Joggingbroek, part 2

Na joggingbroek part 1, kwam er natuurlijk ook een part 2. Hij had op dezelfde dag klaar kunnen zijn als de eerste, ware het niet dat ik geen elastiek meer had (niet goed uit mijn doppen keek en de rol elastiek onder een boekje verstopt bleek te hebben) en ik het opeens op mijn heupen kreeg en besloot mijn werkkamer grondig op te ruimen en te re-decoreren. Maar goed, toen ik er eenmaal voor ging zitten, was ie zo af.

Het patroon komt uit een Ottobre (4-2011, model 33 Longicorn). Officieel is het patroon vanaf maat 134 en ik had een 122 nodig voor Floortje, dus ik maakte het patroon eigenhandig wat kleiner. Kwestie van goed opmeten hoeveel afstand er tussen de verschillende maten op het patroonblad zit en dan net zoveel de andere kant op tekenen. Het was een makkelijk modelletje om te maken, ondanks de ingewikkeld uitziende zakken. Het broekje zit als gegoten en nu de herfst toch echt lijkt aangebroken, denk ik dat ie nog vaak uit de kast gehaald zal worden.

De werkkamer werd ook weer mooi, door die plotselinge opruimactie. Er ging een auto vol zooi naar de vuilstort en de kringloop (Wáárom heb ik in vredesnaam al die jaren mijn studieboeken met me meegezeuld?! En hoe lang moet je aangebroken zakken stucgips en restjes verf bewaren??) en er is nog een bescheiden bergje spul over dat op Marktplaats kan of weggegeven gaat worden (Twee Tripp Trapps iemand? Of een berg meisjeskleding? Kinderboeken? Ik heb het allemaal in de aanbieding!). Maar voorlopig heb ik er in ieder geval aardig wat ruimte bij gekregen en oogt het geheel een stuk rustiger. Een lekkere plek voor me-time heb ik nu, waar ik nu niet alleen met mijn naaisels aan de slag kan, maar me ook eens terug kan trekken voor wat yoga of mindfulnessoefeningen. Moet ik alleen nog wel heel mindful twee stukjes muur schilderen. Maar dat komt nog wel een keertje.

Advertenties

Joggingbroek, part 1

Nadat ik van de week mijn nieuwe lockmachine geïnstalleerd had, kon ik niet niet wachten om ermee aan de slag te gaan. Gelukkig riepen beide kinderen meteen dat ze een nieuwe joggingbroek wilden, dus de eerste projecten waren snel bedacht. Van de week knipte ik vast de stoffen voor beide broeken en gisteren ging ik aan de slag met de broek van Thijs. Hij koos een heerlijke zachte fleece en wilde het model dat ik al eerder voor hem maakte. Ik liet her en der wat details weg waarvan ik dacht dat ze in de dikke fleece toch niet zouden opvallen (zakken met een siernaad en een pas op de achterkant van de broek). Ook de nestels in de zakken liet ik varen, want het is me tot op heden nog nooit gelukt om die dingen zo te bevestigen dat ze langer dan een paar weken bleven zitten. En aangezien ik mijn naaimachine nog steeds niet weggebracht heb voor reparatie, liet ik ook het touwtje in de tailleband weg. Want dan had ik knoopsgaten moeten maken en laat nou net dié functie het niet meer doen.

De nieuwe lockmachine deed zijn werk goed, al moest hij af en toe wel even zwoegen. Maar wat verwacht je ook met naden van soms 6 lagen fleece. En het dwars doormidden locken van een speld helpt ook niet echt. Het meeste werk kostten eigenlijk nog de zakken. Die moesten voor een mooie afwerking eerst met rijgdraad in de juiste vorm gestikt worden en dat vind ik altijd maar een heel gepruts. Maar de rest was binnen een half uur klaar. Daar houden we van!

joggingbroek

De tijd van het jaar voor beroerde foto’s is weer aangebroken. In het echt is ie egaal donkerblauw.

Ik moet bekennen dat ik wel wat jaloers ben op Thijs. Een joggingbroek van fleece, wie wil dat nou niet! Dus kijk maar niet raar op als er binnenkort op dit blog eentje in volwassen formaat langs komt.

Kids’ clothes week

Deze week is het Kids’ Clothes Week. Overal op internet zie ik enthousiaste posts van medebloggers die meedoen aan dit fenomeen. Ik had me heilig voorgenomen om dit jaar ook mee te doen. Het leek me zo leuk om gedurende een week elke dag een uur bewust achter de naaimachine te zitten en iets moois te creëren. Maar mijn week was met de kids zo al een uitdaging genoeg.

De agenda’s van mijn kinderen puilen namelijk uit de laatste tijd en daarmee ook die van mij. Een kleine bloemlezing (daarbij in gedachten houdend dat dochterlief altijd Erg Van Slag is als er dingen gebeuren die buiten het normale zijn, en daar haar humeur volledig op aanpast). Vorige week woensdag: Floortje een feestje. Donderdag: Thijs op schoolreis. In het weekend gingen we zwemmen, knipte ik ieders haren (inclusief de mijne) en deden we wat mensen in weekenden doen: achter de feiten aan rennen. Maandag:  algehele-ellende-dag (don’t ask, maar het was een dag van dieptepunten). Dinsdag: de dag dat moeders half Nederland door kon rijden op zoek naar waterschoenen voor zoonlief. Woensdag/vandaag: zoonlief voor het eerst zwemles met kleren aan (vandaar die waterschoenen). Donderdag: dochterlief op schoolreis. Vrijdag (gaat u vast zitten) achtereenvolgens: schoolontbijt (aangeboden door de toekomstige Koning), sponsorloop en spelletjesochtend. En daarna hebben we dan twee weken de tijd om uit te hijgen. U zult begrijpen dat er van naaien niet veel komt zo.

Gelukkig kon ik vorige week nog wel een klein beetje creatief doen en rolde er een nieuwe joggingbroek voor Thijs onder de lockmachine vandaan. Gemaakt op basis van een oud Knippie-patroon, alleen ik liet de gulp weg (wie wil er nou een gulp in een joggingbroek?). Rode joggingstof met overal donkerblauwe dubbele stiksels, maar die zijn op de foto nauwelijks te zien. Neemt u maar van mij aan: in het echt is het een Erg Mooie Broek geworden. Nu nog tijd vinden om hem om te zomen.

Ondertussen zit ik vol ideeën voor volgende projecten. Van dezelfde joggingstof wil ik een rokje maken voor Floortje (hopelijk voor vrijdag af, zodat ze die aan kan met het rood-wit-blauwe thema van de dag). Ik wil graag een jurk (2?) voor mezelf maken. En ik heb ook erg zin om weer eens een wat technisch uitdagender projectje te maken. Heb ook al een idee wat (een tuniekje voor Floortje dat ik eerder al maakte). Maar ja, die tijd he…

Fragile

Regelmatig zit ik kwijlend te kijken naar de posts van mijn Belgische medeblogsters. Behalve de originele ontwerpen waar ik altijd erg geïnspireerd van raak, komen er ook de meest prachtige stoffen komen voorbij. Zeg nou zelf, is dit geen plaatje? Of dit? Of deze? Ik ben er echt helemaal weg van.
Deze stoffen blijken afkomstig van Fragile, een Belgisch zwangerschapskleding-merk. Eens in de zoveel tijd verkopen zij de stoffen uit de voorgaande collecties. Maar helaas voor mij gebeurt dat alleen in hun winkel in -ik meen- Antwerpen. En daar heb ik als armlastige bewoner van Midden-Nederland dus weinig aan.

Laatst begon ik eens goed na te denken. Had ik tijdens mijn zwangerschappen ook niet kleding van Fragile gekocht? En zou ik daar niet iets mee kunnen? Zo zonde dat al die mooie stoffen in een doos op zolder liggen te liggen en er niks meer mee gaat gebeuren. En om nou enkel en alleen om die reden aan een derde te gaan denken ging me wat te ver. Dus ging ik eens spitten in de doos. En daar werd ik heel blij van. Want er bleek inderdaad van alles te liggen dat verbouwd kon worden.

Nee, het is geen minirokje, ik ben gewoon niet zo enorm.

Dank zij de lockmachine was dat een fluitje van een cent. Ik maakte van een truitje-met-buikruimte een prachtig aansluitend exemplaar. Twee t-shirts werden als nieuw na een beetje innemen in de taille. Een wikkelvestje werd een ‘normaal’ truitje door de ‘buikflap’ dicht te stikken. En van een prachtige buikband, het pronkstuk uit mijn collectie destijds, maakt ik met behulp van een stukje boordstof een geweldig rokje. En zo heb ik dan opeens een hele nieuwe garderobe. Helaas voor u vergat ik vóór-foto’s te maken, en valt er op de na-foto’s niet veel te zien. Dus u zult het moeten doen met één enkel fotootje met bewijsmateriaal.

Rest mij nu nog het innemen van mijn favoriete zwarte zomerjurkje en de grootste klus: het verbouwen van een bloemetjestuniek. Dat gaat nog een uitdaging worden. Het tuniek was namelijk het meest overduidelijke positie-item in de doos. Hij heeft ingestikte plooien direct onder de borst. Ideaal voor grote toeters, maar niet als je niet zwanger bent en van nature op die hoogte al een rolletje hebt zitten. Dus dat moest anders. Maar hoe? Ik tornde met bloed, zweet en tranen het hele voorpand los. En straks ga ik mij eens beraden op de methode om hier een fatsoenlijke jurk van te maken. To be continued…

Oh ja, ik beloofde u ook nog een foto van de roze joggingbroek. Helaas wil de nieuwe eigenaar hem niet meer aan. Ondanks het warme, zachte stofje zit de broek blijkbaar niet lekker. Hij zakt af. Ik moet u met schaamte bekennen dat dat waarschijnlijk mijn eigen schuld is. Kindlief is namelijk een krappe 100 cm lang en ik maakte de broek in maat 116. Lekker op de groei, dacht ik. Dat haar twee jaar oudere broer net pas dezelfde maat draagt was ik gemakshalve even vergeten. En dat Ottobre vanzelf ook al een beetje groot valt ook. Dus ik vrees dat ik de broek óf mag gaan verbouwen (in ieder geval ander elastiek erin zetten), óf dat de broek nog een jaartje of twee in de kast mag. Of dat het gewoon een miskleun is die op de ‘mislukt’-stapel mag. Nou ja, ik heb het geprobeerd. (En terwijl ik aan het zwoegen was op de broek, liep ik gewoon bij de H&M tegen een rekje met… roze joggingbroeken aan. Had ik me al die moeite kunnen besparen…)

Creativiteit van een andere orde

Naast creatief doen met naald, draad en aanverwante artikelen, houd ik er ook van om met andere gereedschappen tekeer te gaan. Van een wat …euh… minder verfijnd kaliber. Dit weekend leefde ik me ik daarmee uit op mijn fiets.

Ik ben namelijk in het bezit van wat ze een ‘moederfiets’ noemen. Zo’n heel praktisch, oerdegelijk gevaarte, waarmee je ogenschijnlijk moeiteloos twee kinderen en je halve huisraad vervoert. Maar kleine kindjes worden groot en Floortje is inmiddels de gewichtslimiet voor het voorstoeltje gepasseerd. Dus dat stoeltje hing daar maar wat te hangen. Weghalen levert echter een wat apart beeld op, bij zo’n moederfiets. Dat ziet er werkelijk niet uit. En bovendien kon ik dan de helft van de boodschappen niet meer kwijt. Dus er moest een andere oplossing komen. En die was snel gevonden: een transportrek-met-krat. Net als tout hip (en inmiddels ook minder hip) Nederland.

Het had nogal wat voeten in de aarde, dat rek. Bij de fietsenmaker kosten die dingen een fortuin, dus dat viel af. Bij de Hema-om-de-hoek hadden ze nog maar één exemplaar in de verkeerde kleur. Dito bij de bouwmarkt-om-de-hoek. Gelukkig bood de bouwmarkt-niet-om-de-hoek soelaas. En dat allemaal op zondagmiddag.
Na veel gedoe zat het rek er dan op (moederfietsen zijn blijkbaar niet echt gebouwd op dat soort toevoegingen, dus het vergde wat creativiteit her en der). Toen moest er nog een krat gevonden worden. Maar dat was gelukkig snel gebeurd. Waar zouden we zijn zonder winkelcentrum-met-koopzondag. En zo kon ik dan aan het eind van de middag als een Echte Hippe Moeder op pad.

Natuurlijk moet er nog wel iets zelfgemaakts bij om de boel op te vrolijken, dus het plan is om van tafelzeil een hoes te maken voor de krat. Rood met witte stippeltjes. Maar dan moet ik eerst de rest van de to-make-lijst afwerken. En die is aanzienlijk.

Maar… de lijst vordert langzaam maar gestaag. Vanmiddag zag ik eindelijk kans om de joggingbroek voor Floortje af te maken. Ik ben best tevreden over de afwerking, al had het geheel twee maten kleiner gemogen en was de stof wel erg dik om te verwerken. Maar toch, het ziet er leuk uit. Helaas had het model geen zin om te poseren, dus fotobewijs blijft nog even uit. Morgen een nieuwe poging. Ze was er in ieder geval wel erg mee in haar nopjes. Zacht én warm, wat kan een kleine dame nog meer wensen?

Joggingbroek revisited

De joggingbroek die ik laatst voor Thijs gemaakt had zat niet goed. Hij zakte van zijn kippenkontje af en binnen vijf minuten waren de nestels er ook al uit gevallen. Niet goed dus. Dus toen ik vanmiddag een paar minuutjes over had, wilde ik de schade herstellen. Die minuutjes werden uiteindelijk ruim twee uur, want een eenmaal gelockte tailleband in joggingstof laat zich niet zomaar lospeuteren. Daar is wat volhardendheid voor nodig. Maar uiteindelijk is het dan toch gelukt. Weer een project afgevinkt!
Thijs is er in ieder geval erg blij mee: met de volgende sportdag op school wil hij deze broek aan. Wat kan je nog meer wensen, als moeder.

Net kreeg ik een leuke ingeving voor een volgende project. Thijs heeft een halfhoogslaper met van die gekleurde gordijntjes eronder om het een huisje te laten lijken. Nou krijgt hij van omi voor zijn verjaardag een mooie quilt (stoer in donkerblauw, taupe en wit), maar daar passen die gordijntjes helemaal niet bij (limegroen, oranje, knalroze en turquoise). Omdat Thijs gek is van alles dat met geschiedenis te maken heeft, bedacht ik me dat ik best nieuwe gordijntjes kan maken, met een kasteelthema. Ik heb uit de losse pols een ontwerpje gemaakt en ga vanavond eens inventariseren wat ik er allemaal voor nodig heb. Ik zie het al helemaal voor me. Vilten klimopblaadjes erop, een schietgat aan de zijkant, een deurklopper… Hoeveel uren zaten er ook alweer in een dag?

Eindelijk de joggingbroek!

Ik loop al tijden te dreigen dat ik een joggingbroek voor Thijs ga maken, maar telkens kwam het er niet van. Elke keer vergat ik wel iéts te kopen dat essentieel was voor het model. Maar afgelopen zaterdag had ik het grootste deel van de ingrediënten in huis en heb ik me er dan toch aan gewaagd. Het was de eerste broek die ik ooit maakte en dat was best pittig. Want hoe doe je die kruisnaden? Zeker als er ook nog een nepgulp in moet komen? De werkbeschrijving van Knipmode maakte het er ook niet echt duidelijker op. Maar goed, na wat gepuzzel en wat onvermijdelijke lostornen-en-opnieuw-in-elkaar-zetten-acties is het gelukt. Helaas bleek het elastiek dat ik gebruikt heb toch echt te smal (resultaat: broek zakt af en band rolt om) en bleek ook dat ik niet zo eigenwijs had moeten zijn en de plekken waar de nestels moesten komen tóch had moeten verstevigen (nestels vallen eruit na half uur dragen). Maar goed, over het geheel genomen ben ik best tevreden.(En de tailleband gaat binnenkort gewoon een keertje over. Ook al had ik die met de locker vastgenaaid. Dubbel.)

Nu al knieën erin: Thijs wilde hem meteen aan!
Ook aan de achterkant professioneel afgewerkt
*uche*

Verder heb ik mijn zelfgemaakte rokje laatst voor het eerst gedragen in ‘het wild’. Als ik er niet steeds zo trots bij had geroepen dat ik die zelf had gemaakt, was het niemand opgevallen denk ik. Er werd zelfs gevraagd of het er eentje van King Louie was. Ha! Missie geslaagd! Van tevoren had ik hem nog wel een stukje korter gemaakt, staat net iets vlotter vind ik.
Ben alleen bang dat ik hem ietsje in moet nemen nog, want hij bleek niet bestand tegen veelvuldig bukken. Oepsie. Ach, je moet wat te doen overhouden he?