Ja echt, ik leef nog

Het lijkt wel of ik elk jaar wel een keer een blog maak met de strekking ‘kent u mij nog, ik ben hier zo lang niet geweest’. En dan volgt een rits aan gebeurtenissen waardoor ik er niet ben geweest. Deze keer geen excuses. Life happened, zullen we maar zeggen. Hockey, school, huishouden, pogingen tot fit worden, u kent het wel. Al schaam ik mij diep dat het maar liefst negen maanden heeft geduurd voor ik mij hier weer eens liet zien (nee, dat getal wil niks zeggen en is purely coincidental).

Ondertussen zat ik niet stil. Maar elke keer kwam ik maar niet tot het het schrijven van een verhaaltje en het nemen van foto’s (het weer was nou ook niet echt fotoshootwaardig he…). Dus in de komende ‘afleveringen’ volgt er een kleine samenvatting van mijn activiteiten van de afgelopen tijd. Voor mijn gevoel was ik vooral bezig met breien en haken, maar toen ik zo eens mijn kledingkast en die van de kinderen bekeek, bleek ik toch ook nog wat genaaid te hebben. Tsjonge.

Een interne verhuizing maakte het een tijdje lang lastig om tot naaien te komen. We gaven de werkkamer van WJ op om een gameroom te maken voor de kinderen (Wat een uitvinding! Rust in de woonkamer! Niet meer de hele middag mogen meegenieten van Fifa15!), maar daardoor moest ik mijn werkplek opeens delen met WJ. En de opstelling die we in eerste instantie hadden, bleek niet zo heel erg uit te nodigen tot naaiactiviteiten. Te krap, te weinig licht, geen plek om patronen te kunnen tekenen. Gelukkig zag ik een paar weken geleden het licht, schoof weer wat met de meubels en ja hoor, mijn sew mojo is weer terug.

Ik maakte een nieuwe versie van de Hudson Pants voor mezelf. Wát een fijn patroon is dat. Je hebt zo’n broek echt in een middag in elkaar, zo simpel is ie. Hij zit als gegoten, zonder aanpassingen. Door het gebruikte materiaal (een hele soepele joggingstof met ingeweven reliëf – wat niet op de foto te vatten valt) valt deze versie wel iets ruimer dan de eerste die ik maakte, maar hij is toch nog zeker draagbaar. En ont-zet-tend comfortabel. Ik merk wel dat ik toch nog niet helemaal gewend ben aan de joggingbroek-op-chic trend (maar misschien is dat ook wel omdat ik er voor mijn gevoel niet de juiste schoenen bij heb – als vrouw moet je altijd een excuus verzinnen voor nieuwe, toch?). Dus ik draag ze vooral voor sportieve *uche* activiteiten (lees: als ik ’s avonds op de bank hang). Jammer dat ik niet eerder tot het maken van foto’s kwam, want de stof blijkt niet zo goed bestand tegen knieën en andere rondingen, dus hij is op wat plaatsen gaan lubberen. Desalniettemin vond in hem toch nog wel fotowaardig genoeg. Ware het niet dat je op de foto geen fluit ziet eigenlijk. En dat ik vergat een foto te nemen met mezelf erin. Maar misschien is dat geen gemis.

Voor Thijs maakte ik ook een paar (Mini) Hudson Pants. Door stofgebrek gebruikte ik bij zijn broek twee verschillende stoffen, maar dat geeft de broek juist iets extra’s, vinden we allebei. Hij is er in ieder geval dolblij mee en heeft de broek meteen gebombardeerd tot zijn lievelingsbroek. En dat wil wat zeggen, uit de mond van Mister Joggingbroek himself. Helaas is de broek nu eigenlijk alweer aan de korte kant, dus er zal binnenkort wel weer een nieuwe exemplaar van de band moeten rollen. Nou ja, dat is inmiddels een fluitje van een cent!

Advertenties

Hudson Pants – Of hoe ik altijd ver achter de trends aan loop

Ik schreef het al eens eerder: voor mijn gevoel loop ik altijd lichtjaren achter de trends aan. Loopt iedereen met neon accenten, dan bedenk ik een jaar later dat dat misschien best leuk is. Of de combi van pasteltinten en koper. Ook die begin ik nu pas leuk te vinden. Zo ook de trend met joggingbroeken die netjes gedragen worden. (Denk haremachtige joggingbroek met pumps eronder en een net jasje erboven.) 3 x niks vond ik het. En nu opeens is mijn kwartje gevallen en móest ik ook zo’n joggingbroek hebben. Ik kon niet meer zonder. Niets is veranderlijker dan de mens he…

hudson pants

Deze keer loop ik niet zó erg achter dat de broeken niet meer in de winkels te krijgen zijn (want dat is de ellende van achterlopen, zodra ik eindelijk om ben is het vaak niet meer te krijgen. Zucht.). Maar zelf maken blijft leuker he. Al een tijdje had ik mijn oog laten vallen op de Hudson Pants van True Bias. Al googlend kwam ik zoveel leuke versies tegen! Ik had het patroon al in de Mini-versie gemaakt voor Floortje (waarvan ik – realiseer ik me nu – nog helemaal geen foto’s heb gemaakt, shame on me!). Maar nu had ik eindelijk een excuus om hem ook voor mezelf te maken.

In het kader van stashbusting koos ik een punto di roma die ik nog had liggen. Het aan elkaar tapen van het patroon was nog het meeste werk. De broek zelf was in een half dagje gemaakt (daarbij even niet meegerekend dat de knoopsgatfunctie op mijn naaimachine nog steeds stuk is en ik dus naar mijn moeder moest verkassen om ze te maken). Het is echt een heel makkelijk patroon en op die knoopsgaten na, kan hij helemaal op de lockmachine gemaakt worden, dus het is een echte quick fix. Als touwtje in de taille gebruikte ik een stukje Zpaghetti (waarvan ik ooit een tas haakte die ik vervolgens nooit gebruikte omdat hij zo zwaar en euh… elastisch is). Hij past perfect, ik heb nergens iets aan hoeven passen. Zelfs de lengte is helemaal goed. Hier gaan er absoluut nog vele van volgen!

Tablethoes

Onlangs stapten wij over op een ander televisieabonnement en als welkomstcadeau kregen we een tablet(je). Buiten dat het heel leuk speelgoed is, gaf dat natuurlijk ook weer wat te doen. Want een tablet zonder hoes, dat kan natuurlijk niet. De laatste tijd zag ik overal op internet ‘tapestry crochet’ langskomen en dit leek me het uitgelezen moment om die techniek eens uit te proberen.
Ik bekeek een tutorial op YouTube en concludeerde al snel dat het niet ingewikkeld was. Zó niet-ingewikkeld zelfs, dat een uurtje of twee later de hoes af was.

Deze week rondde ik ook nog een nieuwe colsjaal af. Na het zien van mijn vorige versie wilde mijn schoonzus er ook heel graag eentje, maar dan in het zwart. Dus ik pakte de breipennen weer op en binnen twee dagen was er weer een nieuwe colsjaal gebreid.

Verder ben ik begonnen aan een wat groter project: een kabelsjaal voor mijn man. Ik gebruik daarvoor de heerlijk zachte Scheepjeswol Stonewashed XL. Dat breit echt heerlijk weg. Het patroon plukte ik van de site van Lionbrand (gratis aanmelden). Ik paste het alleen wel ietsje aan, want met vier kabels werd de sjaal wel héél erg breed. Dus nu zijn het er drie. Ik moet zeggen dat ik me verbaas over het gemak waarmee ik die kabels brei. Ik dacht vroeger altijd dat dat hogere wiskunde was, maar dat blijkt dus héél erg mee te vallen! Ik nam het dus gewoon mee naar de hockeyclub, alwaar de trainingen weer begonnen waren.

Ook nog in de maak is een joggingbroek voor Floortje. Zij wil namelijk het liefst zachte broeken aan en ‘gewone’ joggingbroeken vind ik echt niet kunnen naar school toe. Op internet zag ik al meerdere malen het patroon voor de (mini) Hudson Pants langskomen en dat leek me een ideaal patroon: de broekspijpen zijn aardig smal en de bovenkant is wat wijder, waardoor het geheel net wat meer als een ‘gewone’ hippe broek oogt. Afhankelijk van de stofkeuze natuurlijk. Ik bestelde het patroon dus en na wat print- en plakwerk ben ik nu op het punt aanbeland dat ik de schaar moet gaan zetten in de mooie donkerblauwe Punto di Roma die ik nog had liggen. Brrr.

Voor in beeld trouwens nog een heerlijkheid die ik graag wil delen: de Paleo Applecrumble die ik vond op Oh My Foodness. 5 minuutjes voorbereiding, dan 25 minuten in de oven en daarna gezond smullen!