Ananassjaal

Toen we op vakantie gingen van de zomer, had ik dringend behoefte aan een nieuw project. Ik had voor vertrek prachtige wol gevonden, Tosca Light van Lang Yarns, en ik wilde daar eigenlijk een herfstige omslagdoek van maken. Met een eenvoudig patroon, een corner-to-corner steek of zo. Maar ook had ik al tijden het plan om een ananassjaal te maken. En als je dan in een oververhit Zuid Frankrijk zit, is een luchtig project vele malen aantrekkelijker. En bovendien wilde ik iets met een beetje uitdaging en die corner-to-corner leek me wat saai. Het werd dus de ananassjaal.

Het duurde even voor ik het patroon begreep en het ananasmotief in de vingers kreeg, maar toen ik dat eenmaal door had ging het als een speer. Ik heb me echt moeten inhouden om hem niet op vakantie al af te maken, want ik wilde in de auto terug ook nog wat te doen hebben. En eenmaal thuis op de hockeyclub ook. Dus ik deed het rustig aan.

 

Maar vorige week was het dan toch echt zover: ik haakte de laatste rij en de sjaal was af. Het leek eerst niet echt mooi geworden, het was een beetje een verfrommeld hoopje sjaal (zie ‘Vakantie en zo‘). Maar na het blocken (wat ben ik blij met mijn blocking wires!) kwam er een prachtig motief tevoorschijn.

 

 

Achteraf gezien was dit patroon mooier geweest in een effen garen. En was het gemêleerde garen mooier geweest voor een wat eenvoudigere sjaal. Eigenlijk zoals ik oorspronkelijk ook al had bedacht. Maar goed, al doende leert men. En met dit eindresultaat ben ik meer dan tevreden. Hij is ook precies op tijd af nu de herfst in al zijn glorie begonnen is. Zoals het weer nu is, mag het van mij tot april wel blijven. Prachtige herfstkleuren, zonnetje erbij en sjaal om… dit is echt genieten!

 

Advertenties

South Bay shawl

Ergens voorbij Lyon begon ik eraan afgelopen jaar, de op internet alom geprezen South Bay Shawlette. Ik haakte tot ver in Zuid Frankrijk en toen we op de plaats van bestemming kwamen, was ik al een heel eind gevorderd. De hele vakantie en ook daarna haakte ik als een bezetene. Overal ging mijn haaksel mee naartoe (hockeytraining, zwemles…). Het patroon zat al snel in mijn vingers, maar met haaknaald 2,5 en een heel dun garen (Hema, ‘fine’) was het best een gepriegel. En naarmate de sjaal groter en de rijen dus langer werden, ging de lol er wel een beetje af. Steeds maar weer dat zelfde patroon met dat kleine haaknaaldje… Ik verzon allerlei excuses voor dringende-projecten-die-echt-eerst-moesten. Sjaals, telefoonhoesjes, noem maar op. Alles had opeens een hogere prioriteit. Maar met mijn laatste projecten afgerond had ik toch echt geen excuus meer. Nu moest ie af.

 

Toen ik de draad weer oppakte, bleek ik al best ver te zijn. Ik moest nog maar een paar rijtjes. Toen de strepen eenmaal in balans waren voor mijn gevoel, haakt ik er nog een randje met bolletjes aan. (Een tutorial daarvoor vindt u onder andere hier). En toen was de sjaal af. En was hij wel heel groot. Geen South Bay Shawlette, zoals het patroon het noemde, maar een heuse Shawl. Van punt tot punt is ie 2 meter. Wow.

Maar goed, al dat werk was niet voor niets, want ik vind hem helemaal geweldig geworden. Juist door het dunne garen komt het patroon heel mooi uit. En hij valt ongelooflijk soepel. Als omslagdoek, om mijn nek geslagen, geknoopt, het kan allemaal. Dus deze labour of love was de moeite echt waard! Ik draag hem dan ook bijna continu.

Een nieuw project kon natuurlijk niet uitblijven. Deze keer pakte ik de breinaalden op en begon ik aan het Caramel-vest (weer een gratis patroon via Ravelry). Voor mij de eerste keer dat ik a) een kledingstuk voor mezelf ga breien en b) dat ik een kledingstuk helemaal rond ga breien, dus zonder naden. Voorlopig snap ik het nog allemaal, maar ik ben benieuwd hoe het straks gaat. Want het patroon vraagt om het gebruik van sokkenbreinaalden (double pointed needles) bij het breien van de mouwen en die heb ik niet. Nou kwam ik op internet ook tutorials tegen voor de magic loop-methode waarbij mouwen met rondbreinaalden gebreid kunnen worden, dus daar ga ik me snel in verdiepen. Altijd leuk om een excuus te hebben om weer iets nieuws te leren!

Tablethoes

Onlangs stapten wij over op een ander televisieabonnement en als welkomstcadeau kregen we een tablet(je). Buiten dat het heel leuk speelgoed is, gaf dat natuurlijk ook weer wat te doen. Want een tablet zonder hoes, dat kan natuurlijk niet. De laatste tijd zag ik overal op internet ‘tapestry crochet’ langskomen en dit leek me het uitgelezen moment om die techniek eens uit te proberen.
Ik bekeek een tutorial op YouTube en concludeerde al snel dat het niet ingewikkeld was. Zó niet-ingewikkeld zelfs, dat een uurtje of twee later de hoes af was.

Deze week rondde ik ook nog een nieuwe colsjaal af. Na het zien van mijn vorige versie wilde mijn schoonzus er ook heel graag eentje, maar dan in het zwart. Dus ik pakte de breipennen weer op en binnen twee dagen was er weer een nieuwe colsjaal gebreid.

Verder ben ik begonnen aan een wat groter project: een kabelsjaal voor mijn man. Ik gebruik daarvoor de heerlijk zachte Scheepjeswol Stonewashed XL. Dat breit echt heerlijk weg. Het patroon plukte ik van de site van Lionbrand (gratis aanmelden). Ik paste het alleen wel ietsje aan, want met vier kabels werd de sjaal wel héél erg breed. Dus nu zijn het er drie. Ik moet zeggen dat ik me verbaas over het gemak waarmee ik die kabels brei. Ik dacht vroeger altijd dat dat hogere wiskunde was, maar dat blijkt dus héél erg mee te vallen! Ik nam het dus gewoon mee naar de hockeyclub, alwaar de trainingen weer begonnen waren.

Ook nog in de maak is een joggingbroek voor Floortje. Zij wil namelijk het liefst zachte broeken aan en ‘gewone’ joggingbroeken vind ik echt niet kunnen naar school toe. Op internet zag ik al meerdere malen het patroon voor de (mini) Hudson Pants langskomen en dat leek me een ideaal patroon: de broekspijpen zijn aardig smal en de bovenkant is wat wijder, waardoor het geheel net wat meer als een ‘gewone’ hippe broek oogt. Afhankelijk van de stofkeuze natuurlijk. Ik bestelde het patroon dus en na wat print- en plakwerk ben ik nu op het punt aanbeland dat ik de schaar moet gaan zetten in de mooie donkerblauwe Punto di Roma die ik nog had liggen. Brrr.

Voor in beeld trouwens nog een heerlijkheid die ik graag wil delen: de Paleo Applecrumble die ik vond op Oh My Foodness. 5 minuutjes voorbereiding, dan 25 minuten in de oven en daarna gezond smullen!

Tunisch gehaakte kussenhoes

Toen ook mijn colsjaal af was en ik nog steeds niet fit was, pakte ik mijn Tunische haakwerk maar eens op. Ik had hem al bijna af en moest nog maar 2 lapjes haken. Dat was snel gebeurd. Daarna haakte ik de lappen aan elkaar met een decoratief randje et voilá: mijn kussenhoes is eindelijk klaar.

Alhoewel ik het tunisch haken erg leuk vond om te doen (gaat lekker snel!) en ik het bijna geweven effect heel mooi vind, zie ik mezelf er niet zo gauw nog iets mee maken. Door de lengte van de naald zijn de toepassingsmogelijkheden wat beperkt. En ik vond het ook best zwaar voor mijn armen, om elke keer die volle naald omhoog te houden. Maar goed, ik ben erg tevreden met het resultaat, ik vind het door de grove structuur lekker stoer geworden. En het geeft precies het juiste kleuraccent dat ik zocht.

En zo is mijn haakhoekje dan geworden. Met links ernaast nog een berg projecten-in-wording en mogelijke-toekomstige-projecten. Het bovenste mandje maakte ik overigens ook zelf, van een restje Ikea-stof.

En nu… val ik een beetje in een gat. Want opeens is mijn W.I.P.-stapel drastisch afgenomen. Ik heb alleen nog maar mijn South Bay shawl liggen, maar na het haken met naald 5,5 (de omslagdoek en de colsjaal) en naald 10 (het tunisch haakwerk) staat het haken met een dun draadje en naald 2,25 me een beetje tegen. Maar goed, ik ben er bijna, dus nog even doorzetten maar. En daarna wil ik graag weer wat gaan breien, het liefst een trui voor mezelf.

Moroccan Tile Stitch cowl

Ik had mijn omslagdoek af en lag nog steeds ziek in bed. Dus wat kon ik anders dan een nieuw project beginnen. Daarom begon ik maar aan een nieuwe colsjaal. Ik maakte al eerder een col in de Moroccan Tile Stitch en dat was toen een lekker snel werkje, dus dat leek me wel een goede keuze. Ik nam weer een een duik in mijn voorraad wol (en kwam wéér uit bij de Zeeman-acryl, hahaha), pakte mijn haaknaald weer op en ging aan de slag.

Ik was compleet vergeten hoe het ook alweer moest, maar gelukkig is er op Moogly een uitgebreide videotutorial te vinden. Dus laptop op schoot en haken maar. Gelukkig had ik de slag snel te pakken: de col was binnen een dag af! De wol had eigenlijk wel wat zachter mogen zijn, want nu staat de col nogal stijfjes omhoog en hij schuurt ook een beetje. Dus die doen we nog wel een keertje over. Maar voor nu vind ik hem prima zo.

Omslagdoek XXL

Afgelopen weekend was ik ziek. Gewoon, een huis-tuin-en-keukengriepje. Niet het einde van de wereld, maar ik voelde me beroerd genoeg om twee dagen in bed door te brengen. En eigenlijk… was dat best lekker. Ik keek bijna een heel seizoen van the Gilmore Girls op mijn laptop (heerlijk!) en ondertussen haakte ik dat het een lieve lust was. Het eerste project dat af kwam, was een (hele) grote omslagdoek.

Vorige keer schreef ik nog dat ik ‘misschien wel’ een omslagdoek wilde haken volgens het geweldige patroon van Echtstudio. Nog geen dag later pakte ik de haaknaald op, zocht ik wat geschikte wol in mijn voorraad (dat was wederom de acryl van Zeeman waar ik tot nu toe bijna alles mee haakte – ons ben zûnig he) en stak ik van wal. Nou had ik niet genoeg wol in één kleur om een hele omslagdoek te haken en ook leek dat me een beetje saai. Dus ik besloot er een streeppatroon in te haken. Met steeds bredere strepen naar het einde toe. Het haken ging razendsnel: nog geen twee weken later was de omslagdoek af.

Hij werd enorm. Groter dan ik van tevoren voorzien had. Maar eigenlijk vind ik dat niet erg. Ik ben een verschrikkelijke koukleum. Dus hoe groter, hoe beter, leek me. Het wachten is nu nog op een mooie speld om hem vast te zetten.Die heb ik al wel besteld, maar de post wil maar niet komen vandaag. Dus in de tussentijd ga ik dan maar… wat haken.

Nieuw begin

Een nieuw (school)jaar, een nieuw begin. Nieuwe schema’s, nieuwe activiteiten, nieuwe plannen en … een nieuwe blog. Blogger beviel mij steeds minder, qua uiterlijk. Net niet strak genoeg, net niet genoeg mogelijkheden om het naar mijn eigen hand te zetten. En ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen uit te proberen. Dus daarom ga ik vanaf nu hier verder. Wees welkom!

Maar eerst nog even een korte samenvatting van wat ik de afgelopen twee maanden heb gedaan.

Op de valreep móest ik voor de vakantie nog een jurk maken voor mezelf. Het werd de Harlequin dress van La Maison Victor in een prachtige Herringbone van Nani Iro. Ik moest er flink wat aan verbouwen, want het geheel deed erg hobbezakkerig aan (maar dat zal ongetwijfeld met mijn niet-kloppende verhoudingen te maken hebben). Uiteindelijk was de jurk nèt op tijd klaar voor de vakantie en… nam ik hem niet mee. Ah well. Volgende keer beter. Het stofje draagt in ieder geval heerlijk, zo zacht en luchtig. Nu alleen nog bedenken hoe ik hem kan stylen zodat ik er niet uitzie als een Romein…

Harlequin dress in Nani Iro

Harlequin Dress in Nani Iro Herringbone

Dan was er de zaaaaaaalige vakantie. We trokken voor twee weken naar een camping in Le Thor (vlakbij Avignon) en deden daar (vrijwel) niets. Afgezien van een paar kleine bezoekjes naar pittoreske plaatsjes en een kasteel (waar wij allemaal zelf mochten schieten met een kruisboog!) vertoefden we voornamelijk langs de kant van het zwembad. De meest relaxte vakantie tot nu toe!

Vakantie 2014

Vakantie 2014: Les Baux de Provence; Glanum; St. Rémy de Provence; Avignon; Gordes; l’Isle sur la Sorgue

Onderweg in de auto begon ik aan een nieuw haakproject. Geïnspireerd door haar begon ik aan een South Bay Shawlette. Ik haakte nog nooit eerder in de auto, maar dat was voor mij een openbaring. Laten we zeggen dat ik van het stuk Lyon-Avignon bijzonder weinig heb meegekregen en aangenaam verrast was toen we op de plaats van bestemming arriveerden. De sjaal is nog niet af, maar aangezien zwemlessen en hockeytrainingen nu een groot deel van mijn programma vullen, komt er weer behoorlijk schot in.

South Bay Shawlette

South Bay Shawlette in the making

Floortje maakte bij thuiskomst van vakantie (met wat hulp van mij 😉 ) haar eigen gymtas! Ze zocht zelf de stoffen uit en mocht ‘gas geven’ en af en toe ‘sturen’ bij de naaimachine. Ik flockte haar naam en een leuk plaatje erop et voilá: een uurtje later was daar een gymtas.

Gymtas by Floortje

Gymtas by Floortje

Ik bakte, bakte en bakte. Want wie zegt dat je geen lekkere dingen kunt maken als je gezond eet? Dus gewapend met de boeken van Amber Albarda trok ik mij terug in de keuken en bakte er lustig op los. Yum!

Omeletmuffins; pizza van speltmeel met tapenade en courgette; biscotti van speltmeel

Omeletmuffins met geitenkaas en zongedroogde tomaat; pizza van speltmeel met tapenade en courgette; biscotti van speltmeel met amandelen en cranberries. Alles suikervrij!

De naaimachine raakte ik de afgelopen twee maanden verder niet aan, maar momenteel ligt er een berg tafelzeil naast te wachten om getransformeerd te worden tot een fietsmand-tas. Dus I’ll be back soon!

Oh ja, om mijn nieuwe blog goed te volgen moeten jullie natuurlijk wel even mijn nieuwe adres noteren en/of aanpassen in Bloglovin:

https://mooivanmo.wordpress.com
Follow my blog with Bloglovin