Caramel Cardigan

Ik heb een patroon bij mezelf ontdekt: elk nieuw project dat ik aanga, moet minstens één nieuwe techniek bevatten. Een nieuwe steek, een andere manier om te breien, een raar trucje, als er maar een uitdaging in zit. Een nieuw breiproject moest dan ook vooral niet te saai zijn. Gelukkig kwam ik een leuke tegen die ik wel aandurfde. Het patroon vond ik op Ravelry, heet de Caramel Cardigan en is er eentje van Isabell Kraemer, die héél veel leuke patronen heeft gemaakt. Ik dook er head first in en zou wel zien waar het schip strandde.

Ik ging dus enthousiast aan de slag en nam het vest-in-wording overal mee naar toe. Op de hockeyclub werd ik al snel bekend als ‘die mevrouw die altijd breit’ en ik had een wekelijkse schare bewonderaars (vooral meegekomen oma’s, haha) die mijn continentaal rondbreien héél bijzonder vonden.

Overal werd er gewerkt aan het vest… Op de bank, op de club, in de tuin…

Het is een leuk vest om te breien, niet moeilijk, maar toch met -voor mij- een hoop nieuwe technieken. Niet dat ze allemaal in het patroon staan, maar het maakte het leven een stuk gemakkelijker om er zelf wat bij te verzinnen. Zo wordt het vest top-down gebreid, je begint dus bij de hals en gaat van daar in één keer door. De steken voor de mouwen worden tijdelijk geparkeerd op een draadje en daarna worden de mouwen er meteen aangebreid; er zit een leuke nep-naad in waardoor het net lijkt alsof het vest toch uit verschillende stukken bestaat. Voor de mouwen gebruikte ik de magic loop-methode, dat deed ik ook nog nooit eerder. Met de magic loop kun je ook kleinere stukken rondbreien, zonder daarvoor 4 (sokken)naalden met twee punten te hoeven gebruiken. En ik leerde een techniek om jogless stripes te maken -een manier om strepen naadloos in het rond te breien zonder dat ze gek verspringen op het punt waar ze bij elkaar komen.

Het einderesultaat met rechts de net-echte ‘naden’

Tot het begin van de zomer breide ik enthousiast verder. Maar toen werd het buiten warmer en werd het vest zo groot dat het te warm werd om hem op schoot te houden. Hij ging dus even de kast in. Na de zomervakantie raakte ik echter door mijn projecten heen en dus kwam hij weer tevoorschijn. Het afmaken van de mouwen bleek niet zo heel veel werk en dus was het vest binnen een week af.

Tadaa!

Hij is voor mijn gevoel ietsje te breed en ietsje te kort geworden. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is een leuk, comfortabel ding geworden, waar ik deze herfst zeker plezier van ga krijgen.

 

South Bay shawl

Ergens voorbij Lyon begon ik eraan afgelopen jaar, de op internet alom geprezen South Bay Shawlette. Ik haakte tot ver in Zuid Frankrijk en toen we op de plaats van bestemming kwamen, was ik al een heel eind gevorderd. De hele vakantie en ook daarna haakte ik als een bezetene. Overal ging mijn haaksel mee naartoe (hockeytraining, zwemles…). Het patroon zat al snel in mijn vingers, maar met haaknaald 2,5 en een heel dun garen (Hema, ‘fine’) was het best een gepriegel. En naarmate de sjaal groter en de rijen dus langer werden, ging de lol er wel een beetje af. Steeds maar weer dat zelfde patroon met dat kleine haaknaaldje… Ik verzon allerlei excuses voor dringende-projecten-die-echt-eerst-moesten. Sjaals, telefoonhoesjes, noem maar op. Alles had opeens een hogere prioriteit. Maar met mijn laatste projecten afgerond had ik toch echt geen excuus meer. Nu moest ie af.

 

Toen ik de draad weer oppakte, bleek ik al best ver te zijn. Ik moest nog maar een paar rijtjes. Toen de strepen eenmaal in balans waren voor mijn gevoel, haakt ik er nog een randje met bolletjes aan. (Een tutorial daarvoor vindt u onder andere hier). En toen was de sjaal af. En was hij wel heel groot. Geen South Bay Shawlette, zoals het patroon het noemde, maar een heuse Shawl. Van punt tot punt is ie 2 meter. Wow.

Maar goed, al dat werk was niet voor niets, want ik vind hem helemaal geweldig geworden. Juist door het dunne garen komt het patroon heel mooi uit. En hij valt ongelooflijk soepel. Als omslagdoek, om mijn nek geslagen, geknoopt, het kan allemaal. Dus deze labour of love was de moeite echt waard! Ik draag hem dan ook bijna continu.

Een nieuw project kon natuurlijk niet uitblijven. Deze keer pakte ik de breinaalden op en begon ik aan het Caramel-vest (weer een gratis patroon via Ravelry). Voor mij de eerste keer dat ik a) een kledingstuk voor mezelf ga breien en b) dat ik een kledingstuk helemaal rond ga breien, dus zonder naden. Voorlopig snap ik het nog allemaal, maar ik ben benieuwd hoe het straks gaat. Want het patroon vraagt om het gebruik van sokkenbreinaalden (double pointed needles) bij het breien van de mouwen en die heb ik niet. Nou kwam ik op internet ook tutorials tegen voor de magic loop-methode waarbij mouwen met rondbreinaalden gebreid kunnen worden, dus daar ga ik me snel in verdiepen. Altijd leuk om een excuus te hebben om weer iets nieuws te leren!