Hope cardigan

Een lekker zomervest, dat ontbrak er nog in mijn garderobe. Een luchtig tricot dingetje dat je even aan gooit als het net ietsje frisser is. Eentje die niet onder mijn zomerjas uitsteekt. Eentje die overal bij past.

In de winkels vond ik niet wat ik zocht, dus toen mijn moeder aan kwam zetten met een gebreid stofje met ingebreide streep (ik heb de stoffenverzamelwoede niet van een vreemde), zag ik meteen mogelijkheden. Het vinden van een patroon was minder snel gebeurd. Want hoewel de patronen voor jurken, tops en broeken je links en rechts om de oren vliegen, zijn er eigenlijk relatief weinig patronen voor vesten te vinden. Of ik zoek niet goed, dat kan ook.

Al bladerend door de steeds groter wordende stapel La Maison Victors (ik geloof dat ik ze allemaal heb), stuitte ik op de Hope Cardigan (sept/okt 2015). Een simpel vest met vleermuismouwen. Back to the eighties, zijn we blijkbaar. Het model in het blad sprak me eerst totaal niet aan. Veel te schreeuwerig qua stof en ik vond hem ook niet fantastisch vallen. Maar op de tekening was hij toch best leuk. En mijn stof was dunner, dus ik waagde de gok.

Ik nam deze keer een maatje kleiner dan anders. Mijn ervaring is dat LMV altijd vrij ruim valt. Daarnaast was ik bang dat een maatje groter nèt niet uit de stof zou komen. Ik was namelijk eigenwijs en wilde de strepen op de stof horizontaal gebruiken, in plaats van verticaal zoals de stof eigenlijk hoorde. Door de rekbaarheid van de stof durfde ik dat wel aan, hij rekte beide kanten uit.

DSC_0478a

De Hope cardigan bestaat uit drie stukken (twee voorpanden en een achterpand) en wat losse stukjes voor boordjes en halsafwerking. De meeste tijd ging nog zitten in het netjes snijden van de stof. Mijn stof wilde niet netjes blijven liggen en mijn rolmes bleek niet scherp genoeg meer, waardoor de boel af en toe scheef getrokken werd.

DSC_0480a

De laatste tijd schrijf ik steeds dat een project ‘het snelste was dat ik ooit maakte’. Maar ik geloof ik dat mezelf deze keer overtroffen heb. Als ik een half uur achter de lockmachine heb gezeten, is het veel. Rats-rats-rats en hij zat in elkaar. En nog best leuk ook, want de strepen aan de zijkant matchen zelfs. Wie had dat gedacht.

DSC_0486a

Mijn excuses voor de beroerde foto’s. Ik had een off day. U weet wel, zo’n dag dat alles fout gaat. Dat de printer niet werkt (hij print alleen nog maar roze terwijl ik toch niet zo lang geleden de inktpatronen verving?!), de nietjes op zijn als je iets wilt nieten, je patroondeel wegwaait als je het wilt pakken, de wolwinkel de wol van jouw keuze niet op voorraad heeft, je links iets omstoot als je rechts iets wilt pakken en… moet ik nog doorgaan? Maar goed, ik heb in ieder geval een vest om te dragen, terwijl ik mij wentel in ellende. 😉

Cyriel shorts

Thijs is een kortebroekenjongen. Zodra het weer het enigszins toelaat, heeft hij een korte broek aan. En eigenlijk ook wel als het weer het niet toelaat. Daarnaast draagt hij niets liever dan joggingbroeken. Zijn meest favoriete kledingstuk is dan ook… de korte joggingbroek.

DSC_0450aa

Nou draagt hij die korte joggingbroeken zó vaak, dat ze slijten waar je bij staat (slidings maken op het voetbalveld helpt daar ook niet bij). Hij heeft dus altijd behoefte aan nieuwe exemplaren. In de winkel troffen we de laatste tijd weinig wat leuk was en ook nog eens goed paste. Maar met een moeder die een naaimachine kan bedienen hoeft dat geen ramp te zijn.

DSC_0452aa

Ik gebruikte het patroon Cyriel uit de La Maison Victor van mei/juni 2016. Voor mijn smalle mannetje nam ik maat 134, dat eigenlijk wat aan de ruime kant zit (dat vind ik eigenlijk bij alle patronen uit LMV, voor mijn gevoel vallen die altijd te groot). Maar ik vermoed dat er een groeispurt aan zit te komen, dus heel erg stoort het niet. En tot die tijd trekt hij het touwtje maar wat strakker.

DSC_0453aa

DSC_0456aa

Het patroon was zó in elkaar gezet, er is weinig spannends aan. De constructie van de zak van het voorpand, uit één stuk, was een nieuwe methode voor mij, maar ook dat sprak eigenlijk voor zich. Binnen een middagje zat de broek in elkaar en meteen daarna wilde meneer hem aan. Dat is nog eens eer van je werk.

DSC_0473aa

En dat hij er zelfs nog mee op de foto wilde, is nothing short of a miracle.

La Maison Victor – June Dress

Toen de uitnodiging voor de bruiloft van een van mijn liefste vriendinnen in de bus viel, wist ik het meteen: dit zou de uitgelezen gelegenheid zijn om eindelijk de June Dress van La Maison Victor (zomer 2014) te maken. Ik zag helemaal voor me hoe hij moest worden, van een effen stof en dan het liefst een beetje stoer, zodat het allemaal niet te zoet zou worden. En niet té bling-bling, zodat ik hem eventueel ook nog meer casual zou kunnen dragen met een paar slippers eronder of zo.
Ik ging neuzen bij Mondays Milk, die net de nieuwe collectie stoffen binnen hadden (wat natuurlijk héél gevaarlijk is, dat snapt u). Mijn oog viel op een mooie stof van Robert Kaufmann, Interweave chambray in de kleur ‘slate’, een beetje blauwgrijs. Een heerlijke, soepelvallende stof, die voor deze jurk net de juiste stevigheid had.  Natuurlijk kon ik het pand niet verlaten met slechts één stukje stof, maar daarover later misschien meer.

Mondays Milk

Ik was zo slim om eerst een testversie in een ander stofje te maken, en kwam toen tot de conclusie dat mijn taille totaal niet op de plaats zat waar LMV hem bedacht had. Waarschijnlijk hoort het model niet in de natuurlijke taille te vallen maar erboven, maar dat stond op mijn lijf niet heel geweldig. Een jurk op het breedste punt naar buiten laten staan bleek geen goed idee. Ik verlengde het bovenstuk daarom met 4 cm. Voor de rest hoefde ik niks aan te passen, hij zat als gegoten.

June Dress LMV

Het model is verrassend simpel om te maken. Toen ik uiteindelijk de schaar in de échte stof durfde te zetten, was ik dan ook vrij snel klaar. Een middagje knippen en locken, een half dagje naaien en daarna nog een uurtje (met de hand) omzomen. De enige echte moeilijkheid waar ik tegenaan liep was het beleg. Ik heb gevloekt en getierd en nog wilde het niet. Omdat het beleg onzichtbaar vast moet zitten bij zowel hals als armsgaten, moet je nogal ingewikkelde dingen doen (met keren door schoudernaden en zo) en dat was een hele toer. Maar na 3x uithalen had ik gelukkig een afwerking waar ik mee kon leven. Met het totaalplaatje ben ik zéér tevreden. Het is dat ik niet dagelijks een gelegenheid heb om een dergelijke jurk te dragen, anders zouden er nog veel meer volgen!

June Dress LMV

Ondertussen zat ik ’s avonds ook niet stil op de bank. Ik heb momenteel meerdere haakprojecten liggen (twee Ibiza-style zomertruitjes) en ook nog een breiwerkje (de al eerder genoemde Caramel Cardigan). Allemaal nog in progress. Eentje rondde ik al wel af, aangezien dat een klein (bij)cadeautje was voor de bruid van eerder genoemde bruiloft. Ik haakte weer een telefoonhoesje op de tapestry-manier. Ik hoop van ganser harte dat hij deze keer wél past, want al eerder maakte ik een versie die nèt te klein bleek.

 

Simplicity 3835- jurk en blouse

Ik weet niet wat het is met die laatste maanden voor de zomervakantie, maar de tijd lijkt dan opeens zoveel sneller te gaan. April vloog voorbij, mei ging nog sneller en nu is het alweer eind juni en hebben we nog drie weken te gaan voor het zomervakantie is. Het lijkt ook alsof alle activiteiten op school zich concentreren in die laatste paar weken. Schoolreisjes, uitjes met de klas, rapportbesprekingen, feestjes, de avondvierdaagse, het lijkt allemaal nú te moeten. Ondertussen hadden we ook nog een afzwemmer, eindfeesten op de hockeyclub, een meivakantie, er leek geen eind te komen aan de afwijkingen-van-het-normale. En dat is nou net waar ik niet zo goed tegen kan, afwijkingen van het normale. Hoe sneller de dingen om mij heen lijken te gaan, hoe trager ik zelf word. Alsof mijn lijf (en hoofd) op de rem gaan en die broodnodige rust wel even hardhandig voor zichzelf zullen opeisen. Gelukkig is de finish in zicht en heb ik mezelf een beetje vlot kunnen trekken, zodat er op dit blog ook weer eens wat gebeurt. Want tussen alle drukte door maakte ik nog wel wat dingen. Maar die dingen fatsoenlijk op de foto zetten bleek net een brug te ver.

Al googlend naar een leuk patroon voor een bloesje, stuitte ik op het patroon 3835 van Simplicity. Het patroon wordt inmiddels niet meer gedrukt, maar gelukkig was er online nog wel aan te komen. Het is een heel veelzijdig patroon: je kunt er een jurk of een blouse van maken, de (raglan)mouwen kunnen in verschillende lengtes en modellen (recht of elastiekje aan de onderkant) en de hals kan op meerdere manieren afgewerkt worden (elastiek of met een soort pas). De eenvoud sprak me gelijk aan, en de plaatjes die ik op Pinterest tegen kwam beloofden veel goeds. Dus ik bestelde het patroon en ging er vrijwel direct mee aan de slag.

Simplicity 3835

Vorig jaar kocht ik bij Mondays Milk een stuk stof van Nani Iro, Nuance Muji geheten (inmiddels niet meer verkrijgbaar helaas, link leidt naar een plaatje – niet waar ik hem gekocht heb). Het is een heerlijke, wat dikkere double gauze, die zich uitstekend leent voor soepvallende kleding. Aangezien ik er nog best een stuk van had liggen, maakte ik de 3835 in de jurk-lengte, met driekwart mouwen. Ook omdat ik de kleur en de dikte van de stof geschikter vond voor de herfst en winter en een langere mouw dan weer fijner is. Het patroon is super eenvoudig in elkaar te zetten, met een beetje goede wil heb je in een middag een jurk in elkaar. Officieel hoort er een rits in, maar even Googlen bevestigde wat ik al vermoedde: hij kan ook best zonder. De stof kreukelt wel snel, maar dat mag de pret niet drukken. De jurk zit in ieder geval heerlijk!

Simplicity 3835 in Nani Iro Nuance Muji

Het model was zó leuk, dat vroeg om meer. Omdat ik oorspronkelijk op zoek was geweest naar een patroon voor een bloesje, maakte ik nu de korte versie met elastiek in de hals en korte mouwen. De stof kwam wederom van Mondays Milk en is ook een double gauze, van Muddy Works deze keer. Omdat ik nèt niet genoeg stof had, maakte ik een naad in het achterpand, maar dat stoort totaal niet. Het werd een heerlijk, vrolijk bloesje. Ideaal voor de lente (of de Nederlandse zomer, want ik vind het best fris vandaag…).

 

Simplicity 3835 in Muddy Works Wildflowers

Verder maakte ik nog een jurkje voor Floortje, de Candy jurk van La Maison Victor. Het was lang geleden dat Floortje mij zelf verzocht om iets te maken. Na het zien van de Rianne-jurk die ik voor mezelf maakte, was ze echter zó enthousiast geworden dat ik meteen aan de slag mocht. Ze koos zelf een tricot stofje uit mijn eindeloos lijkende stapel, verrassend donkergrijs (die ik eigenlijk voor mezelf had gekocht, maar ja…). Het jurkje was heel simpel te maken. Ik deed dat grotendeels op de lockmachine, alleen het omzomen ging met een tweelingnaald. Als ‘riempje’ gebruikte ik een overgebleven stukje Zpaghetti. Et voilá: een heerlijk jurkje, wat ik zó zelf zou aandoen.

Robe Rianne LMV

Robe Rianne

Ik ben dol op het zelfmaakmodeblad La Maison Victor. De styling is leuk en alle modellen die erin staan stralen de eenvoud uit waar ik op dit moment naar hunker. Toen ik laatst even niet wist wat te maken, was de keus dan ook gauw gemaakt: de Robe Rianne moest het worden. Een eenvoudige jurk in t-shirtmodel met een touwtje in de taille. Niet meer, niet minder.

Ik had nog een stuk sweaterstof liggen van een van de eerste broeken die ik ooit voor Thijs maakte. Lekker zacht en soepel, ideaal voor een comfortable bankhangjurk. Het patroon is heel simpel: bovenstuk maken, rokdeel maken, beide aan elkaar zetten, tunneltje erop stikken, elastiek in de taille et voilá. En dat allemaal lekker snel op de lockmachine. (Die vervolgens dienst weigerde en die ik vervolgens weer omruilde voor mijn ouwe trouwe metgezel, maar dat is een ander verhaal.)

Zoals bij meer patronen die ik van La Maison Victor maakte, viel de pasvorm van het patroon uiteindelijk toch een beetje tegen. Deze keer was er ‘iets mis’ bij de schouders. Of ik heb smallere schouders dan hun modellen, of ze hebben een andere vorm, maar echt helemaal lekker zit het niet. De jurk kiept wat naar achteren en lijkt gewoon wat te ruim daar. Daarnaast is de halsuitsnijding véél te groot. Het patroon vraagt om onafgewerkte randen bij de hals, maar dan zakte de jurk zo ongeveer in zijn geheel naar beneden over mijn schouders. Ik voegde daarom maar een reepje boordstof toe, al doet dat voor mijn gevoel wel een beetje af aan de simpelheid van de jurk en wordt ie zo ook wat kinderachtiger. Maar goed, beter dat dan met mijn jurk op mijn enkels op het schoolplein staan.

Voor de rest was het allemaal heel straight forward. In plaats van een nep-tunneltje maakte ik een echte waar ik een stukje overgebleven Zpaghetti in reeg bij wijze van touwtje. Ik vond het namelijk nog best lastig om met het elastiek in de taille de jurk genoeg te doen rimpelen en dat touwtje geeft dan net iets meer taillering. Maar misschien komt dat wel omdat ik een redelijk dikke stof gebruikte en het elastiek vrij slap was.

Alhoewel ik hem niet helemaal op het plaatje in het blad vind lijken en er best punten voor verbetering zijn, is het een geweldig comfortabel kleedje geworden. Dus als u mij zoekt: ik hang op de bank in mijn jurk, met een kopje thee. Want daar is hij uitermate geschikt voor!

Kerstjurk

Een tijdje geleden liep ik tegen een lapje stof aan die ik gewoon móest hebben. Blauw wol (?) met een gouddraadje erdoorheen. Nou ben ik niet zo van de glinsters normaal gesproken, maar dit lapje schreeuwde gewoon naar me dat ik hem moest kopen. Toen in dezelfde week een uitnodiging voor het kerstfeest van het werk van manlief op de deurmat viel, wist ik meteen dat ik daarvoor iets van die stof zou gaan maken. Eigenlijk wilde ik in eerste instantie een top maken, het was maar een klein lapje stof. Ik kon alleen geen geschikt patroon vinden. Uiteindelijk wilde ik dan maar het patroon van de Harlequin Dress van La Maison Victor aanpassen, door daar een stuk van af te hakken. Maar toen ik het patroon op de stof legde, bleek ik tot mijn grote verbazing net genoeg te hebben voor een (korte) jurk. En dat leek me eigenlijk toch veel feestelijker.

Het patroon gebruikte ik al eerder en de jurk is echt doodsimpel om te maken: een lap voor de voorkant en eentje voor de achterkant. Locken, naaien, klaar. Ik haalde alleen een beetje van de heupen af, want daar zit een heel rare welving in het origineel. De stof was aan beide kanten hetzelfde, dus ik deed niet eens de moeite om een belegje te maken bij hals en armsgaten, want je zag er toch niks van. Ik sloeg gewoon een randje om en naaide een zoompje. De onderkant zoomde ik om met een blindzoomvoetje en toen had ik in nog geen middag tijd een perfect feestjurkje.

En van de stof die ik overhield, maakte ik het kerstrokje dat Floortje nooit aanhad. Nou ja, you can’t win ‘em all...

Mijn eerste gebreide trui!

Ik was er al een tijdje mee bezig, maar door het lekkere weer, de alom bekende einde-schooljaars-drukte en een niet-meewerkend lijf kwam het steeds maar niet tot afronding. Maar nu is ie dan echt af: mijn eerste helemaal zelf gebreide trui. Naar het patroon Oscar uit ‘La Maison Victor’.

Ik volgde het patroon op de letter, tot aan het bevestigen van het halsboord. Daarna week ik af. Het patroon schreef een los gebreid halsboord voor, die daarna aan de trui bevestigd diende te worden. En dat deed ik lekker niet. Ten eerste was ik het halsboord op wonderbaarlijke wijze kwijtgeraakt. Geen idee waar zo’n ding zomaar heen kan, maar hij was en is foetsie. Compleet van de aardbodem verdwenen. Ten tweede las ik overal dat het boord direct aan de trui breien een veel mooier resultaat zou geven. Dus toen dat ding dan tóch verdwenen was, pakte ik de rondbreinaalden erbij. En inderdaad, ik denk niet dat ik het losse boord er zo netjes aan had kunnen maken.

Ik ben zelf niet geheel tevreden over de pasvorm, de hals lubbert voor mijn gevoel behoorlijk. (Gek genoeg lijkt ie op de foto juist heel klein. Maar op de foto lijkt de trui ook scheef en dat is ie in werkelijkheid ook niet.) En ik vind de wol ook niet helemaal fantastisch, het oogt wel een beetje zelfgemaakt nog. Maar ja, wat verwacht je voor 1,99 per bol. Voor een eerste probeersel ben ik toch wel dik tevreden. En het was voor mij een aangename verrassing om erachter te komen dat ik dan kennelijk tóch de breigenen geërfd heb. Dus er zal vast nog wel meer breiwerk volgen.

Thijs deed de trui meteen aan en riep hem uit tot zijn favoriete trui aller tijden. Ben benieuwd of ie daar tegen de winter nog zo over denkt. Maar voor nu vond ik het enthousiasme ontroerend. Ik had op dat moment meteen een foto moeten maken, want daarna lukte het niet meer. Mijn model was nergens voor te porren. ‘Eindeschooljaarsmoeheid’ is mijn diagnose. Oordeelt u zelf: