel. En de lockmachine maakt teveel herrie om veel te gebruiken als de kinderen slapen, dus dat moet ik goed van tevoren plannen.

Gisteren had Floortje een vriendinnetje te spelen en nestelde ik me aan de eettafel met een hele berg stoffen en patronen. En tekende en knipte ik dat het een lieve lust was. Vandaag was manlief thuis en trok ik me terug op zolder en gooide alle losse onderdelen door de locker. Met als resultaat deze indrukwekkende stapel hapklare brokken. Alles ‘use what you have’, dus dat ruimt ook nog eens lekker op.

Van boven naar beneden:

  • Een Zsazsarokje voor mezelf in een geel ruitje
  • Een bont (patroonloos) strokenrokje voor Floortje
  • Een katoenen wikkeljurkje voor Floortje
  • Een Tricot jurkje voor Floortje
  • Een trui/jurkje van joggingstof voor Floortje
  • Verstelproject 1: de mouwen en de jurk zelf moeten smaller
  • Verstelproject 2: de jurk moet langer worden
  • Verstelproject 3: de jurk moet langer worden en er komt een rimpelstrook aan

De vakantie is maandag voorbij, dus als u me zoekt: ik zit achter de naaimachine.

Pimp your shirt

Lang, lang geleden, was er eens een moeder die zo naïef was om te denken dat als zíj een shirt leuk vond, haar dochter dat automatisch ook zou vinden. Ze had natuurlijk beter moeten weten. Want het shirt was blauw (bah!) met streepjes (bah!!) en er zat geen enkele vorm van decoratie op (bah!!!). En dus dreigde het shirt op de ‘nooit gedragen’ en ‘weg ermee’-stapel te belanden.

Maar gelukkig kreeg de moeder nog nèt op tijd een helder inzicht. Een vrolijke applicatie met kersjes, uitgezocht door dochter, maakte al veel goed. En een roezeltje eraan, maakte het nog veel beter. Dochterlief was enthousiast. En moeder wacht nu in spanning af tot dochterlief het shirt een keer aan wil.

Vliegtuigen en zo

Gisteren verveelden wij ons te pletter. Dat gebeurt de besten weleens he. We konden werkelijk niets verzinnen om te doen. Nou ja, we konden genoeg verzinnen aan dierentuinen en musea, maar die toegangsprijzen… De kinderen wilden pertinent geen boswandeling maken, er valt in de buurt niet veel te fietsen, kortom: het was een lastige kwestie. Dus ik ging eens googlen op gratis uitjes in de buurt. En tot mijn grote verbazing bleek het Militaire Luchtvaartmuseum in Soesterberg niet alleen dichtbij en open, maar vooral GRATIS. En dus sprongen wij in de auto.

En toen we daar kwamen, bleven we van de ene verbazing in de andere vallen. Want wat was het groot! En wat stond er veel interessants! En wat mochten de kinderen veel zelf doen! Helaas kwamen wij er vrij laat aan en konden we dus niet alles zien en uitproberen, dus hier gaan we zeker nog eens naar terug!

1. Een heuse F16
2. Dit appraat wil ik hebben! De ‘sotjimas’ maakt een landingsbaan in enkele minuten ijsvrij en droog. Ik zie me al gaan, op de winterse tocht naar school! Aan de kant moeders, hier kom ik!
3. Mijn creatieve hart ging sneller kloppen bij het zien van deze antieke naaimachine. Gelukkig is die van mij wat handzamer, maar wat een mooi ding!
4. Floortje als F16-pilote. Ze maakte loopings als een pro.
5. Thijs als straaljagerpiloot, die uit mocht proberen wat de invloed van stuurknuppel en pedalen was op het toestel. Cool!

Vandaag zit ik eindelijk weer eens in een lekkere flow. Het zonnetje schijnt heerlijk, de kinders hebben vakantie en zijn zowaar gezellig met elkaar aan het spelen en ik heb eindelijk weer een beetje energie. En de voorjaarsschoonmaak-kriebels. Ik schoof wat heen en weer met decoraties (weg met de dennenappels!) en ruimde op. En opeens had ik een enorme behoefte aan nieuwe kussenhoezen op de bank. Dus daar ga ik even op broeden. Altijd leuk om weer een nieuw projectje te hebben. Al was het maar om andere projecten te verdringen, zoals die ellendige mouwen van het vestje, arghhh!

Crea, maar dan anders

Er kwam niet zoveel creatiefs uit mijn handen, de laatste tijd. Het ontbrak me totaal aan zin en energie. Te druk in het hoofd, teveel chaos in het dagelijks leven. Ik kon de rust gewoon niet vinden. Ik maakte nog wel de jurk voor mezelf af die ik een tijd geleden begon, (en was daarover niet tevreden, maar dat is een post op zich) maar verder heb ik de naaimachine niet van dichtbij gezien.

Wel deed ik wat pogingen om mouwen te haken voor het vestje waar ik ook alweer een tijdje geleden aan begon. Maar dat viel nog niet mee. Het originele patroon leverde enorme mouwen op, terwijl ik ze enigszins aansluitend wilde hebben. Ik probeerde er een eigen draai aan te geven, maar telkens bleken de mouwen na een centimeter of 10 gehaakt te hebben tóch weer te breed. Ik geloof dat ik nu eindelijk op het goede spoor zit. In de tijd die ik eraan besteedde had ik nog wel 3 vestjes kunnen haken, maar dat mag de pret niet drukken.

De enige manier waarop ik écht creatief was, was in de keuken. Ik bakte dat het een lieve lust was. En het was nog lekker ook.

Met de klok mee, vanaf linksboven: een gevlochten challe (enigszins zoet Joods brood), een hartig brood met pesto en gegrilde paprika, een Schotse cock-a-leekie-pie (kip met prei in roomsaus) en een ordinair Waldkornbrood.
En terwijl ik net zo lekker op dreef was, tíjdens het bakken van het Waldkornbrood, begaf mijn broodbakmachine het. Grmbl.