I told you so…

Het was ook te mooi om waar te zijn. Ik had het kunnen weten. En eigenlijk had ik het zelf al voorspeld. Maar… na één keer dragen viel mijn nieuwe blouse min of meer uit elkaar. Niet dat ik er iets geks mee deed. Veel meer dan de kinderen van school halen en bij de zwemles zitten deed ik er niet mee. Maar kennelijk was dat al teveel.

Ik dacht eerst dat het maar een klein gaatje was, maar nadere inspectie leverde op dat er eigenlijk geen enkele naad meer intact was. Op sommige plaatsen kon mijn hele hand erdoor. Op plaatsen waar dat niet de bedoeling was. Dus in de prullenbak ermee. Nou ja, ik heb er inténs van genoten, die ene dag.

Bye bye blouse…

Advertenties

Leo Bohemian, oftewel de blouse die wel heel veel tijd in beslag nam

46 weken gelden, zo vertelt Instagram mij, begon ik aan een blouse. De Leo Bohemian, uit een oude Ottobre (5/2013). Een leuke peasant blouse wilde ik al heel lang maken, en dit leek mij het ideale model.
Vol enthousiasme begon ik eraan, maar al bij het snijden kwam ik erachter waarom de stof maar 1,50 per meter kostte. Doffe ellende. Het gleed en glibberde, rafelde als je er alleen maar naar keek. Spelden lieten gaatjes achter en een ladder op de koop toe. Waar was ik aan begonnen.

Toch streed ik dapper door. Het paspeltje langs de pas aan de voorkant vond ik nog leuk om te doen. Maar tegen de tijd dat ik bij de teeny tiny mouwsplitten aankwam, wilde ik het ding wel uit het raam gooien. (Al eens geprobeerd, een mini-biaisbandje van rafel-glibber-stof aan een rafelig stuk glibberstof zetten? Lachen joh!) Toen kwam ik er ook nog eens achter dat ik de mouwen er achterstevoren in had gezet én dat de mouwen (en de schouders) veel te groot, wijd en pofferig waren. Dat alles zag ik natuurlijk pas toen ik de mouwnaad al twee keer genaaid had. En daarna had gelockt. Toen zonk de moed mij in de schoenen en smeet ik het ding in de hoek. Ik was er helemaal klaar mee. Game over.

De rafelende hoop ellende vorig jaar.

Maar met de verhuizing van mijn werkkamer kwam ik het ding weer tegen en toch sprak het me weer aan. Leuk model, leuk patroontje op de stof… maar er moest wel iets mee gebeuren. De hals en mouwen waren nog niet afgewerkt en de pasvorm klopte niet. Eerst wilde ik het ding nog lostornen, maar al gauw bleek dat een verloren zaak. Omdat hij toch te groot was pakte ik het radicaal aan: ik knipte 1 cm langs alle naden en zette het ding helemaal opnieuw in elkaar. Dat ging natuurlijk weer niet zonder slag of stoot. De locknaden vielen er vanzelf af en eenmaal in elkaar gezet bleek ook een zijnaad spontaan weer los te gaan. Maar goed, uiteindelijk was ie dan toch klaar. Ik zou eigenlijk de naden nog moeten strijken, maar ik herinner mij een poging (van 46 weken geleden) waarbij de stof spontaan begon te smelten en daarna nog steeds niet plat was, dus dat laat ik maar even zitten.

Rood knoopje om te passen bij het rode paspelbandje bij de hals, aan alles is gedacht

Hoe vaak ik hem aan zal kunnen voor hij uit elkaar valt weet ik niet. Maar voor even heb ik er in ieder geval weer een leuke blouse bij.

Joggingbroek, part 2

Na joggingbroek part 1, kwam er natuurlijk ook een part 2. Hij had op dezelfde dag klaar kunnen zijn als de eerste, ware het niet dat ik geen elastiek meer had (niet goed uit mijn doppen keek en de rol elastiek onder een boekje verstopt bleek te hebben) en ik het opeens op mijn heupen kreeg en besloot mijn werkkamer grondig op te ruimen en te re-decoreren. Maar goed, toen ik er eenmaal voor ging zitten, was ie zo af.

Het patroon komt uit een Ottobre (4-2011, model 33 Longicorn). Officieel is het patroon vanaf maat 134 en ik had een 122 nodig voor Floortje, dus ik maakte het patroon eigenhandig wat kleiner. Kwestie van goed opmeten hoeveel afstand er tussen de verschillende maten op het patroonblad zit en dan net zoveel de andere kant op tekenen. Het was een makkelijk modelletje om te maken, ondanks de ingewikkeld uitziende zakken. Het broekje zit als gegoten en nu de herfst toch echt lijkt aangebroken, denk ik dat ie nog vaak uit de kast gehaald zal worden.

De werkkamer werd ook weer mooi, door die plotselinge opruimactie. Er ging een auto vol zooi naar de vuilstort en de kringloop (Wáárom heb ik in vredesnaam al die jaren mijn studieboeken met me meegezeuld?! En hoe lang moet je aangebroken zakken stucgips en restjes verf bewaren??) en er is nog een bescheiden bergje spul over dat op Marktplaats kan of weggegeven gaat worden (Twee Tripp Trapps iemand? Of een berg meisjeskleding? Kinderboeken? Ik heb het allemaal in de aanbieding!). Maar voorlopig heb ik er in ieder geval aardig wat ruimte bij gekregen en oogt het geheel een stuk rustiger. Een lekkere plek voor me-time heb ik nu, waar ik nu niet alleen met mijn naaisels aan de slag kan, maar me ook eens terug kan trekken voor wat yoga of mindfulnessoefeningen. Moet ik alleen nog wel heel mindful twee stukjes muur schilderen. Maar dat komt nog wel een keertje.

Horror (maar met een goed einde)

Eens in de zoveel tijd gebeurt het: een horror-naaiproject. Vaak zijn dat de projecten waarvan je denkt ‘dat doe ik wel even in een uurtje’ en waar je vervolgens een week op zit te zwoegen. Zo ook nu.

Een tijdje geleden beviel een vriendin van een prachtige dochter en ik besloot als kraamcadeautje een babyjasje met bijpassend t-shirt te maken. Voor beide koos ik een simpel patroontje uit de Ottobre. Ik vond dat het jasje volledig omkeerbaar moest zijn, dat leek me leuk.

Ik maakte twee volledige versies van het jasje en lockte die aan elkaar. So far so good. Het idee was dat ik alle gelockte randen vervolgens zou afwerken met een strook boordtricot. En daar begon de ellende. Allereerst kwam ik erachter dat ik het boord aan de capuchon nooit mooi zou kunnen afwerken, omdat de capuchon al op alle plaatsen vastzat en de eindes nergens goed tussen konden. Nou ja, dan maar met de hand afwerken, ook geen ramp. Dus ik zette mijn plan door en begon de boorden vast te maken. Met een extra stevige tricotsteek. Niet eerst eentje, om het uit te proberen, maar tegelijk de capuchon én de onderkant. In het kader van ‘dan gaat het sneller’. NOT.

Toen het band eenmaal aan één kant vast zat, bleek dat ik het band te smal had geknipt. Dus het moest er weer af. Daar deed ik zo ongeveer een halve week over, want die tricotsteek uithalen is een drama. Elke keer als ik langs mijn werkkamer kwam haalde ik een centimeter of 5 los, om vervolgens totaal gefrustreerd de boel weer aan de kant te leggen. Maar goed, uiteindelijk was het eraf.
Vol goede moede sneed ik nieuw band en naaide dat vast. Alleen aan de capuchon, deze keer. Maar deze keer ging het mis bij het vastnaaien van de andere kant van het band: aan de achterkant pakte de naad niet alles mee. Niet alleen was de naad allesbehalve recht, maar ook zaten er hele randen los. Dus maar weer uithalen. Dat proces herhaalde ik voor het gemak nog een keer. Want als je iets doet, moet je het goed doen.

En toen was ik er klaar mee. Ik besloot het dan maar zonder band te doen. Maar daarvoor moesten de bestaande (lock)naden aan capuchon en onderkant weg en moest het geheel anders aan elkaar gemaakt worden. Ik begon met lostornen, maar na een centimeter of 5 werd ik gillend gek. Daarop pakte ik het rolmes erbij om de naad radicaal eraf te snijden. Gelukkig viel het jasje heel groot.

Mijn nieuwe hersenspinsel over de keerbaarheid bleek godzijdank te kloppen en binnen 5 minuten zat de boel wél goed in elkaar. Toen ging ik de randen afwerken met een siersteek. Dat ging prachtig. Mooi gelijkmatig lands de randen, de hoeken netjes meegepakt. Echt een staaltje vakwerk. Ik hechtte af en… kwam erachter dat halverwege kennelijk de onderdraad op was geraakt. &*$#%$^%!!!! Gelukkig kon ik op onopvallende wijze verder waar het gestopt was, want ik denk dat ik het hele ding uit het raam gegooid had als ik nóg een keer had moeten lostornen.

Gelukkig ging het daarna wel goed. Mijn idee om drukknopen te gebruiken bleek goed uit te pakken (maar goed dat ik eigenwijs ben en niet naar de mevrouw van de fourniturenzaak luisterde die beweerde dat je het met drukknopen nooit keerbaar kon maken). En zelfs de mouwtjes kregen een goede afwerking.

Het t-shirt leverde gelukkig minder problemen op. Het boord ging daar in één keer goed, zelfs bij een klein rond inkepingkje waarvoor ik op voorhand vreesde. Ik maakte voor het eerst in mijn leven met de hand een lusje voor een knoop. En was tevreden.

Gelukkig blijkt de ontvanger er preciés in te passen en viel het geheel ook nog eens in de smaak bij moeders. Dus uiteindelijk was de missie volledig geslaagd. He he.

KCWC, dag 2, 3 en 4

Mocht u denken dat ik de afgelopen dagen stil zat, dan heeft u het mis. Ik was achter de schermen druk bezig met de Kids Clothes Week Challenge.
Het begon dinsdag allemaal erg voorspoedig. Ik was begonnen aan het sweatshirt (Ottobre 4/2013 – 27 Beagle Boy) voor Thijs en dat ging als een zonnetje. Tot ik bedacht had om iets te veranderen aan het patroon en vanaf dat moment liep alles mis. De ellende was dat het allemaal mis ging ná het locken. Dus de rest van dinsdag en woensdag besteedde ik aan het lostornen van 4-draadse locksels (van de capuchon en de mouwen) én het lostornen van de bies langs de capuchon, die tot twee keer toe mis ging. Wat ik uiteraard met een extra stevig stiksel had genaaid. Helaas bedacht ik pas gisteren aan het eind van de middag eens te googlen naar een handige manier om een locknaad los te tornen. Dat had me anderhalve dag bespaard. Ah well…

If you thought I haven’t done anything the last couple of days you’re wrong. Behind the scenes I was very busy with the Kids Clothes Week Challenge.
It all started out swimmingly on tuesday. I started on a sweatshirt for Thijs
(Ottobre 4/2013 – 27 Beagle Boy) and I went great. Until I decided to change something in the pattern. And then it all started going wrong. And of course I had been serging with 4 threads… So I spent the rest of tuesday ánd wednesday unpicking those wretched threads (from the hood and two sleeves). I also ruined the binding along the hood (of course fixed with an extra sturdy stitch). Twice. So I had to unpick that too. Unfortunately I only thought of Googling for an easy way to unpick serger seams at the end of day two. Which, as it turned out, would have saved me a day and a half. Ah well…

In de tussentijd deed ik nog wel wat leuks (behalve draken van kinderen entertainen). Dochterlief vond de naaimachine namelijk opeens machtig interessant, dus die wilde het weleens zelf proberen. Nou ja, waarom ook niet. We maakten samen een jurkje voor haar pop (die ik al eerder zelf maakte). Floortje gaf zelf ‘gas’ en af en toe stuurde ze ook wat. En ik was trots!

In the meantime I had some fun (beside entertaining some very boisterous kids). My daughter suddenly was very interested in the sewing machine and she wanted to have a go at it herself. Oh well, why not. Together we made a dress for her doll (which I made myself a while back). Floortje pushed the pedal and every now and then she steered the fabric as well. And I was very proud!

Vandaag ging ik dan eindelijk verder met het échte naaiwerk. En ik ging als een trein. Nog voor de lunch was de sweater klaar en na de lunch maakte ik in minder dan een half uur nog een raglan t-shirt (Ottobre 4-2013 – 12 Fall Basic) voor Floortje. Helaas waren de kinderen te druk voor een fotoshoot, dus u moet het weer doen met koelkastfoto’s.

Today I finally got round to some real sewing again. And I was on a roll. Before lunch I finished the sweater, and after I made Floortje a raglan T-shirt (Ottobre 4-2013 – 12 Fall Basic), in less than half an hour! Unfortunately the kids were too busy for a photoshoot today, so fridgepics it is again.

Ik had de smaak zó te pakken, dat ik meteen nog 3 patronen tekende en knipte: een joggingbroek voor Thijs, en een Slouchy Cardi en een beeldig jurkje van Citronille (Albertine) voor Floortje. Ze zagen er allemaal niet heel ingewikkeld uit, dus ik ben benieuwd wat ik morgen te tonen heb…

I was so thrilled it all went so smoothly, that I cut out 3 more patterns: sweatpants for Thijs, and a Slouchy Cardi and a lovely dress by Citronille (Albertine) for Floortje. They all look fairly simple, so I wonder what I’ll be able to show you tomorrow!

Mad Men deel 2 en een lekker dekentje

Het viel weer niet mee, dat begin van het nieuwe schooljaar. Weer wennen aan het vroege opstaan, de drukte van het heen-en-weer gefiets naar school, speelafspraakjes… En dan nog het gekwakkel met mijn gezondheid dat me al bijna het hele jaar bezighield… het hakte er allemaal een beetje in de laatste tijd. Hoewel ik me lichamelijk wel weer wat beter ging voelen en ook wat meer energie leek te krijgen, kwam het er niet echt van om veel creatiefs te ontplooien. Het huis werd eindelijk weer eens goed schoon, dat dan weer wel. En langzaam begint alles weer een beetje in het gareel te lopen.

Ik begon met een nieuwe haakwerkje. Ik wilde al tijden een lekker dekentje maken om onder te kruipen als ik op de bank hang. Ik vond een leuk patroon van Attic 24. Ontzettend simpel, een heerlijke no brainer om te maken als je ook nog andere dingen doet. (Kunnen jullie dat, maar één ding tegelijk doen? Ik niet hoor. Het komt hier regelmatig voor dat ik ’s avonds tv kijk met een laptop op schoot én een haakwerkje binnen handbereik. En ook nog mijn telefoon, om tussendoor een woordje te leggen in Wordfeud.) Ik koos voor neutrale kleuren omdat ik er inmiddels achter ben dat dat het beste bij mij past. Bij anderen houd ik van knalkleuren, ik vind het prachtig, maar bij mij past het gewoon niet. Dus gewoon maar weer grijs en wit garen (van de Zeeman, die zit nou eenmaal om de hoek). Na twee weken haken ben ik al een aardig eindje op weg. En gelukkig kan ik tijdens het haken al een beetje genieten van de warmte van het dekentje-in-wording, want het is nu wel écht herfst geworden.


Ondertussen gingen we vrolijk door met het kijken naar Mad Men. Gisteren rondden we seizoen 5 af, vanavond verder met seizoen 6! Nog steeds onder de indruk van de kledingstijl van die serie, ondernam ik ook nog een poging om een jurk te maken in jaren ’60-stijl. Het patroon daarvoor kwam ik tegen in de Ottobre (herfst/winter 2011). Ik vond deze jurk net jaren ’60 genoeg, maar niet zó over the top dat hij in het dagelijks leven niet aan kan. (En het patroon lag gewoon in mijn kast, dat was ook een voordeel.)

Normaal gesproken maak ik nooit proefmodellen, daar heb ik het geduld niet voor. En meestal is het ook niet echt nodig. Maar omdat dit een nogal aansluitend jurkje is dat gewoon een goede pasvorm moet hebben, maakte ik toch maar eerst een toile. Gelukkig maar, want meteen bleek al dat a) ik het patroon niet goed gelezen had en het rugpand uit twee delen bestond in plaats van één (en ik nu dus naadwaarde tekort kwam na het radicaal doormidden knippen) en b) dat ik niet zo eigenwijs moet zijn en tóch een bredere maat voor de taille moet tekenen als uit het meten blijkt dat ik die nodig heb. Maar vooralsnog moet ik zeggen dat het me niet tegen valt. De figuurnaden kloppen in ieder geval goed en de schouders en bovenrug sluiten goed aan. En daar ben ik erg blij mee, want ik zag er als een berg tegenop om daar iets aan te moeten veranderen. Nu binnenkort op zoek naar een passende stof. Linnen, zoals de Ottobre suggereert, gaat het in ieder geval niet worden. Maar ik heb nog geen idee wat dan wel. To be continued dus!

Zomerjurkje – nu de zomer nog

Nu de vakantie afgelopen is, begint alles hier thuis weer een beetje op het normale te lijken. En dat houdt in dat ik héél af en toe weer eens overdag achter de naaimachine kan kruipen. Jee!
Vandaag maakte ik zowaar een zomerjurkje af. Ik verlengde hiertoe het patroon van het Seesaw t-shirt (Ottobre zomer 2012). Twee weken geleden knipte ik de stof al, maar vandaag kon ik dan eindelijk de boel in elkaar zetten.

Ik maakte het shirt vorig jaar al een keer en was vergeten wat een worsteling het was om het Framilon aan de mouwkapjes te zetten. Framilon is een soort doorzichtig elastiek wat geweldig rekt en daarom uitermate geschikt is om stof mee te rimpelen. Maar dat rekbare maakt ook dat het een drama is om mee te werken. Aan het begin van de naad rekte het teveel (waardoor de stof daar enorm rimpelde), daarna te weinig (geen enkele rimpel) en als ik te hard trok rekte het spul uit tot microscopische breedte, waardoor ik er bijna niet overheen kon naaien (want waar wás dat spul nou?). Of het floepte meteen al weg, waardoor ik eindigde met in mijn ene hand het mouwkapje en in mijn andere hand het reepje Framilon. Ook niet de bedoeling.
Ik raadpleegde ten einde raad het forum van de Vereniging Sancho, waar ik nog wat tips kreeg. En na veel geworstel lukte het uiteindelijk dan toch redelijk. En de rest van het jurkje zat daarna zó in elkaar.

Ik ben er nog niet uit wat ik ervan vind. Ik vind het geheel nogal pyjama-achtig ogen. Maar misschien ziet het er anders uit als Floortje het aan heeft, dat kan. Ze zal het voorlopig waarschijnlijk toch niet aan kunnen, want het weer is weer eens tragisch. Nou ja, heb ik nog wat tijd om de zomergarderobes uit te breiden. En niet-pyjama-achtige kledingstukken te fabriceren.

————————————————-

Even een kleine toevoeging, Troela heeft de jurk inmiddels gepast. Hij staat inderdaad als een nachthemd, maar is dan ook véél te lang. Ik zal eens kijken hoe hij staat als hij korter is en onder geen rolzoom heeft, dat scheelt denk ik al een hoop. En anders… heeft ze er een mooi nachthemd bij. Ze vindt de jurk zelf in ieder geval prachtig, dus dat is al heel wat.