Vakantie en zo

Zoals u inmiddels misschien van mij gewend bent, verdwijn ik in de zomer vaak even van de radar. Niet dat ik heb stilgezeten, au contraire, maar met het grut om me heen kom ik nou niet echt lekker toe aan bloggen. En bovendien moest er natuurlijk ook vakantie gevierd worden.

Laten we daar maar mee beginnen. We waren twee weken in Zuid Frankrijk. Remoulins, in de Gard, om precies te zijn.

De Pont du Gard (met rechtsonder de oude olijfboom), en het idyllische marktplein van Uzès

Het was er bloedheet, daar in het zuiden, dus de uitstapjes bleven deze keer beperkt. Aangezien onze camping op een steenworp afstand van de beroemde Pont du Gard lagbezochten wij die natuurlijk. Indrukwekkend, dat die brug al zó lang geleden gemaakt is en nog steeds bestaat. Al die voetstappen die daarover gegaan zijn… Wat die brug allemaal meegemaakt moet hebben! En even indrukwekkend was de olijfboom, die al 1110 jaar (nee, geen typfout!) naast de brug staat.
We ging naar de charmante plaats Uzès (ook niet ver), waar we heerlijk lunchten op een bijzonder pittoresk marktplein met platanen. Dochterlief kreeg een Provençaalse jurk en fotografeerde weer een kerkje, haar favoriete bezigheid in de vakantie. En wie chagrijnig durfde te zijn, werd gewoon in een fontein gegooid.

Het Maison Carré, de Arena en de Tour Magne in Nimes

Ook bezochten we de Romeinse bezienswaardigheden in Nimes. Het Maison Carré, een van de best bewaarde Romeinse tempels, was echt prachtig. We bezochten ook de arena, die ook een van de best bewaarde van het voormalige Romeinse Rijk is. En verder bezochten we de Tour Magne. Helaas was de beklimming van die toren niet geschikt voor mensen met hoogtevrees, dus 3 van de vier (waaronder ik) haakten af. Maar volgens manlief was het uitzicht er prachtig. Wat overigens ook prachtig was, was het park waarin de toren ligt. In het park is een bron, wat heel lang geleden een heilige plaats was voor de Galliërs, waar zij de god Nemos vereerden. De Romeinen bouwden op die plaats de stad Nemausos, de oorsprong van het huidige Nimes. Er zijn fonteinen, trappen, beeldhouwwerken, exotische planten en een Romeinse tempel voor de godin Diana. Een heerlijke oase in de stad.

De abdij van Beaucaire

Op een van de laatste dagen bewonderden we eenabdij in Beaucaire. De abdij is eeuwen geleden uitgehakt in de rotsen, bovenop een berg heuvel. En de monniken begroeven hun overleden medemonniken daar ook: honderden graven uitgehakt in de harde rotsen, overal waar je kijkt. Midden in het complex. Maar ook over het randje, op een schuine helling. Te bizar voor woorden. Vanaf de bovenste laag van de abdij heb je een prachtig uitzicht over het Rhônedal, met in de verte bijvoorbeeld de Mont Ventoux en Avignon. De tussenliggende tijd van de vakantie werd vooral gevuld met rondhangen in het zwembad, lezen en… héél veel haken.

Het project dat ik als eerste afrondde, begon ik al een tijdje voor de vakantie. Ik wilde een ibiza-boho-stijl-achtig iets maken. Ik wist nog niet zeker of het een trui of een poncho zou worden, maar had bedacht dat ik met gehaakte vierkantjes de plank nooit mis zou slaan en begon dus gewoon maar. Ik was al een eind gevorderd met de poncho toen we weg gingen, haakte in de auto vrolijk verder en binnen een paar dagen was ie dan ook af. Ik gebruikte New Cancun van Katia, een linnenachtig aanvoelende katoen-acryl-mix. Het patroon van de blokken is de Finse granny square. Daarvan haakte ik er 36 en die haakte ik met wat boogjes aan elkaar tot een poncho. Nog wat franjes eraan (ik kwam echt nèt uit met mijn meegebrachte bollen garen) en klaar was mijn boho-inspired kledingstuk!

De poncho (met bewijs dat ik écht op vakantie haakte. Aan het zwembad nog wel!).

Daarna begon ik aan een omslagdoek in een ananasmotief, maar die is nog niet af. Ik heb er bewust even mee gewacht om hem af te ronden, omdat het een lekker makkelijk werkje is om mee te nemen naar hockeyclub, zwemles en aanverwante activiteiten die deze week weer van start gaan. Het motief is op de foto en in ongeblockte vorm nog niet zo mooi, maar ik weet wel zeker dat dat straks helemaal goed komt!

Ondertussen ben ik ook nog begonnen aan een luchtig zomertruitje. Dat idee kwam vorige week opééns opzetten en ik moest en zou hem nog even breien. Ook al heb ik geen idee of ik hem nog wel aan kan, zo mouwloos en nogal …euh… luchtig.  Hij vereist nog een dagje breiwerk, schat ik zo in. Dus ik hoop van ganser harte dat het deze week nog éven zomerweer wordt, zodat ik hem nog aan kan. En mens mag blijven dromen, nietwaar?

De ‘ananassjaal’ en het zomertruitje

Dan was er nog een gehaakte trui. Het eerste echt draagbare gehaakte kledingstuk dat ik maakte. Maar die verdient een eigen blogpost, vind ik. Dus even geduld tot overmorgen graag.

Nieuw begin

Een nieuw (school)jaar, een nieuw begin. Nieuwe schema’s, nieuwe activiteiten, nieuwe plannen en … een nieuwe blog. Blogger beviel mij steeds minder, qua uiterlijk. Net niet strak genoeg, net niet genoeg mogelijkheden om het naar mijn eigen hand te zetten. En ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen uit te proberen. Dus daarom ga ik vanaf nu hier verder. Wees welkom!

Maar eerst nog even een korte samenvatting van wat ik de afgelopen twee maanden heb gedaan.

Op de valreep móest ik voor de vakantie nog een jurk maken voor mezelf. Het werd de Harlequin dress van La Maison Victor in een prachtige Herringbone van Nani Iro. Ik moest er flink wat aan verbouwen, want het geheel deed erg hobbezakkerig aan (maar dat zal ongetwijfeld met mijn niet-kloppende verhoudingen te maken hebben). Uiteindelijk was de jurk nèt op tijd klaar voor de vakantie en… nam ik hem niet mee. Ah well. Volgende keer beter. Het stofje draagt in ieder geval heerlijk, zo zacht en luchtig. Nu alleen nog bedenken hoe ik hem kan stylen zodat ik er niet uitzie als een Romein…

Harlequin dress in Nani Iro

Harlequin Dress in Nani Iro Herringbone

Dan was er de zaaaaaaalige vakantie. We trokken voor twee weken naar een camping in Le Thor (vlakbij Avignon) en deden daar (vrijwel) niets. Afgezien van een paar kleine bezoekjes naar pittoreske plaatsjes en een kasteel (waar wij allemaal zelf mochten schieten met een kruisboog!) vertoefden we voornamelijk langs de kant van het zwembad. De meest relaxte vakantie tot nu toe!

Vakantie 2014

Vakantie 2014: Les Baux de Provence; Glanum; St. Rémy de Provence; Avignon; Gordes; l’Isle sur la Sorgue

Onderweg in de auto begon ik aan een nieuw haakproject. Geïnspireerd door haar begon ik aan een South Bay Shawlette. Ik haakte nog nooit eerder in de auto, maar dat was voor mij een openbaring. Laten we zeggen dat ik van het stuk Lyon-Avignon bijzonder weinig heb meegekregen en aangenaam verrast was toen we op de plaats van bestemming arriveerden. De sjaal is nog niet af, maar aangezien zwemlessen en hockeytrainingen nu een groot deel van mijn programma vullen, komt er weer behoorlijk schot in.

South Bay Shawlette

South Bay Shawlette in the making

Floortje maakte bij thuiskomst van vakantie (met wat hulp van mij 😉 ) haar eigen gymtas! Ze zocht zelf de stoffen uit en mocht ‘gas geven’ en af en toe ‘sturen’ bij de naaimachine. Ik flockte haar naam en een leuk plaatje erop et voilá: een uurtje later was daar een gymtas.

Gymtas by Floortje

Gymtas by Floortje

Ik bakte, bakte en bakte. Want wie zegt dat je geen lekkere dingen kunt maken als je gezond eet? Dus gewapend met de boeken van Amber Albarda trok ik mij terug in de keuken en bakte er lustig op los. Yum!

Omeletmuffins; pizza van speltmeel met tapenade en courgette; biscotti van speltmeel

Omeletmuffins met geitenkaas en zongedroogde tomaat; pizza van speltmeel met tapenade en courgette; biscotti van speltmeel met amandelen en cranberries. Alles suikervrij!

De naaimachine raakte ik de afgelopen twee maanden verder niet aan, maar momenteel ligt er een berg tafelzeil naast te wachten om getransformeerd te worden tot een fietsmand-tas. Dus I’ll be back soon!

Oh ja, om mijn nieuwe blog goed te volgen moeten jullie natuurlijk wel even mijn nieuwe adres noteren en/of aanpassen in Bloglovin:

https://mooivanmo.wordpress.com
Follow my blog with Bloglovin

Abu Dhabi (3)

Dag 3 en 4: Abu Dhabi
Dag 3 startten we rustig. Na het ontbijt lieten we ons naar Abu Dhabi brengen. We durfden de gewone taxi’s niet zo aan omdat het een reis van ruim een uur is. Dus we lieten het hotel een chauffeur regelen. WJ had bij het hotel waar hij normaal verblijft heel goede ervaring met de hotelchauffeur, die rijden over het algemeen wat bedeesder. Maar dat bleek deze keer een verkeerde zet: deze goede man deed erg zijn best, maar het was de slechtste chauffeur die we tot dan hadden gehad. En de auto was te smerig voor woorden. Maar goed. Onderweg keek ik weer mijn ogen uit. Zo zit je in een grote stad, zo rijd je middenin de woestijn. Waar ik zowaar nog kamelen spotte ook, in de verte. Gewoon, in het wild. Met het zweet in de handen kwamen we anderhalf uur later aan in het hotel waar WJ normaal ook altijd zit.

Zo zit je in de stad, zo zit je in de woestijn. En voor de kijker met héél goede ogen: op de rechter foto zie je héél in de verte kamelen. In het wild. 

Dit was een andere wereld! Van de hectiek van ons vorige hotel in de stad, kwamen in een paradijselijke oase. We begonnen de middag met een lunch aan het zwembad en een verkoelende duik. Heerlijk!
Het hotel kijkt uit over het racecircuit van Abu Dhabi op Yas Island en iets verder zie je het pretpark ‘Ferrari World’ liggen. We zijn er niet geweest, maar je vindt daar (ja, daar is ie weer!) wereld’s snelste achtbaan.

Beetje relaxen bij het zwembad; Abaya cleaning shampoo voor haar, Kandura cleaning shampoo voor hem; Abu Dhabi, gezien vanaf de corniche en de Marina

Aan het eind van de middag namen we een taxi naar de Marina Mall. Onderweg viel op dat Abu Dhabi toch wel anders is dan Dubai. Wat behoudender, het is allemaal nèt iets minder groot, nèt iets minder bling bling. Maar nog steeds indrukwekkend, dat wel.
De Mall zelf is niet erg spectaculair. De merken zijn wat meer mainstream, Zara, H&M, GAP etc. Maar af en toe zit er dan toch opeens een designer tussen, die dan een beetje uit de toon valt. Grootste attractie van de Mall is een 100 meter hoge toren, waarin zich helemaal bovenin een draaiend restaurant bevindt. Gedurende de maaltijd ga je één keer helemaal rond. Het uitzicht is fantastisch. Helaas was het door de spiegeling van de ruiten niet te fotograferen, dus u zult dat gewoon van mij moeten aannemen.

De toren van de Marina Mall en rechts een poging tot het fotograferen van het uitzicht op het Emirates Palace Hotel. Met gratis en voor niks de reflectie van het decor van het restaurant erbij.

Dag 4
Deze dag gingen we vroeg uit de veren, want er stond een bezoek aan de Sheik Zayed Grand Mosque op het programma en de bus vanuit het hotel vertrok om 9:15. Een moskee bezoeken doe je natuurlijk met het nodige respect, dus er zijn strenge kledingvoorschriften. Voor de dames betekent dat je armen tot je polsen bedekt, je benen tot je enkels, geen strakke kleding en het hoofd bedekt. Voor de heren is het iets soepeler, maar blote benen worden niet op prijs gesteld. Gelukkig was ik goed voorbereid, maar anders kun je ter plekke een abbaya lenen.

Yours truly in een zedige outfit; de pracht en praal van de moskee

De moskee is werkelijk prachtig. Kosten nog moeite zijn gespaard om hier een fantastisch bouwwerk neer te zetten. Puur, helder wit marmer voor alle vloeren, muren en daken. Pilaren die met edelstenen en mineralen zijn ingelegd in de meest fantastische bloemenmotieven (en zo vakkundig dat je niet eens naden voelt als je er met je hand overheen gaat). Uitgehakte bloemenreliëfen op de muren. mozaieken aan de muren. Het grootste handgeknoopte tapijt ter wereld. Enorme kroonluchters van Swarovski-kristallen (tot voor kort de grootste kroonluchter… ter wereld, maar die is inmiddels ingehaald door een andere). En muren ingelegd met witgouden motieven en ledverlichting. Je komt echt ogen te kort.

Eén van de zuilengalerijen. Alles goud wat er blinkt. En edelstenen.
Tot voor kort de grootste kroonluchter ter wereld; Prachtige bloemmotieven op muren en vloeren; een ‘klein’ kroonluchtertje; wereld’s grootste tapijt. 
Kunstige wanddecoraties. De linker is uitgehakt in het marmer, niet opgeplakt!

Bij terugkomst in het hotel hingen we nog even de toerist uit. We loungden aan het zwembad en ik liet me nog een uur heerlijk masseren in de schoonheidssalon. Zalig! Maar daarmee zat mijn tripje er helaas op: de nachtvlucht zou mij weer naar huis brengen, terwijl manlief de volgende dag gewoon weer aan het werk moest.

(Hier vindt u deel 1 en deel 2)

Dubai (2)

Dag 2
Op dag twee bekeken we Dubai van de andere kant. We bezochten de ‘oude’ stad. Nou is dat oud relatief, het Dubai Museum is het oudste gebouw en dat stamt uit 1787. Eerst brachten we een bezoekje aan het Museum, waar ze van alles vertellen over de geschiedenis en cultuur van Dubai. Winkeltjes en dorpjes zijn nagebouwd en zelfs de geuren zijn toegevoegd. Erg leuk!

Nagebouwde taferelen in het museum. Het blijft een naaiblog he…

Daarna zijn we een rondje gaan wandelen (dan aan Elke van Curl Up voor de routebeschrijving!). Eerst door de fabric souk, waar het stikt van de voornamelijk Indiase stoffenwinkeltjes. Het meeste wat er hing was niet mijn smaak (nogal bling bling) en binnen durfde ik nergens te kijken, want de verkopers waren nogal opdringerig en ik was bang anders met een vrachtwagenlading stof weer naar huis te moeten keren. Achteraf wel een beetje spijt natuurlijk, want eigenlijk was ik toch wel nieuwsgierig.

De Fabric Souk; Traditionele gebouwen met windtorens: een soort natuurlijke airconditioning.

Eenmaal de stoffenwijk uit belandden we aan de kade van de Dubai Creek. En daar leek het alsof we in een compleet andere wereld kwamen. Volgestouwde houten boten met kleurig versierde opbouwen (denk aan de bussen in India), kleine abras – bootjes voor personenvervoer naar de overkant en een drukte van belang. We verbaasden ons op de wijze waarop daar allerlei goederen vervoerd werden. Boten vol huizenhoog opgestapelde lcd-tv’s bijvoorbeeld, precair wiebelend en vastgebonden met een enkel touwtje. Of vrachtwagentjes die ook weer té vol gepropt waren met koelkasten en andere witgoed. En ook hier weer verkeerschaos en een hoop getoeter natuurlijk.

Nog een stukje stoffensouk; ‘vrachtschepen’ op de Dubai Creek; abras om het water mee over te steken; en yours truly aan het genieten.

Wij namen voor een paar cent de abras naar de overkant en liepen een eind verder. Eerst door de spice souk, waar de heerlijk geurende kruiden verkocht werden. Van het gros had ik geen idee wat het was, maar lekker ruiken deed het wel.

Na een stukje lopen kwamen we bij de gold souk uit. Ongelooflijk hoeveel goud daar blinkt. Bij de ingang tref je meteen ‘wereld’s grootste ring’. En vanaf daar is het alles goud wat er blinkt. De mensen in Dubai zijn dol op alles wat bling bling is en dat is te zien: de etalages puilen uit van de gouden, met diamanten versierde sieraden. Hoe groter, hoe beter lijkt wel.

De Spice Souk; en ‘een beetje’ goud in de Gold Souk

Na de souks besloten we weer de andere kant op te gaan, terug naar het modernere deel. We namen de metro, van waar je een geweldig uitzicht hebt over de hele stad. Hij gaat namelijk voor het grootste deel bovengronds. En de metro is onbemand, zodat je als je mazzel hebt, helemaal vooraan kunt staan en alles goed kunt zien.

Uitzichten vanuit de metro: Burj Khalifa, de Burj al Arab en de Dubai Marina. En mocht u het willen:  het is verboden om vissen mee te nemen in de metro!

We maakten een tussenstop voor een late lunch bij een restaurantje aan de voet van de Burj Khalifa, maakten nog een korte ronde door de Mall en stapten weer op de metro richting de Dubai Marina. Onderweg kom je dan weer allerlei moois en bijzonders tegen. Zo kunt je de Mall of the Emirates zien, waar de enige overdekte zwarte piste ter wereld is. Even verderop kun je in de verte de Burj al Arab zien, ook al zo’n vernuftig staaltje bouwkunst. En dan opeens doemt de Marina op, als een soort klein Manhattan.

Manhattan van het Midden Oosten: Dubai Marina

De Dubai Marina is een jachthaven waaromheen enorme hotel- en appartementencomplexen staan. Er loopt een hele lange boulevard langs het water, waarop iedereen ’s avonds loopt te flaneren onder de bling bling verlichte palmbomen. Of te sporten (hardlopen, skeeleren, fietsen…). En er zijn enorm veel restaurantjes. Wij kozen voor de gelegenheid en Libanees restaurant, wat het dichtst bij de authentieke Arabische keuken komt. Het eten was niet heel spectaculair (denk een doorsnee Grieks restaurant in Nederland met kebab, shoarma en andere grillschotels), maar het uitzicht was erg leuk. En het is gewoon bijzonder om in zo’n heel andere wereld te vertoeven.
We namen na het eten weer een taxi terug en maakten ons op voor dag 3…

(Deel 1 van dit reisverslag vindt u hier)

Dubai (1)

U bent gewaarschuwd. Het volgende bericht kan elementen van jaloersmakende aard bevatten.

Mijn man is de afgelopen maanden voor zijn werk bijna continu in Dubai en/of Abu Dhabi geweest. Onlangs had hij daar een verblijf van bijna 4 weken aaneen en kwam hij tussendoor niet naar huis. Ik ging naar hem. Zonder kinderen (Whoohoo!! Zomaar even tijd met z’n tweetjes!) Het was een kort verblijf, 4 dagen. Maar het voelde als wéken weg, zoveel deden we.

Dag 1
Na een flinke vertraging landde ik midden in de nacht op het vliegveld van Dubai, waar mijn echtgenoot temidden van de chaos op mij stond te wachten. Publieke uitingen van affectie zijn verboden in Dubai, dus we zwaaiden liefdevol naar elkaar en toen zochten we een taxi.

Ons hotel lag in Sharjah, nog best een eind buiten Dubai zelf. Een dolle taxirit bracht ons erheen. Voor vertrek had ik al diverse waarschuwingen gelezen over het Dubaise verkeer en die zijn zeker niet overdreven. Ze rijden er als idioten. Veel te hard en vooral zonder enige vorm van anticiperen. Wij zien van mijlen ver al dat er van rechts een auto wil invoegen, maar de Dubaise taxichauffeur blijft in zo’n geval stug rechts rijden, geeft nog wat extra gas bij en begint vervolgens als een woest te toeteren als het op een bijna-botsing uitdraait. Men haalt zowel links als rechts in als het zo uit komt, voegt op het allerlaatste moment nog even in of uit en dat gaat niet in een vloeiende lijn. En als degene vóór je voor jouw gevoel te langzaam rijdt, dan ga ja gewoon óp die bumper zitten en lichtsignalen geven. Ook met een constante snelheid rijden is kennelijk een hele opgave, het is telkens gas geven, remmen, gas geven, remmen… Tsja. Afijn, ik was blij dat we heelhuids in het hotel aan kwamen.

Uitzicht vanuit onze hotelkamer: een heel andere wereld

Na een heerlijk ontbijt-op-bed vertrokken we die dag richting de Dubai Mall. De Mall is het grootste winkelcentrum ter wereld (als er tenminste verderop niet een nog grotere gebouwd is inmiddels, dat gaat daar heel snel). We keken onze ogen uit. Niet alleen is het héél groot, maar ik heb ook zelden zoveel luxe winkels bij elkaar gezien. Echt elke beroemde designer ter wereld heeft daar een winkel. Chanel, Dior, Gucci, Prada, Alexander McQueen… Noem het op en het zit er. En de grap is dat ze bijna overal ook nog een kinder-versie van hebben. De Baby Dior bijvoorbeeld. Of de Armani Kids. En te zien aan de hoeveelheid van dergelijke winkels en mensen die er met tasjes in de hand weer uit komen is er ook echt een markt voor.

Zomaar wat winkels: de Gucci Kids, Louis Vuitton, sieraden van De Beers en Versace en een prachtige jurk in de etalage van Elie Saab

Verder zijn er een aantal grote speelgoedwinkels (o.a. Hamley’s uit Londen heeft er een vestiging) en ook beroemde warenhuizen als Bloomingdales en Galeries Lafayette zijn vertegenwoordigd. Affijn, u snapt het inmiddels wel: alles wat enigszins naam heeft zit er. Ook gewoon H&M en Zara trouwens. Maar dat is zo gewoontjes…

Het Fashion District met de echt grote namen als Dior en Chanel. Aan het plafond hangen duizenden kleine vlindertjes; Een van de fonteinen in het winkelcentrum; Dior Kids; ‘Zomaar’ een lamp bij de Gold Souk in het winkelcentrum.

In het winkelcentrum zitten naast de enorme hoeveelheid winkels en restaurants ook een ijsbaan (Olympisch formaat) en een heel groot aquarium (met het grootste glazen paneel ter wereld en ik meen dat ie ook qua waterinhoud het grootst is). Niet alleen het glas is groot, maar ook de vissen: ik heb nog nooit zúlke grote haaien van zó dichtbij gezien. Je kunt ook nog met een tunnel door het aquarium lopen én er is een water-dierentuin. Dus daar zijn we ook een tijdje zoet mee geweest.

Daarna deden we nóg een rondje langs de winkels. En ik weet zeker dat we nog steeds niet alles gezien hebben. We zijn eigenlijk nergens daadwerkelijk IN geweest, want de keuze is zo overwhelming, dat je niet weet waar te moeten beginnen. Bovendien is het meeste ook vér boven budget. Maar met mensen kijken vermaakten we ons meer dan kostelijk. Zo is het bijvoorbeeld erg grappig om een volledig in abbaya geklede vrouw de Victoria’s Secret in te zien gaan en daar bewonderend met een minuscule roze kanten bh te zien wapperen. Of diezelfde mensen Chanel of Dior te zien verlaten met armen vol tassen, alsof het niets is. Ook schoenen zijn big business, aangezien die onder de abbaya uit steken en dus het enige zijn waar je voor de buitenwereld mee kunt pronken (op je Lamborghini of Range Rover na dan). Dus de winkels in het ‘shoe district’ hadden flink wat aanloop (Prada! Manolo Blahnik! Christian Louboutin! Jimmy Choo! *kwijlt*).

Burj Khalifa; de brug van de Mall naar de de Souk aan de overkant; bij de Souk zijn allemaal restaurantjes waar je heerlijk kunt eten en een fantastisch uitzicht hebt

Buiten de Mall bevinden zich ook nog een paar attracties. Er is een overdekte souk, dat een beetje in oude stijl nagebouwd is. Jammer dat het wel een hoog Efteling-Fata Morgana-gehalte heeft.
Hoogtepunt is letterlijk het hoogste gebouw ter wereld, de Burj Khalifa. De Burj Khalifa is groot. Heel groot. Maar liefst 828 meter hoog is ie. Eigenlijk besef je niet eens hóe groot hij is, tot je ergens halverwege opeens wolken ziet langs komen. Of tot je een foto probeert te maken en je hem er gewoon niet in zijn geheel op krijgt, alleen maar in de panorama-stand. Helaas konden we er niet in, de kaartjes waren uitverkocht. Maar vanaf de grond is hij ook al heel indrukwekkend. ’s Avonds is hij dan ook nog eens verlicht met twinkelende lampjes, ook heel spectaculair.

Aan de voet van de Burj Khalifa is een hele grote vijver met daarin een enorme fontein. Deze fontein spuit in verschillende patronen, op muziek, en met een complete lichtshow. Hij kan tot 150 meter hoog spuiten en dat is een waar spektakel. Compleet over the top, net zoals zoveel in Dubai. Toen wij er aan kwamen, waren we net op tijd voor de eerste fontein-show van de avond. Op Pavarotti die ‘Nessun Dorma’ zingt. Kan het theatraler? We keken onze ogen uit.

Inmiddels was het weer tijd voor het avondeten en dat deden we bij Dean en DeLuca (ja, die uit New York). Met uitzicht op de Burj Khalifa én de fonteinen, die elk half uur een andere show vertoonden. Wat een genot! Het eten was erg lekker. Ik koos een selectie aan mezze, allemaal lekkere hapjes. En at een heerlijk romig linzensoepje. Smullen! En natuurlijk weer een mocktail erbij. WJ had een soort pie, die ook heerlijk smaakte.

Een selectie van sapjes en hapjes die wij her en der aten: een genot!

Het eten in Dubai is internationaal-met-een-oosters tintje te noemen. Echte fusion. Zo’n 20% van de bevolking komt namelijk maar uit de Emiraten, de rest is ‘import’. Heel veel Indiërs en Pakistani, veel mensen uit Thailand en omstreken, en heel veel expats, vooral uit Engeland. Dat maakt de keuken tot een leuke, verbazingwekkend milde mengelmoes. Ik vond het allemaal erg smakelijk (en vond bij thuiskomst ons eten maar wat gewoontjes, dus ik heb ineens de onhebbelijke gewoonte ontwikkeld om overal munt en komijnpoeder doorheen te gooien. Het liefst met kikkererwten erbij.).

Na het eten hebben nóg maar een rondje winkelcentrum gedaan, op vrijdag is het winkelcentrum tot 00.00 u open. En tot onze verbazing werd het alleen maar drukker en drukker, naar mate het later werd. Tegen elven kon je er over de hoofden lopen. We namen de taxi terug naar het hotel en ploften uitgeput in slaap. Op naar dag 2…

Vakantie

Het zit er weer bijna op, de vakantie. Nog één weekje en dan begint het ‘normale’ leven weer. Aan de ene kant wel lekker om weer wat ritme te hebben, maar het eindeloze lanterfanten was ook wel erg lekker.

We gingen de eerste weken van de vakantie ook nog weg. Naar Zuid-Frankrijk. Pertuis, om precies te zijn. Warm was het er. Of beter: heet. Dat we min of meer toevallig een huisje met airco hadden was heel, heel fijn. Zonder dat was het niet uit te houden geweest.

Normaal gesproken gaan we op vakantie regelmatig een dagje weg, naar een marktje, museum of iets dergelijks. Maar nu was het gewoon te warm voor dergelijke uitstapjes en verbleven vooral aan en in het zwembad. Nou ja, ik kan me ergere dingen voorstellen.

We hadden een prachtige plek op de camping, aan de rand van een heuvel met een prachtig uitzicht over het dal. (Zie foto’s op de bovenste rij. Wij hadden het linker huisje, de foto rechtsboven was ons uitzicht.) Het vergde wel wat klimmen om op andere delen van de camping te komen, maar dat was de moeite zeker waard.

Gelukkig konden we er nog wel een paar uitjes uitpersen (ondanks hitte, ziekte -iedereen is wel een dag of twee ziek geweest- en ander ongemak). Het eerste uitje was naar een oude bekende van ons, Aix-en-Provence.

O, wat is dat toch een mooie stad. Boordevol met prachtige oude gebouwen en mooie fonteinen. En O, wat was het er heet. Dus we sjokten wat over de markten. Dat waren er nog al wat. Er is een markt met kleding, quilts etc. Er is er eentje met groenten en aanverwante artikelen. Eentje met manden, aardewerk, sieraden en zelfs antiek. En er is nog een bloemenmarkt. En daarna ploften we uitgeput op een terras voor een drankje en aansluitend een heerlijke lunch. En zoals gewoonlijk had ik spijt dat ik niet meer kocht op de markten. Want ik kwam thuis met een schamel zakje Provençaalse kruiden en een geurzakje met lavendel terwijl er nog zoveel moois was…

Ons volgende uitje was de klapper van de vakantie. We gingen min of meer zonder verwachtingen naar Vaison-la-Romaine. En werden daar beloond met twee enorme Romeinse opgravingen. Thijs is helemaal gek van geschiedenis en dan vooral de Romeinen, dus dat was een schot in de roos.

De opgravingen waren werkelijk fantastisch. Mede dankzij een film in het museum kon je je helemaal voorstellen hoe men daar vroeger geleefd had. Dat sprak de kinderen ook erg tot de verbeelding. Al vond Floortje het maar erg vreemd, al die beelden van blote mensen. En toen we er dan eentje tegen kwamen die decent gekleed was in een toga, verzuchtte ze “He he, eindelijk een normale!”.
Toen we eigenlijk naar huis wilden vertrekken, besloten we toch nog maar even de Romeinse brug iets verderop te gaan bekijken. Aan de overkant daarvan was een middeleeuws deel van de stad, met bovenop een kasteel. We zijn erheen geklommen en werden beloond met een prachtig uitzicht over de hele omgeving, inclusief de Mont Ventoux.

Na weer wat dagen camping en zwembad besloten we een trip down memory lane te maken. Járen geleden, toen Thijsje nog in wording was, stonden we op een camping in Esparron de Verdon. We vonden de omgeving daar toen prachtig en wilden het graag weer eens zien. Eigenlijk bleek dat niet zo heel ver van onze camping en dus besloten we tot een rondritje in dat gebied. Want ik wilde ook wel weer eens lavendelvelden zien.

Maar eerst bezochten we het Musée de la Préhistoire in Quinson. Daar is een mooie tentoonstelling over het leven in dat gebied in de prehistorie. Prachtige reconstructies van dieren en vooral mensen, met veel utileg over hoe ze leefden.
Daarna aten we een stokbroodje in het park en reden we wat rond, op zoek naar de lavendelvelden in de buurt van Valensole. De kinders waren inmiddels in slaap gevallen, dus die hebben het niet helemaal meer meegekregen. Wij ook bijna niet, want eerst gaf de auto een storing aan (nazoeken in het instructieboekje leverde gelukkig op dat we veilig verder konden rijden, pfieuw!) en daarna bleek het lavendel-oogsttijd te zijn, dus de meeste lavendel was al weg. Maar gelukkig spotten we her en der nog een veld. (Met drommen toeristen ertussen.)

Op ons laatste uitje bezochten we nog zo’n onverwacht pareltje: l’Isle-sur-la-Sorgue. Wat een mooi plaatsje is dat!

Het plaatsje staat bekend om zijn markten. Vooral de brocantemarkt schijnt een topper te zijn, maar die was er helaas niet toen wij er waren. Wel zagen we prachtige groentes, fruit, kazen, olijven en de meest heerlijke dingen. En ook nog heel veel leuke spulletjes. Die ik weer niet kocht. We bezochten een prachtige kerk en ploften daarna op een terras. Het was ook die dag weer bloedheet, dus na de pitstop kocht ik een hoedje voor de verkoeling. En daarna ploften we weer op een terras, deze keer voor een heerlijke lunch. Aan het water. In l’Isle-sur-la-Sorgue zijn allemaal kraakheldere riviertjes, met flink stromend water. Dat water was werkelijk ijskoud, maar gaf ongelooflijk veel verkoeling. Dus als het even kon gingen de slippers uit en de voeten het water in. Op één punt was er zelfs een speciale pootjebaad-plek, waar een soort plateau in het water gemaakt was zodat je daar tot je enkels door het water kon kuieren. Heerlijk!

En toen, na weer wat dagen weken in het zwembad, zat het er weer op. We namen de toeristische route naar huis, door de bergen bij Grenoble. Prachtig om daar de zon te zien opkomen en de ochtendmist te zien wegtrekken en even later gewoon door de wolken te rijden. Echt een geweldige afsluiting van de vakantie!

En tsja, toen waren we weer thuis. En daar ging alles door zoals gewoonlijk. Ik ruimde op, schoof wat met meubilair en deed he-le-maal niks creatiefs. Ik poogde nog wat te haken, maar de puf was er gewoon niet. Hopelijk is die volgende week weer terug, want ik heb het wel gemist!

Vakantie

Het was niet de bedoeling om mij een maand lang niet te melden. Maar u weet hoe dat gaat met vakanties. Je hoort dan meer tijd te hebben dan anders en uiteindelijk komt er nóg minder uit je handen. Maar ik heb niet stilgezeten, de afgelopen weken.

Allereerst was daar een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk. In Torreilles-Plage, om precies te zijn. En dorp aan de Middellandse Zee, vlakbij de Spaanse grens. En daar was het goed toeven. Het weer was uitstekend, de omgeving was prima. En natuurlijk was er Het Zwembad. Waar we, als het aan de kinderen had gelegen, nooit meer uit waren gekomen. Maar toch verlieten we (onder licht protest) de camping nog weleens. Om de prachtige middeleuwse stad Carcassonne te bezoeken, bijvoorbeeld. Voor een dagtripje naar Figueres in Spanje. Om zandkastelen te bouwen in de monding van een riviertje. En om mijn grote favoriet, het prachtige plaatsje Collioure, te bezoeken. We genoten van mooie uitzichten, lekker eten en drinken, het lekkere zonnetje en vooral de rust. Ah, kon het maar altijd vakantie zijn.

Op vakantie deed ik ook nog even crea. De Franse toetjes-potjes leenden zich namelijk bij uitstek om te verbouwen tot alleraardigst windlicht. En daarvoor moest er natuurlijk gehaakt worden. Een fijn klusje om onderuitgezakt in de schaduw te doen. Ik nam een enorme voorraad toetjes mee, dus voorlopig kan ik thuis ook nog verder. Heerlijk!

Eenmaal thuisgekomen, ging het leven in volle vaart verder. De kinderen ontdekten nieuwe vriendjes in de buurt en rennen nu de hele dag in en uit bij elkaar. Manlief moest weer aan het werk (en kon daar op dag 1 meteen meedelen dat hij over een maand ergens anders heen gaat). En ik kreeg het weer eens op mijn heupen en kondigde een interne verhuizing aan: wij naar zolder en Thijs een verdieping lager. Het had de nodige voeten in de aarde, maar het resultaat mag er wezen. Maar daarover wellicht meer in een volgend blog. De creatieve ideeën stapelen zich inmiddels ook alweer op. Want na de bovenverdiepingen, is de benedenverdieping nu ook aan een kleine makeover toe. En daarvoor mag er weer gehaakt en genaaid worden. Ik zou maar eens stil komen te zitten. Daar moeten we toch niet aan denken he?