Wollen vest, het laatste maaksel van 2014

Een tijdje geleden vond ik twee couponnen van 100% wol. Ze roken nog helemaal naar schaap en voelden behaaglijk warm. Ik kon ze niet laten liggen, al had ik nog geen idee wat ik ervan wou maken. Maar in de laatste uurtjes van het oude jaar wist ik het opeens: een lekker warm vest! Ik vond in een oude Knip een patroon van een heel simpel jasje dat me wel geschikt leek en ik ging aan de slag. Al gauw bleek dat ik niet genoeg stof had voor panden én mouwen in dezelfde kleur. Maar wel had ik meer lengte dan ik verwacht had. Dus in plaats van een kort vest in één kleur, werd het een lange in twee kleuren. En zo is ie eigenlijk nog leuker ook. Het origineel had geen kraag, maar dat vond ik wat kaaltjes (en koud). Dus ik maakte er zelf een kraag aan. Het vest zette ik met de lockmachine in elkaar, geen overbodige luxe met de dikke, rekbare stof. Ik zoomde de boel met de hand om, dat was net wat mooier. Een hele prestatie, gezien mijn afkeer van met-de-hand-naaien. De lelijke locknaad in de hals werkte ik weg met een sierlint dat ik al jaren in huis had. Ook met de hand eraan genaaid. (Het moet niet gekker worden!)

Met oud en nieuw had ik het vest aan en ik heb het nauwelijks koud gehad, al die uurtjes buiten (met een dikke jas erover en bij de vuurkorf, dat dan weer wel). Maar ik vond het wel jammer dat het vest niet dicht kon. Daarom ging ik gisteren naar mijn favoriete stoffenwinkel en haalde ik daar drie mooie gespen. Stoer, maar toch eenvoudig. En nu doe ik mijn vest dus niet meer uit, tot het lente is. (En dan kan ie ook nog als jas.)

Dat krijg je dan, als je afstandsbediening niet goed werkt: een heel chagrijnig hoofd. Sorry.

Mijn goede voornemens voor dit jaar zijn vooral dat ik geen voornemens heb. Ik zal blij zijn als het een beter jaar wordt als het vorige en we met z’n allen de gezondheid weer wat op peil krijgen. Maar daar gaan we hard aan werken. En voor de rest ga ik gewoon lekker verder met dingen maken. Het eerste nieuwe project zit alweer op de breipennen: weer een kabelcolsjaal, in opdracht. In een mooi diepzwart.

En verder kocht ik gisteren een paar bollen Scheepjeswol Stonewashed, voor een sjaal voor manlief. Want iedereen in huis werd al bedolven onder de maaksels, behalve hij. Dus daar moet hoognodig verandering in komen! Ik weet nog niet hoe de sjaal gaat worden, maar dat verzin ik waarschijnlijk snel genoeg.

Ik wens iedereen een gelukkig 2015 en dat er maar veel mooie dingen gemaakt mogen worden!

Advertenties

Klop klop… is daar iemand?

Let maar niet op het zelfportretten-hoofd…

Het is even stil geweest op dit blog. Ik ben erg druk geweest met van alles en nog wat. Voornamelijk met werk zoeken en mijn hoofd boven water houden. Het eerste met weinig succes tot nu toe, het tweede lukt gelukkig nog steeds. Maar langzaam begon het toch weer wat te kriebelen om te gaan crea-bea-en en om te schrijven. Dus daarom dit blog maar een nieuw leven in geblazen.

Ik heb ondertussen niet stilgezeten. Ik heb het eindelijk aangedurfd om iets voor mezelf te maken. Dat resulteerde in twee rokken. Ik merk dat ik het nog wel erg lastig vind om dingen goed pas te krijgen voor mezelf. Waar ik in de winkel een kleine 38 heb, blijk ik op patronen een bizarre combinatie van maat 36 (heupen) en maat 44 (taille) te hebben. En hoe maak je dan in hemelsnaam een patroon goed pas? Want als het van boven past is het beneden geen gezicht en andersom. Voorlopig doe ik het maar een beetje op de gok, maar misschien moet ik toch maar eens een naaicursus gaan volgen. Heb wel het een en ander op papier daarover, maar zoiets moet je toch zien denk ik.

De berg pannepoeken tot nu toe

Als lekker-op-de-bank-activiteit ben ik weer aan het haken geslagen. Ik zag een tijdje geleden een blog over granny squares en dat vond ik zo leuk! Nou kom ik uit een erg creatieve familie, mijn moeder en oma haakten en breiden dat het een lieve lust was. En laatst ben ik zelfs de originele handwerkboeken van mijn oma tegengekomen. Dus ik had besloten daar een patroontje uit te kiezen voor mijn granny squares projectje. Na wat strubbelingen in het begin (hoe zat het ook alweer met die stokjes, vasten, halve vasten etc.?) kreeg ik de slag lekker te pakken. Floortje vond het net pannepoeken, dus ze slingerden na een paar dagen overal door de kamer (geen typfout, zo noemt ze die dingen 🙂 ). Na een weekje lag er toch wel een flinke stapel pannepoeken. Maar wat nu? Het idee was er een kussenhoes voor Floortje van te maken, maar hoe maak je die dingen het mooiste aan elkaar? En hoe vul je de gaten op? Daar ben ik dus nog even met mezelf over in beraad…

Inmiddels wel weer een nieuw projectje gestart. We hebben net een flinke interne verhuizing gedaan in huis. Thijs naar zolder, naar de voormalige werkkamer. Floortje naar Thijs z’n oude kamer. En de werkkamer naar Floortje’s oude kamer. Hartstikke goed gelukt allemaal, maar aan de inrichting ontbreekt nog wel het nodige. Voor Thijs vind ik het lastig, want wat kan je nou maken voor een stoer ventje? Maar in Floortje’s kamer ga ik helemaal los. Ik heb gisteren een hartje gehaakt die met een lintje eraan mooi aan de kast kan hangen. Verder heb ik een stapel stofjes van mijn moeder gekregen, restmateriaal van de quilt die zij voor Floortje aan het maken is. En daar ga ik nog meer hartjes van maken, om op te hangen. En misschien ook nog wel wat kussentjes. Ook staat er nog een muurschildering in de planning, nog wat gehaakte bloemetjes en ik wil ook nog wat t-shirts gaan pimpen. Dan wil ik nog wat jurkjes en rokjes voor haar maken (Bengh-style) en ook nog wat voor mijzelf en en en… Hoeveel uren zaten er ook alweer in een dag?

Toch geen trouwjurk, maar wel een bruidsmeisjesjurk

Vol goede moed was ik een tijdje geleden begonnen aan een trouwjurk voor mezelf. Ik had een simpele wikkeljurk van Vogue in gedachten. Maar toen ik het patroon binnen kreeg leek het allemaal niet te passen. Ik heb normaal ‘gewoon’ maatje 38, maar de patroondelen leken allemaal veel te klein. Het rugpand kwam in de grootste maat niet eens in de buurt van mijn zij, dus dat ging niet passen. Bovendien bleek het model alleen maar geschikt voor rekbare stoffen, iets wat mijn taftzijde niet was. Toen maar een nieuw patroon besteld, eentje van Knip ditmaal. De maten waren ook weer wat vreemd, ineens moest ik 46 hebben. Vaag. Toch maar aan de slag gegaan. Stof geknipt, alles doorgeslagen en toen de boel aan elkaar geregen. Maar het model klopte van geen kanten. Op sommige plekken te groot, op andere plekken stond het gewoon raar. Wat nu?
Om inspiratie op te doen besloten mijn moeder en ik even de stad in te gaan. Ik had eigenlijk nog nooit een echte trouwjurk aangepast, dus na veel omzwervingen strandden we bij een echte trouwjurkenwinkel. En daar liepen we tegen De Jurk aan. Nog even een poging gedaan om mezelf te overtuigen dat het niet De Jurk was, maar helaas. Het was hem. Wat stond ie mooi! En ik voelde me er net een prinses in! Moeders in tranen, ik in tranen en ja, toen had ik opeens een Heuse Echte Trouwjurk.
Dat De Jurk een sneeuwbaleffect zou veroorzaken, had ik van tevoren niet kunnen bedenken. Want ja, als je zo’n mooie jurk hebt, is het eigenlijk zonde om alleen een lunch met de familie te doen. Dan moeten er ook vrienden uitgenodigd worden. En moet er een feestje gegeven worden. Aaaargh, stress! Want 29 oktober is toch al wel heel snel! Dus nu besteed ik mijn dagen aan paniekerig nadenken over wat er allemaal nog gedaan moet worden.

En dan was er nog die 8 meter champagnekleurige zijde. Zonde om daar niks mee te doen… Dus toch maar achter de naaimachine gekropen en nu ontstaat daar langzaam maar zeker een prachtige gevoerde Elodie. Wat zal m’n meisje er mooi uitzien!

Overigens heb ik qua naaimachine ook een upgrade gehad. Mijn moeder zag mij worstelen met mijn betrouwbare maar o-zo-simpele Toyota en heeft nu met mij geruild voor onbepaalde tijd (en mijn moeder kennende duurt dat héél lang). Dus nu heb ik een supersonische Pfaff tot mijn beschikking, die nog net niet op eigen houtje de jurk in elkaar kan zetten. Wat een genot!

Helaas nog geen fotomateriaal van het project-in-wording, dus dat is dan voor een volgende keer.

Beter laat dan nooit

De hele wereld blogde al. Ik niet. En dat terwijl ik voor mijn werk toch veel met websites en teksten te maken heb. Maar nu moest het het er toch maar eens van komen.
De reden dat ik nu ineens wel ga bloggen heeft te maken met mijn nieuwe hobby: het maken van kinderkleding. Nu ik even geen werk heb, heb ik mij gestort op frutselen en fröbelen achter de naaimachine. En ik ga het steeds leuker vinden! Inmiddels heb ik drie creaties gemaakt en mijn vingers jeuken om nog meer te gaan doen. Ik heb flink stoffen ingeslagen, heb al aardig wat patronen verzameld en ben sinds gisteren ook nog eens de trotse bezitter van een (bijna prehistorische) lockmachine. Ik ben er klaar voor!

Mijn moeder maakte vroeger al veel kleding en is ongelooflijk handig met naald en draad, dus het handwerken is mij met de paplepel ingegoten. Als puber heb ik al wel eens wat gemaakt voor mezelf en later heb ik ook me ook nog weleens aan een stoelhoes of iets dergelijks gewaagd, maar het echte enthousiasme kreeg ik een tijdje geleden, toen ik op de markt tegen een kraam aanliep met de meest geweldige ‘Hollandsche’ stofjes. Ruitjes, Delfts blauwe tafereeltjes, bloemetjes… om van te smullen!

Ik ben begonnen met een tuniekje uit een oude Knippie. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet gelijk zou beginnen met een vrij ingewikkeld patroon met ruches en roezeltjes, dat ik vervolgens ook nog eens compleet verbouwd heb. Floortje vond het eerst helemaal niks om te moeten passen, maar toen ik zei dat ze erbij mocht dansen en ik ook nog beloofde foto’s te maken, werd ze helemaal enthousiast. Zie hier het resultaat:

Dit smaakte naar meer! Aangezien ik direct 2 meter van elk stofje had ingeslagen, kon ik nog even voort. Het volgende projectje werd een Elodie. Hiervoor moest ik een hoop dingen leren die ik nog nooit gedaan had, maar dankzij de beschrijving op de site van Farbenmix ging me dat goed af.
Floor voelde zich een echte prinses in de jurk en wilde hem eigenlijk niet meer uit doen.
Helaas heb ik hem in al mijn enthousiasme iets te kort gemaakt, maar dat heb ik opgelost door er een leuk ballon-onderrokje bij te maken. En het voordeel van deze lengte is dat hij het als tuniek ook nog leuk doet.
Door met het volgende project! Ik had nog een snoezig Delfts Blauw stofje liggen. Daar heb ik een Roos 5011 van gemaakt. Wederom een beetje verbouwd, want ik wilde graag weer meerdere kleuren stofjes gebruiken. Ik merk dat ik steeds handiger word met afwerken, ik word steeds tevredener over het resultaat!
Floortje vond het een mooi moment om een liedje en een dansje in te zetten.

Tot zover mijn eerste creaties. Ik heb inmiddels een hele verlanglijst liggen van wat ik nog wil maken: een paar wikkelvestjes, nog een tuniekje en een legging voor Floortje. En dan wil ik ook eens gaan proberen om iets voor mezelf te maken, want ik zag laatst zo’n leuk patroon… To be continued dus!