Tunisch gehaakte kussenhoes

Toen ook mijn colsjaal af was en ik nog steeds niet fit was, pakte ik mijn Tunische haakwerk maar eens op. Ik had hem al bijna af en moest nog maar 2 lapjes haken. Dat was snel gebeurd. Daarna haakte ik de lappen aan elkaar met een decoratief randje et voilá: mijn kussenhoes is eindelijk klaar.

Alhoewel ik het tunisch haken erg leuk vond om te doen (gaat lekker snel!) en ik het bijna geweven effect heel mooi vind, zie ik mezelf er niet zo gauw nog iets mee maken. Door de lengte van de naald zijn de toepassingsmogelijkheden wat beperkt. En ik vond het ook best zwaar voor mijn armen, om elke keer die volle naald omhoog te houden. Maar goed, ik ben erg tevreden met het resultaat, ik vind het door de grove structuur lekker stoer geworden. En het geeft precies het juiste kleuraccent dat ik zocht.

En zo is mijn haakhoekje dan geworden. Met links ernaast nog een berg projecten-in-wording en mogelijke-toekomstige-projecten. Het bovenste mandje maakte ik overigens ook zelf, van een restje Ikea-stof.

En nu… val ik een beetje in een gat. Want opeens is mijn W.I.P.-stapel drastisch afgenomen. Ik heb alleen nog maar mijn South Bay shawl liggen, maar na het haken met naald 5,5 (de omslagdoek en de colsjaal) en naald 10 (het tunisch haakwerk) staat het haken met een dun draadje en naald 2,25 me een beetje tegen. Maar goed, ik ben er bijna, dus nog even doorzetten maar. En daarna wil ik graag weer wat gaan breien, het liefst een trui voor mezelf.

Tunisch haken

Tunisch haken was altijd een dingetje bij ons thuis vroeger. Mijn vader, die niks van handwerken wist, kende namelijk maar één haaksteek van horen zeggen en dat was de Tunische haaksteek. Dus riep hij te pas en te onpas bij het zien van iets handgemaakts: “O, dat is de Tunische haaksteek!”. De laatste tijd zag ik steeds vaker Tunisch haken langskomen op Pinterest en was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Dus toen ik vorige week bij de Hema een grote haaknaald zag liggen, voor Tunisch haken (al heb ik het idee dat de Hema zelf dat niet beseft, ze werden gewoon verkocht als ‘haaknaald’), was ik snel om. Eenmaal thuis zocht ik een tutorial op (gelukkig had ik al het een en ander gepind) en binnen een half uur was het eerste stukje gehaakt. Zo grappig om te doen, echt heel anders dan normaal haken.

Ik vind het resultaat heel mooi. Het lijkt eerder geweven dan gehaakt en het heeft een mooie robuuste uitstraling. En daarmee ontstond het plan om er een kussenhoes van te maken. En dus tornde ik mijn gebreide okergele lap weer los (die inmiddels al flink groot was). Nou kun je geen eindeloos brede lappen maken met die tunische haaknaald, dus ga ik de hoes uit losse stukken maken. Ik heb er inmiddels 5 af, nog 3 te gaan. I’ll keep you posted!

Granny-kussentje

Het zijn weer drukke tijden hier. Niets gaat als normaal. Er zijn diverse uitjes en activiteiten op school, er is een Avondvierdaagse, manlief vertrok achtereenvolgens naar IJsland en Londen voor zijn werk, dochterlief heeft de zenuwen omdat ze binnenkort met zwemles mag beginnen en zoonlief omdat hij mag afzwemmen, en dan is er ook nog het huishouden dat nooit ophoudt… Kortom: ik kom er weer eens niet aan toe om creatief te doen. Niet dat de vingers niet jeuken. Ik zou graag een leuk jurkje voor mezelf willen maken. En eentje voor Floortje. En een zwemtas. En en en….Maar het ontbreekt me gewoon aan tijd om eens lekker op de werkkamer te gaan zitten en een tijdje aan één stuk bezig te zijn. Want een kwartiertje hier en een half uurtje daar, dat vind ik niet lekker werken.

Voor dit soort dagen is het wel lekker om een haakwerkje te hebben, dat kan je nog even tussendoor doen. Dus ik besloot nog maar een granny-kussentje te maken, voor bij het exemplaar dat ik vorig jaar maakte. Ik ging meteen enthousiast aan de slag. Ik haakte in een mum van tijd twee vierkantjes en had de slag helemaal te pakken. Terwijl ik op zoek ging naar de stoffen hoes om het haakwerk op te bevestigen, stuitte ik echter op een zakje met daarin… 6 kant-en-klare granny squares die ik kennelijk vorig jaar al gemaakt had. Dus mijn haakplezier was van korte duur: na slechts één avondje haken was het alweer af. Jammer.
Het tweede, nauwelijks van de eerste te onderscheiden, kussengeval
Maar toch… hoe leuk ik die vrolijk gekleurde kussentjes ook vind, al die kleurtjes zijn gewoon niet echt mijn ding. Ik vind het heel leuk om te maken en bij anderen vind ik het geweldig (zoals bijvoorbeeld op het heerlijke blog van Attic24), maar ik merk dat ik zelf toch meer van rust in het interieur hou. Noem het saai, maar kennelijk heeft mijn drukke hoofd dat nodig. Dus uiteindelijk werkte ik de hoes niet eens helemaal af. 
Toen ik gisteren een rondje door het tuincentrum deed bedacht ik me: naturel met blauwtinten moet het worden. Het huisje-aan-zee-idee. (Je moet érgens het zomergevoel vandaan halen he…) En dus heb ik weer een nieuw project. Want in die kleur heb ik nog geen kussentjes. En zo lost alles zich weer op. 
Overigens kreeg ik laatst ook nog een hele leuke haakopdracht, maar daarover meer zodra ik wat heb om te laten zien. Een tipje van de sluier: het zou zo in ‘Pimp my ride’ kunnen. Ja, da’s spannend he? Maar u zult nog even geduld moeten hebben…

Creativiteit in de zon

Vanochtend besloot ik eens creatief te gaan doen in de zon. Ik verzamelde alle benodigdheden én de naaimachine en nam plaats aan de tuintafel. Zo kon ik eindelijk de ‘Schotse kussentjes’ afmaken, zonder op zolder te hoeven gaan zitten.
Het was bloedheet in de zon en de parasol bood weinig soelaas (de zon komt daar precies onderdoor op dit tijdstip), maar na een uurtje doorwerken waren de kussenhoezen klaar.

Ik versierde het kussen met stroken stof, die ik een klein beetje uitrafelde langs de kanten. Dat maakt het net iets spannender, vond ik. Het blauwe randje stikte ik met een drievoudige steek. Die gebruikte ik nog niet eerder, maar het geeft een heel professioneel resultaat!

Ik had erg veel aan haar tutorial voor kussens-met-paspelband. Ik ben alleen niet helemaal tevreden met de afwerking van de paspelband. Ik maakte het zelf, maar het touwtje dat ik gebruikte was iets te dik en te slap, waardoor ik er niet goed vlak langs kon naaien (en ik de truc met de blinderitsvoet niet kon toepassen). Dat gaf dus een beetje een onregelmatig resultaat. Maar toch vind ik de kussentjes best leuk geworden. Op naar het volgende project!