Hope cardigan

Een lekker zomervest, dat ontbrak er nog in mijn garderobe. Een luchtig tricot dingetje dat je even aan gooit als het net ietsje frisser is. Eentje die niet onder mijn zomerjas uitsteekt. Eentje die overal bij past.

In de winkels vond ik niet wat ik zocht, dus toen mijn moeder aan kwam zetten met een gebreid stofje met ingebreide streep (ik heb de stoffenverzamelwoede niet van een vreemde), zag ik meteen mogelijkheden. Het vinden van een patroon was minder snel gebeurd. Want hoewel de patronen voor jurken, tops en broeken je links en rechts om de oren vliegen, zijn er eigenlijk relatief weinig patronen voor vesten te vinden. Of ik zoek niet goed, dat kan ook.

Al bladerend door de steeds groter wordende stapel La Maison Victors (ik geloof dat ik ze allemaal heb), stuitte ik op de Hope Cardigan (sept/okt 2015). Een simpel vest met vleermuismouwen. Back to the eighties, zijn we blijkbaar. Het model in het blad sprak me eerst totaal niet aan. Veel te schreeuwerig qua stof en ik vond hem ook niet fantastisch vallen. Maar op de tekening was hij toch best leuk. En mijn stof was dunner, dus ik waagde de gok.

Ik nam deze keer een maatje kleiner dan anders. Mijn ervaring is dat LMV altijd vrij ruim valt. Daarnaast was ik bang dat een maatje groter nèt niet uit de stof zou komen. Ik was namelijk eigenwijs en wilde de strepen op de stof horizontaal gebruiken, in plaats van verticaal zoals de stof eigenlijk hoorde. Door de rekbaarheid van de stof durfde ik dat wel aan, hij rekte beide kanten uit.

DSC_0478a

De Hope cardigan bestaat uit drie stukken (twee voorpanden en een achterpand) en wat losse stukjes voor boordjes en halsafwerking. De meeste tijd ging nog zitten in het netjes snijden van de stof. Mijn stof wilde niet netjes blijven liggen en mijn rolmes bleek niet scherp genoeg meer, waardoor de boel af en toe scheef getrokken werd.

DSC_0480a

De laatste tijd schrijf ik steeds dat een project ‘het snelste was dat ik ooit maakte’. Maar ik geloof ik dat mezelf deze keer overtroffen heb. Als ik een half uur achter de lockmachine heb gezeten, is het veel. Rats-rats-rats en hij zat in elkaar. En nog best leuk ook, want de strepen aan de zijkant matchen zelfs. Wie had dat gedacht.

DSC_0486a

Mijn excuses voor de beroerde foto’s. Ik had een off day. U weet wel, zo’n dag dat alles fout gaat. Dat de printer niet werkt (hij print alleen nog maar roze terwijl ik toch niet zo lang geleden de inktpatronen verving?!), de nietjes op zijn als je iets wilt nieten, je patroondeel wegwaait als je het wilt pakken, de wolwinkel de wol van jouw keuze niet op voorraad heeft, je links iets omstoot als je rechts iets wilt pakken en… moet ik nog doorgaan? Maar goed, ik heb in ieder geval een vest om te dragen, terwijl ik mij wentel in ellende. 😉