Linden, Plantain en ZsaZsa

Zoals ik vorige keer al schreef, zat de productie er goed in de afgelopen week. Met alle verhuisperikelen achter de rug kon ik mij eindelijk echt lekker terugtrekken in mijn nieuwe werkkamer en had ik weer inspiratie voor een paar snelle projecten.

Ik begon met het Linden Sweatshirt van Grainline. Dat patroon stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Na de worsteling van het in elkaar plakken van het patroon pakte ik er enthousiast de stof bij die ik in gedachten had, maar helaas bleek dat niet te passen. Ik ging daarom voor een stof die ik eigenlijk helemaal niet zo mooi vond, ooit gekocht in een vlaag van verstandsverbijstering aanbieding. Legergroene stretchstof in een soort van double-gauze met een reliëf erin. Ik had er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in. Maar tot mijn grote verbazing had ik een klein uurtje later een geweldige trui in elkaar gelockt. Misschien nog wel een van mijn meest favoriete maaksels tot nu toe. Hij zit heerlijk, de pasvorm is goed en is lekker warm. Wat wil een mens nog meer?

Het funky stofje van de trui

Na de sweater besloot ik de mappen op mijn laptop eens door te spitten, want ik heb in de loop der jaren een hoop patronen gedownload waar ik nog niks mee gedaan heb. In die digitale brij kwam ik ook het (gratis) patroon van het Plantain T-shirt van Deer & Doe tegen. Een heel basic patroon voor een t-shirt. NIks meer, niks minder. Ik had meteen een stof in gedachten, een taupekleurige punto di roma (toch wel makkelijk, zo’n enorme stash). Maar wederom bleek ik te weinig te hebben (the story of my life). Het zou wel uitkomen als ik een van de panden in twee delen zou knippen. Laatst hoorde ik bij de Great British Sewing Bee de geweldige opmerking “If you can’t hide it, make it a feature”. Dus ik deed precies dat: ik knipte het voorpand radicaal doormidden en stikte de naad door met een tweelingnaald. En dat werkte. Net even anders dan anders is het shirt zo, en daarom extra leuk. Dus daar gaan er meer van volgen. Al dan niet met naad op het midden.

If you can’t hide it… (in het echt overigens zonder rare vlek)

De flow was nog niet voorbij, want toen afgelopen zaterdag het zonnetje scheen kreeg ik de lente in mijn bol en had ik ineens behoefte aan een vrolijk rokje. Nou hang ik altijd een beetje tussen stijlen in. Vaak ga ik voor basic, monochroom, strak. En soms wil ik zomaar ineens bloemetjes en knalkleuren, King Louie-stijl. Ik had nog een bloemetjesstofje liggen van een Stoffenspektakel van jaren geleden, dat werkelijk King Louie schreeuwde. Dus dat was snel bekeken. Ik gebruikte het patroon van een A-lijnrokje van Madame Zsazsa. Ik nam een maatje kleiner dan ik normaal neem, in verband met de rekbaarheid van de tricot. Ik maakte er een dubbele pas in voor wat meer stevigheid en zette er een elastiek in. Laat de lente maar komen, ik ben er klaar voor!

Oh ja. Deze wilde ik u niet onthouden. Het zat er al vroeg in, zullen we maar zeggen. (Ik was 6 op deze foto en had het naaimachientje voor mijn verjaardag gekregen. Kan me niet herinneren dat ik er veel mee deed en herinner me vooral veel gedoe met vastlopende onder- en bovendraden, maar toch…)

Kerstig geknutsel

De afgelopen week was ik flink productief. Niet dat ik ineens zoveel tijd over had. Maar het kerstdiner op school kwam eraan en op dinsdag verzuchtte dochterlief ineens dat ze donderdag wel een nieuwe outfit aan wilde. Met veel glitters, natuurlijk. Er moest een vestje komen, een rok én een glittersjaal. Alstublieft, dank u wel. Daarnaast hebben we zaterdag ook nog een bedrijfsfeest van manlief en kon ik ook wel een nieuwe outfit gebruiken. Dus wat kan een mens dan meer dan zich terugtrekken in de naaikamer en flink aan de slag te gaan.

Ik begon met een ‘harig vestje’ voor Floortje. Helemaal hip. Al jaren had ik een bontachtig dekentje van de Zeeman liggen met een patroon van de Zsazsazilet ernaast, klaar om te maken. Maar steeds kwam het er maar niet van. Nu ging ik er even voor zitten en een klein uurtje later was het vestje af. Dat had ik dus ook wel eerder kunnen doen.
Ik paste het patroon een beetje aan door het iets in te korten en de hoeken af te ronden. Dank zij een geweldige tutorial (waar ik al lezende geen snars van begreep, maar die toen ik het gewoon maar ging dóen tot mijn grote verbazing ineens prima bleek te werken) voerde ik het vestje. En daarna was ik sprakeloos van zoveel vernuft.

Volgende stap was een rokje. Nou had ik laatst een geweldig couponnetje gevonden, donkerblauw (wol?) met gouddraad erdoor. Ik vermoed dat het eigenlijk een meubelstof is, maar daardoor liet ik me niet weerhouden. Wat ik misschien beter wel had kunnen doen, want het spul rafelt als een bezetene. Ik had die stof gereserveerd voor een jurk voor mezelf, maar na het maken daarvan (daarover later meer – ik heb nog geen tijd gehad voor het maken van fatsoenlijke foto’s), bleef er precies genoeg over voor een rokje voor Floortje. (Mits ik de stof een kwartslagje draaide, maar we let daarop.) Ik maakte een A-lijntje van wederom Madame Zsazsa. Dat ging allemaal prima, tot ik besloot er knoopsgatenelastiek aan toe te voegen. Daarvoor maakte ik twee knoopsgaten in het beleg aan de binnenkant. Op de verkeerde plaats. Die naaide ik vervolgens dicht (rafel, rafel) en bij het maken van de knoopsgaten op de juiste plaats bleef het voetje hangen in de lussen van de stof en had ik ineens een gat in de stof (en rafels). Ook dat herstelde ik weer. Ik dacht klaar te zijn, maar toen dochterlief de rok zag, vond ze hem te wijd en te lang. Dus ik ging wéér aan de slag en maakte de rok smaller. Daarbij rafelde de stof een stukje los van de rits. En bij het korter maken van de rok weigerde mijn lockmachine dienst (teveel losse rafels, waarschijnlijk) en ging er iets scheef, waardoor de rok veel korter werd dan gepland. Tsja.

De rok vóór de verbouwing

Maar de klapper kwam nog voordat dochterlief het eindresultaat had gezien. Ze verkondigde ineens de perfecte kerstoutfit gevonden te hebben. En de nieuwe rok maakte daar geen onderdeel van uit. Alle moeite voor niks. Godzijdank mocht het vestje wél aan. Maar goed, het was toch een stralend kerstig plaatje uiteindelijk. En het kerstdiner was zeer geslaagd. (Zoonlief zag er natuurlijk ook prachtig uit, maar die is te stoer om op de foto te gaan. Dat begrijpt u wel.)

Ik was ook nog begonnen aan een gebreide glittersjaal voor bij de outfit, maar door het geklooi met de rok is die niet meer af gekomen. Ik kwam wel een heel eind, dus waarschijnlijk is hij met kerst wel af. En dan maar zien of ze hem om wil.

Om in de kerstsferen te blijven, haakte ik van de week ook nog even mijn slinger met sneeuwvlokjes af. Ik gebruikte daarvoor twee verschillende patronen, gevonden op Pinterest (where else?). Voor de slinger haakte ik gewoon een lange ketting van lossen en daaraan haakte ik de sneeuwvlokken vast. Ho ho ho, merry christmas!

Tussen de bedrijven door breide ik ook nog ‘even’ een kabelcolsjaal, maar die zit nog niet aan elkaar. Dus ook daarover later meer.

Lente

Ik snak al heel lang naar voorjaar. Zo ongeveer vanaf half januari. Maar telkens als ik denk ‘Ha, daar heb je het!’, begint het weer te sneeuwen. Of te vriezen. Of allebei.

De krokussen doen buiten ook wanhopige pogingen om een lentegevoel te creëren, maar ook zij vinden het denk ik nog te koud. En gelijk hebben ze.

Maar ja, eens zal die lente toch wel komen. En dan ben ik vast voorbereid. Ik maakte namelijk een vrolijk geel-geruit rokje.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van geel, maar deze stof vond ik te schattig om te laten liggen. En zeg nou zelf: dit schreeuwt toch ‘lente’?

Als patroon nam ik het welbekende A-lijn rokje van Madame Zsazsa. Ik stopte een zwarte paspel tussen platstuk en rok om het gele een beetje te breken. En voor de frivoliteit naaide ik een kantje aan de voering.

Kom maar op met die lente, ik ben er klaar voor!

Een Zsazsatje

Ik deed weer eens een Zsazsatje. Een supersnelle deze keer. Tussen het moment van bedenken en de afronding zat nog geen anderhalf uur. En daar zat nog een telefoongesprek tussendoor ook.

Ik koos voor de meest simpele versie: een A-lijn met een tailleband van boordstof. Ritsen en knopen zijn aan dochterlief toch niet besteed, die vindt eigenlijk niks lekker zitten. Of ze deze rok wél lekker vindt zitten weet ik nog niet. Maar ze vond hem wel héél mooi. En daar doen we het voor he.

Met excuses voor de beroerde foto. Het seizoen van
de onderbelichte foto’s is helaas weer aangebroken.

Na een periode van relatieve non-creativiteit borrelt het weer bij mij. Ik heb een flink aantal projecten in mijn hoofd zitten. De stoffen zijn ook al in huis, dus er is weinig om me te weerhouden. Twee tricot jurken (moet alleen nog bedenken wel patroon ik daarvoor ga gebruiken) en een rokje voor mezelf. Wat t-shirts, een rokje en een jurk voor Floortje. Met die laatste ga ik beginnen. De stoffen heb ik al uitgezocht. En het patroon, Abacadabra 75, kan elk moment op de deurmat vallen. Nu nog tijd vinden. Zouden ze dat ook per post leveren?

So much to do, so little time…

Het lijkt alsof ik de afgelopen tijd niets gedaan heb, zo weinig postte ik hier. Maar niets is minder waar. Ik had het enorm druk. Het lijkt wel alsof die laatste schoolweken voor de vakantie dubbel zo hard gaan als de weken ervoor. En er moet ook opeens van alles gedaan worden dat afwijkt van het normale. Voor mijn gevoel loop ik dus alleen maar te rennen en te vliegen en probeer ik wanhopig al dat afwijkends te onthouden.

Ik begon ook weer met hardlopen, netjes 3x per week (nou ja, in theorie dan). Hopelijk houd ik het deze keer wat langer vol. Ik heb in ieder geval een flinke stok achter de deur. Ik ben namelijk geïnterviewd voor het blog ‘Ren mama, ren‘. Nu het zo zwart op wit staat dat ik hardloop, kan ik moeilijk opgeven he?

De enige tijd die ik doorbracht achter de naaimachine, was in opdracht van de juf van Thijs. Voor de braderie op de voorlaatste schooldag wilde de juf met de klas een strandtas versieren. De kinderen in de klas knipten uit gekleurde stoffen diverse zeedieren en de vraag was of ik die eventjes op de tas wilde bevestigen. Tuurlijk wilde ik dat.
Ik dacht, dat strijk ik er even op met Vliesofix. Maar toen wist ik nog niet dat Vliesofix niet bedoeld is voor een eeuwigdurende hechting. Dus toen ik een uurtje na het opstrijken weer boven kwam, lag de helft er weer af. Ai. Daarop besloot ik de zijnaad van de tas los te halen en de boel erop te appliceren met de naaimachine. Meer werk, maar het resultaat mag er wezen. En ik weet nu dat ik de volgende keer textiellijm moet nemen, dat blijft schijnbaar wél zitten.

Dat ik niet aan naaien toe kwam, wil niet zeggen dat ik niet met mijn hoofd bij creatieve dingen zat. Ik zag nog wel kans om wat stoffen in te slaan voor toekomstige projecten: een leuk blauw-wit ruitje voor een Zsazsa-rokje voor mezelf en een mooie denimkleurige tricot voor nog een Zsazsa-halterjurk. Dan moet ik nog verder met het Seesaw-shirt uit de laatste Ottobre voor Floortje. En dit alles moet dan het liefst nog voor onze vakantie af. En dan wil ik eigenlijk ook nog een afscheidscadeautje voor de juf maken. En ik moet nog een leuk haakprojectje verzinnen voor op vakantie (en daar materialen voor inslaan). Ik voorzie nachtwerk.

Halterjurk Van Katoen

Eindelijk is ie af, de halterjurk van Madame Zsazsa. Het patroon was erg simpel. Met het daadwerkelijke naaien ben ik denk ik een uurtje bezig geweest.

Maar toen kwam de ellende. Ik had het voorpand een maatje groter genomen om mijn ‘meisjes’ beter te kunnen herbergen. Of dat de oorzaak was weet ik niet, maar het achterpand bleek na het in elkaar zetten te groot bovenaan. En dan bedoel ik niet zomaar ‘te groot’, maar ruim 10 centimeter te groot. Ik bedacht me dat het de pasvorm niet ten goede zou komen als ik zomaar de zijnaad zou innemen, dus maakte ik twee wat onze zuiderburen ‘nepen’ noemen, in het achterpand.

Ik was tevreden met het resultaat en stikte de boel ter decoratie door met een tweelingnaald. En toen werd het nog ellendiger. Door het stiksel begonnen de randen te golven. En werd het achterpand wéér te groot. Er kon wéér zeker 10 centimeter af. Amai zeg. Dus ik tornde het stiksel geduldig *ahum* los, maakte de nepen nóg groter en paste de jurk deze keer extra goed door. Het doorstikken deed ik ditmaal met een elastische tricotsteek, in de hoop dat dit het golven tegen zou gaan. Het geeft ook wel een leuk effect, een heus sierrandje!

Helaas is het ook nu weer wat gaan golven en is het achterpand ook weer een klein beetje lubberig bovenaan. Maar het is wel gezegend zo. Ik kan in ieder geval de zon in!

1) Waarom ik erbij sta als een bodybuilder weet ik niet                                   
2) De belegjes zijn in een fris limegroen afgewerkt                                         
3) De achterkant ziet er in het echt netter uit dan op de pop                            
4) De pop (tot nu toe nog naamloos) heeft een lelijk hemd aan, dat helpt niet

Door dit projectje begin ik eindelijk te snappen wat anderen tegen tricot hebben. Wát een ellende! Het golft, rekt, lubbert en doet alles wat je er niet van verwacht. Tot nu toe heb ik er nooit zoveel moeite mee gehad. Maar misschien ligt mijn lat inmiddels wat hoger, dat kan natuurlijk ook. Want eerst was ik al blij als iets in elkaar zat en ook blééf zitten, nu wil ik dat de details ook kloppen en de afwerking perfect is. Tsja. Zelfs de locker hielp niet en ik begon alweer het internet af te struinen op zoek naar informatie over betere lockers (die wél een differentieel hebben, bijvoorbeeld. Of die met een mooie coverlocksteek een tweelingnaald overbodig maken.). Maar ja, mijn groene vingers zijn niet zó groen dat ik geldbomen kan laten ontspruiten in onze achtertuin. Inmiddels verlang ik in ieder geval hevig naar een no nonsense stuk katoen. O zo.

Productie

Dit weekend draaide ik een flinke productie. Ik maakte een rokje voor Floortje, van de Madame natuurlijk. Ik merk dat ik er al echt handigheid in begin te krijgen, ik hoefde nauwelijks na te denken tijdens het naaien. Dus ik vermoed dat er nog vele van dit type zullen volgen! De foto blijf ik u nog even schuldig, het dametje wilde het rokje meteen aan naar school vandaag. Een groter compliment kun je je niet wensen he?

Ik lapte ook wat spijkerbroeken van Thijs op. Die krijgen altijd hele rare slijtplekken, op de kont bij de aanzet van de zakken. Ik heb het idee dat die plekken in de wasmachine of droger ontstaan. En dat terwijl we juist een wasmachine kochten die pretendeerde extra zacht met het wasgoed om te gaan. Maar waarschijnlijk heeft het knoopgatelastiek in de taille er iets mee te maken, waardoor de broek wat bobbelig wordt op dat punt. Dus voortaan maak ik dat elastiek maar los vóór het wassen, wie weet helpt het. Maar goed, die openbaring kwam te laat voor het huidige broekenbestand. Gelukkig vond ik een tijdje terug opstrijkbare jeanslappen, en daarmee kregen de broeken (voor eventjes) weer een tweede leven.

Verder paste ik een oud maaksel van mij aan, dat ik vorig jaar maakte. Alhoewel het rokje best leuk was, bleek het model totáál niet geschikt voor mij. Ik heb nauwelijks taille en een kort bovenlijf en het patroon bestond juist uit een enorme tailleband. Die kwam dus ongeveer onder mijn oksels uit. Dat stond en zat gewoon niet. Dus gisteren sloopte ik de tailleband er vakkundig af, nam een stuk boordstof dat ik nog had en lockte dat tegen de rok. Ook kortte ik hem een stukje in, want de lengte was wat tuttig. Et voilá, weer een nieuw kledingstuk erbij. Zo liggen er nog twee rokjes die aangepast/ingekort/opgeleukt moeten worden, dus daar ga ik straks maar even aan verder.

Dit weekend leefde ik me ook weer eens uit in de stoffenwinkel, samen met mijn moeder. Berg(je) tricot kochten we, voor een deel couponnetjes die we gewoon niet konden laten liggen. De rode stippeltjes en het blauw/rode paisleymotief worden (als alles goed gaat) jurkjes voor mij, volgens het inmiddels bijna beroemde Burda-patroon 7828 (zie onder andere hier, hier en hier). De groene en rode tricot worden t-shirts voor mijzelf, volgens een patroon dat deze maand in de Knip stond (model 28, als dat tenminste uit de stof komt – de couponnetjes zijn niet al te groot).


Om het maakproces van deze spulletjes wat te vergemakkelijken, nam ik vast een voorschot op mijn verjaardagscadeau: ik bestelde een verstelbare paspop! Morgen komt hij ze als het goed is, dus ik heb de stoffen vast gewassen, zodat ik snel aan de slag kan!
(Nou hoop ik alleen maar dat ik de postbode niet ga missen, want ik heb me vanochtend spontaan opgegeven om mee te gaan als begeleiding op het schoolreisje morgen… )