Socks of Anarchy

Ik ben een verslavingsgevoelig type. Niet voor ‘enge’ en ongezonde dingen, vreest niet. Maar geef me een goede serie en ik ben verkocht. Dan bestaat er niks anders meer op de wereld en zit ik avond na avond (OK, ook overdag soms – niet verder vertellen) voor de tv. Sinds begin dit jaar hebben we Netflix en dan kan je het eigenlijk al verwachten… de ene serie na de andere verslind ik.
Na het afronden van Call the Midwife, Downton Abbey, House of Cards en Peaky Blinders, zocht ik naarstig naar iets nieuws. Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar ik kwam terecht bij Sons of Anarchy (daar zullen afbeeldingen van Jax Teller op Pinterest wellicht iets mee te maken hebben gehad *ahum*). Een serie over een motorclub met nogal gewelddadige en criminele praktijken. Totaal out of character voor mij, maar vanaf aflevering één zat ik erin.

Tijdens het kijken van zo’n serie móet ik altijd iets met mijn handen doen en zo kwam ik op het breien van sokken. Dat had ik nog nooit gedaan en leek me ingewikkeld genoeg om een uitdaging te zijn (want daar hou ik van). Ik had nog wat Drops Alpaca over van de fair isle sjaal, dus dat was snel bekeken. Ik zou een paar Socks of Anarchy gaan maken.

Al googlend vond ik een gratis patroon voor sokken, die je met twee tegelijk breit op een rondbreinaald, van de teen omhoog. Dat leek me de meest efficiënte manier, want ik ken mezelf: straks is na sok nummer één de nieuwigheid eraf en dan moet ik er nog eentje die vervolgens nooit meer af komt. Het patroon is van Knitpicks en is gratis, altijd leuk. Ik snapte in eerste instantie de patroonbeschrijving van het hiel-deel niet zo goed (wat is in hemelsnaam een ‘gusset’ ??- woordenboek gaf ‘spie’ als vertaling maar dat zei me nog helemaal niks!!), maar al gauw bleek dat als je maar gewoon doet wat er staat – zonder teveel na te denken – je een heel eind komt. En filmpjes kijken van hielen-breien op You Tube helpt ook.

Ik breide en breide, terwijl ik seizoen na seizoen van de serie verslond. Ik ben erg enthousiast over het patroon. Door de manier van breien kun je de sok echt helemaal aanpassen naar je eigen voet. Breder, smaller, langer, korter, het is allemaal geen probleem. Dus er gaan er absoluut nog een paar komen.
Ik kwam al snel op het punt dat ik bijna kon gaan afhechten en paste de sokken nog eens aan. Ze zaten als gegoten!

Maar toen gebeurde het. Kennelijk had ik tijdens het breien steeds de andere sok gepast. Of de andere voet gebruikt voor het passen. Of waren mijn voeten op wonderbaarlijke wijze ineens twee maten groter geworden. Of was mijn breiwerk gekrompen. Anyhow… ik kreeg hem niet meer uit. Niet voor of achteruit ging hij. Muurvast. Echt geen enkele beweging. Nada. Dus toen restte me nog maar één hartverscheurende oplossing: ik moest hem lostornen om weer uit te krijgen. Aangezien de sokken met twee tegelijk gebreid worden en de andere toch ook wel erg aan de strakke kant zat, besloot ik die ook maar los te tornen. Tot net voor het hielstuk, want daar bleek ik sowieso iets fout gedaan te hebben. Zucht.

De parallel met de serie was frappant, want net op dat moment liep het in de serie ook allemaal in de soep. Zal je net zien. Dus terwijl zij worstelden met het voortbestaan van hun club en alles heel ingewikkeld werd, worstelde ik ook en raakte bij mij ook alles in de knoop. Zij het met wat minder slachtoffers. En met wat minder bloedvergieten. Al vloekte ik waarschijnlijk wel net zo veel. En zat er naast mij op de bank ook af en toe een man met een baard. Maar dat terzijde. Een hele middag was ik bezig om weer een fatsoenlijke bol van de draad te kunnen maken, want mijn hemel, wat zat dat in de knoop allemaal! Echt, de leugens en complotten in de serie waren er niks bij. Maar goed, na wat uurtjes ploeteren had ik mooie bollen en kon ik weer aan de slag. Pfieuw.

Gelukkig bleek bij poging twee de hiel veel beter te gaan dan de eerste keer, ik had echt iets gemist in de beschrijving kennelijk. Want ineens leek het ook een stuk ruimer allemaal. Ik ben ook zo slim geweest om ietsje meer steken te nemen rond de enkel. Om nog zo’n calamiteit te voorkomen.

Helaas vond er toen een andere calamiteit plaats. Want terwijl ik de laatste aflevering van het voorlaatste seizoen afrondde en mij helemaal verheugde op een avondje binge-breien, bleek dat het laatste seizoen nog niet op Netflix staat. Grmbl.

 

Advertenties

Fair Isle Knit-along

Vorig jaar schreef ik al dat ik graag fair isle wilde leren breien. Om het te leren ging ik meedoen met de knit-along van Wieke van Keulen, waarin alle basics duidelijk werden uitgelegd. Ik begon eerst met de welbekende Zeeman-acryl, maar dat gaf toch niet echt een mooi effect. Het was te dik en zag er ook goedkoop uit. Na een leuk ‘gesprekje’ op instagram ben ik overstag gegaan en kocht ik echte wol, Drops Alpaca. Het was even wennen om met zo’n dun garen te breien, maar uiteindelijk kreeg ik de slag goed te pakken.

Voor wie het niet weet: fair isle brei je het liefst in het rond, op een rondbreinaald. Je krijgt dan dus een lange gebreide koker, die in een later stadium doorgeknipt zal moeten worden om zo een platte lap te krijgen. Ieks. Dat breien doe je met twee draden tegelijk, waarbij je de ene draad/kleur in de ene hand houdt en de andere in de andere hand. Je breit dan dus met de ene hand ‘continentaal’ en met de andere hand ‘gewoon’.

Ik heb me erover verbaasd hoe snel ik dat breien met twee draden onder de knie had. Uiteindelijk leek het allemaal wel vanzelf te gaan. Ik merkte aan mijn breisel hoe mijn breitechniek veranderde naarmate ik verder kwam. Onderin was het allemaal heel strak en vrij onregelmatig, naar het einde toe mooi recht en gelijkmatig. Het was elke week weer spannend wat het volgende patroon zou zijn, dat maakte het breien extra leuk!

Na het breien kwam het engste deel: het doorknippen van de gebreide ‘rol’. Echt doodeng was dat, want wat nou als de boel zou gaan lostornen? Maar gelukkig was mijn versteviging langs de kanten goed genoeg en bleef alles goed in elkaar zitten. Wat een opluchting!

Het vervelendste deel vond ik nog de aangebreide bies ter afwerking. Want, mijn hemel, wat was die sjaal lang en breed. En wat duurde het dus lang voor ik die (saaie!) bies af had. Maar goed, uiteindelijk was het allemaal de moeite waard, wát een indrukwekkende lap!

Jammer alleen dat toen bleek dat mijn sjaal wat scheef was. Doordat mijn techniek wat veranderde tijdens het breien, was de boel onder bijna 15 sm smaller dan boven. Als dat nog maar goed kwam! Gelukkig bleek mijn angst ongegrond. Na wassen met Eucalan en blokken (wat een enorme lap, waar laat je zoiets!) kwam er een prachtige sjaal tevoorschijn! Helemaal recht, ontzettend zacht en alle onregelmatigheden waren als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik zou bijna zeggen ‘ik kan haast niet wachten tot ik hem weer om kan’, maar ik zou graag toch eerst nog een beetje zomer krijgen.