Tablethoes

Onlangs stapten wij over op een ander televisieabonnement en als welkomstcadeau kregen we een tablet(je). Buiten dat het heel leuk speelgoed is, gaf dat natuurlijk ook weer wat te doen. Want een tablet zonder hoes, dat kan natuurlijk niet. De laatste tijd zag ik overal op internet ‘tapestry crochet’ langskomen en dit leek me het uitgelezen moment om die techniek eens uit te proberen.
Ik bekeek een tutorial op YouTube en concludeerde al snel dat het niet ingewikkeld was. Zó niet-ingewikkeld zelfs, dat een uurtje of twee later de hoes af was.

Deze week rondde ik ook nog een nieuwe colsjaal af. Na het zien van mijn vorige versie wilde mijn schoonzus er ook heel graag eentje, maar dan in het zwart. Dus ik pakte de breipennen weer op en binnen twee dagen was er weer een nieuwe colsjaal gebreid.

Verder ben ik begonnen aan een wat groter project: een kabelsjaal voor mijn man. Ik gebruik daarvoor de heerlijk zachte Scheepjeswol Stonewashed XL. Dat breit echt heerlijk weg. Het patroon plukte ik van de site van Lionbrand (gratis aanmelden). Ik paste het alleen wel ietsje aan, want met vier kabels werd de sjaal wel héél erg breed. Dus nu zijn het er drie. Ik moet zeggen dat ik me verbaas over het gemak waarmee ik die kabels brei. Ik dacht vroeger altijd dat dat hogere wiskunde was, maar dat blijkt dus héél erg mee te vallen! Ik nam het dus gewoon mee naar de hockeyclub, alwaar de trainingen weer begonnen waren.

Ook nog in de maak is een joggingbroek voor Floortje. Zij wil namelijk het liefst zachte broeken aan en ‘gewone’ joggingbroeken vind ik echt niet kunnen naar school toe. Op internet zag ik al meerdere malen het patroon voor de (mini) Hudson Pants langskomen en dat leek me een ideaal patroon: de broekspijpen zijn aardig smal en de bovenkant is wat wijder, waardoor het geheel net wat meer als een ‘gewone’ hippe broek oogt. Afhankelijk van de stofkeuze natuurlijk. Ik bestelde het patroon dus en na wat print- en plakwerk ben ik nu op het punt aanbeland dat ik de schaar moet gaan zetten in de mooie donkerblauwe Punto di Roma die ik nog had liggen. Brrr.

Voor in beeld trouwens nog een heerlijkheid die ik graag wil delen: de Paleo Applecrumble die ik vond op Oh My Foodness. 5 minuutjes voorbereiding, dan 25 minuten in de oven en daarna gezond smullen!

Advertenties

Kabelcol en grannysjaal

Vorige week had ik de makeritis te pakken. Het ene na het andere project begon ik. En, wat nog schokkender was: ik maakte ze nog af ook. Het laatste project dat nog af moest was de kabelcolsjaal. Dat deed ik deze week even, tussen de kerstvoorbereidingen door. Ik gebruikte daarvoor één bol Katia Artico en het patroon dat ik er bij kreeg (gratis te downloaden op de site van Katia). Het patroon is ook voor een kabel-beginner goed te volgen. Het ging echt heel snel en ik vond het eigenlijk heel jammer dat ie alweer af was. Dus ga ik er binnenkort nog maar eentje maken, in een andere kleur.

Toen was daar nog een snel tussendoor-project. Op zondagmiddag belandde ik ‘ineens’ bij Nijhof. Dat kan je zo hebben he. En daar hebben ze hele leuke wolletjes. En zo kwam het dat ik daar weer naar buiten ging met een tasje vol van die wolletjes. En dat ik twee dagen later een enorme grannysjaal om mijn nek had. Een hele vrolijke, voor mijn doen.

Deze maakte ik zonder patroon. Gewoon een hele lange ketting van lossen haken en daarna een paar rijen granny’s (drie stokjes, 1 losse en dit herhalen). Ik probeerde eerst wel een paar andere patronen, maar dit vond ik toch het leukst. Op naar een volgend project maar weer!

 

Poncho en meer

Een tijdje geleden kreeg ik de breikriebels te pakken. Ik ben nooit zo’n breier geweest, haken was meer mijn ding. Maar vooral bij kledingstukken vind ik gebreide dingen er vaak nèt iets minder ‘zelfgemaakt’ uitzien. En bovendien vind ik het ook leuk om weer andere technieken onder de knie te krijgen. Dus breien it is tegenwoordig.

Ik had nog een leuke gemêleerde wol liggen (Wibra) en dat schreeuwde om een groter project, zodat je het kleurverloop goed kon zien. En Floortje wilde graag een nieuwe poncho. Dus zo werd één en één weer twee. Ik vond op Ravelry een eenvoudig patroon en stak van wal. Wel paste ik het patroon iets aan, want het origineel vraagt om twee keer zo dikke wol. Ook was het origineel niet in het rond gebreid, maar dat is natuurlijk snel aangepast.

Het patroon breide als een zonnetje, mede dankzij mijn nieuwe Knit Pro naalden. Ik had me van tevoren nooit het grote voordeel van rondbreien gerealiseerd: je hoeft bij een eenvoudige tricotsteek alleen maar recht te breien! Daarnaast is het een stuk handzamer zonder grote naalden, dus ik nam het overal mee naar toe (zwemles, hockeytraining, …). Het project schoot dus lekker op.

Ik vond het bijna jammer dat ik er alweer klaar mee was. Maar gelukkig bracht de Sint naalden in grotere maten en kon ik meteen door met een volgend project: een kabelcolsjaal. Het patroon kreeg ik gratis bij aanschaf van de bol Katia Artico en ziet er heel ingewikkeld uit. Maar in werkelijkheid is het echt doodsimpel. Dus ook dit schiet weer lekker op.

Ik maakte gisteren ook nog ‘even’ wat steekmarkeerders, tussen de bedrijven door. Normaal gesproken gebruikte ik van die steekmarkeerders die op paperclips lijken, met een open kant. Maar ik ontdekte al snel dat die opening te groot is als je breit met een rondbreinaald: ze floepen zo van de kabel af. Op internet (Etsy!) kun je geweldige steekmarkeerders kopen, maar die zijn best prijzig. En bovendien: als je het zelf kunt maken, doe ik dat graag. In tien minuutjes maakte ik drie verschillende varianten: 4 stuks die over de naald heen gaan (ideaal voor rondbreien, maar alleen te gebruiken tot naalddikte 9, anders passen ze niet meer), 4 stuks met een clipje (ook handig voor haken) en ook maakte ik een clipje aan een toerenteller zodat die makkelijk op elke gewenste plek gehangen kan worden. Ik kan weer even voort!

Ondertussen was ik ook nog creatief in de keuken, want vandaag is Floortje 7 geworden en daar hoort natuurlijk een traktatie bij. Ze wilde zelf graag cakepops (popcakes?). Nou maakte ik die twee jaar geleden ook eens, maar dat was geen succes. Het zag er uiteindelijk wel OK uit, de weg daarheen ging niet over rozen. En dat is nog licht uitgedrukt. Druipend glazuur, vallende bolletjes… het was een slagveld. Maar goed, dochterlief wilde echt héél graag. Dus dan zwicht moeders natuurlijk. Gelukkig vond ik allerlei handige tips op internet, die een wereld van verschil maakten. Ik zal deze even met u delen, want ze hebben mijn dag gered.

– Laat de cakejes (ik gebruikte zo’n cakepopmaker met daarin cupcakemix) volledig afkoelen voor je er iets mee doet.
– Gebruik geen ‘normale’ glazuur maar candymelts. Dat hardt sneller uit en wordt ook harder.
– Dip het stokje in de gesmolten candymelts, steek ze in de cakeballetjes en laat het geheel een minuut of tien uitharden in de koelkast. Zo komen de balletjes goed vast te zitten aan de stokjes.
– Bekleed de cakepops niet door ze in de candymelts te dopen, maar bedruip ze met een lepel. Zo verminder je het risico dat die bolletjes er alsnog af vallen.
– Laat ze uitharden in de koelkast.

Et voilá: feestelijke cakepops en een blij kind (gephotobombed door haar broer).