Vakantie en zo

Zoals u inmiddels misschien van mij gewend bent, verdwijn ik in de zomer vaak even van de radar. Niet dat ik heb stilgezeten, au contraire, maar met het grut om me heen kom ik nou niet echt lekker toe aan bloggen. En bovendien moest er natuurlijk ook vakantie gevierd worden.

Laten we daar maar mee beginnen. We waren twee weken in Zuid Frankrijk. Remoulins, in de Gard, om precies te zijn.

De Pont du Gard (met rechtsonder de oude olijfboom), en het idyllische marktplein van Uzès

Het was er bloedheet, daar in het zuiden, dus de uitstapjes bleven deze keer beperkt. Aangezien onze camping op een steenworp afstand van de beroemde Pont du Gard lagbezochten wij die natuurlijk. Indrukwekkend, dat die brug al zó lang geleden gemaakt is en nog steeds bestaat. Al die voetstappen die daarover gegaan zijn… Wat die brug allemaal meegemaakt moet hebben! En even indrukwekkend was de olijfboom, die al 1110 jaar (nee, geen typfout!) naast de brug staat.
We ging naar de charmante plaats Uzès (ook niet ver), waar we heerlijk lunchten op een bijzonder pittoresk marktplein met platanen. Dochterlief kreeg een Provençaalse jurk en fotografeerde weer een kerkje, haar favoriete bezigheid in de vakantie. En wie chagrijnig durfde te zijn, werd gewoon in een fontein gegooid.

Het Maison Carré, de Arena en de Tour Magne in Nimes

Ook bezochten we de Romeinse bezienswaardigheden in Nimes. Het Maison Carré, een van de best bewaarde Romeinse tempels, was echt prachtig. We bezochten ook de arena, die ook een van de best bewaarde van het voormalige Romeinse Rijk is. En verder bezochten we de Tour Magne. Helaas was de beklimming van die toren niet geschikt voor mensen met hoogtevrees, dus 3 van de vier (waaronder ik) haakten af. Maar volgens manlief was het uitzicht er prachtig. Wat overigens ook prachtig was, was het park waarin de toren ligt. In het park is een bron, wat heel lang geleden een heilige plaats was voor de Galliërs, waar zij de god Nemos vereerden. De Romeinen bouwden op die plaats de stad Nemausos, de oorsprong van het huidige Nimes. Er zijn fonteinen, trappen, beeldhouwwerken, exotische planten en een Romeinse tempel voor de godin Diana. Een heerlijke oase in de stad.

De abdij van Beaucaire

Op een van de laatste dagen bewonderden we eenabdij in Beaucaire. De abdij is eeuwen geleden uitgehakt in de rotsen, bovenop een berg heuvel. En de monniken begroeven hun overleden medemonniken daar ook: honderden graven uitgehakt in de harde rotsen, overal waar je kijkt. Midden in het complex. Maar ook over het randje, op een schuine helling. Te bizar voor woorden. Vanaf de bovenste laag van de abdij heb je een prachtig uitzicht over het Rhônedal, met in de verte bijvoorbeeld de Mont Ventoux en Avignon. De tussenliggende tijd van de vakantie werd vooral gevuld met rondhangen in het zwembad, lezen en… héél veel haken.

Het project dat ik als eerste afrondde, begon ik al een tijdje voor de vakantie. Ik wilde een ibiza-boho-stijl-achtig iets maken. Ik wist nog niet zeker of het een trui of een poncho zou worden, maar had bedacht dat ik met gehaakte vierkantjes de plank nooit mis zou slaan en begon dus gewoon maar. Ik was al een eind gevorderd met de poncho toen we weg gingen, haakte in de auto vrolijk verder en binnen een paar dagen was ie dan ook af. Ik gebruikte New Cancun van Katia, een linnenachtig aanvoelende katoen-acryl-mix. Het patroon van de blokken is de Finse granny square. Daarvan haakte ik er 36 en die haakte ik met wat boogjes aan elkaar tot een poncho. Nog wat franjes eraan (ik kwam echt nèt uit met mijn meegebrachte bollen garen) en klaar was mijn boho-inspired kledingstuk!

De poncho (met bewijs dat ik écht op vakantie haakte. Aan het zwembad nog wel!).

Daarna begon ik aan een omslagdoek in een ananasmotief, maar die is nog niet af. Ik heb er bewust even mee gewacht om hem af te ronden, omdat het een lekker makkelijk werkje is om mee te nemen naar hockeyclub, zwemles en aanverwante activiteiten die deze week weer van start gaan. Het motief is op de foto en in ongeblockte vorm nog niet zo mooi, maar ik weet wel zeker dat dat straks helemaal goed komt!

Ondertussen ben ik ook nog begonnen aan een luchtig zomertruitje. Dat idee kwam vorige week opééns opzetten en ik moest en zou hem nog even breien. Ook al heb ik geen idee of ik hem nog wel aan kan, zo mouwloos en nogal …euh… luchtig.  Hij vereist nog een dagje breiwerk, schat ik zo in. Dus ik hoop van ganser harte dat het deze week nog éven zomerweer wordt, zodat ik hem nog aan kan. En mens mag blijven dromen, nietwaar?

De ‘ananassjaal’ en het zomertruitje

Dan was er nog een gehaakte trui. Het eerste echt draagbare gehaakte kledingstuk dat ik maakte. Maar die verdient een eigen blogpost, vind ik. Dus even geduld tot overmorgen graag.

Poncho en meer

Een tijdje geleden kreeg ik de breikriebels te pakken. Ik ben nooit zo’n breier geweest, haken was meer mijn ding. Maar vooral bij kledingstukken vind ik gebreide dingen er vaak nèt iets minder ‘zelfgemaakt’ uitzien. En bovendien vind ik het ook leuk om weer andere technieken onder de knie te krijgen. Dus breien it is tegenwoordig.

Ik had nog een leuke gemêleerde wol liggen (Wibra) en dat schreeuwde om een groter project, zodat je het kleurverloop goed kon zien. En Floortje wilde graag een nieuwe poncho. Dus zo werd één en één weer twee. Ik vond op Ravelry een eenvoudig patroon en stak van wal. Wel paste ik het patroon iets aan, want het origineel vraagt om twee keer zo dikke wol. Ook was het origineel niet in het rond gebreid, maar dat is natuurlijk snel aangepast.

Het patroon breide als een zonnetje, mede dankzij mijn nieuwe Knit Pro naalden. Ik had me van tevoren nooit het grote voordeel van rondbreien gerealiseerd: je hoeft bij een eenvoudige tricotsteek alleen maar recht te breien! Daarnaast is het een stuk handzamer zonder grote naalden, dus ik nam het overal mee naar toe (zwemles, hockeytraining, …). Het project schoot dus lekker op.

Ik vond het bijna jammer dat ik er alweer klaar mee was. Maar gelukkig bracht de Sint naalden in grotere maten en kon ik meteen door met een volgend project: een kabelcolsjaal. Het patroon kreeg ik gratis bij aanschaf van de bol Katia Artico en ziet er heel ingewikkeld uit. Maar in werkelijkheid is het echt doodsimpel. Dus ook dit schiet weer lekker op.

Ik maakte gisteren ook nog ‘even’ wat steekmarkeerders, tussen de bedrijven door. Normaal gesproken gebruikte ik van die steekmarkeerders die op paperclips lijken, met een open kant. Maar ik ontdekte al snel dat die opening te groot is als je breit met een rondbreinaald: ze floepen zo van de kabel af. Op internet (Etsy!) kun je geweldige steekmarkeerders kopen, maar die zijn best prijzig. En bovendien: als je het zelf kunt maken, doe ik dat graag. In tien minuutjes maakte ik drie verschillende varianten: 4 stuks die over de naald heen gaan (ideaal voor rondbreien, maar alleen te gebruiken tot naalddikte 9, anders passen ze niet meer), 4 stuks met een clipje (ook handig voor haken) en ook maakte ik een clipje aan een toerenteller zodat die makkelijk op elke gewenste plek gehangen kan worden. Ik kan weer even voort!

Ondertussen was ik ook nog creatief in de keuken, want vandaag is Floortje 7 geworden en daar hoort natuurlijk een traktatie bij. Ze wilde zelf graag cakepops (popcakes?). Nou maakte ik die twee jaar geleden ook eens, maar dat was geen succes. Het zag er uiteindelijk wel OK uit, de weg daarheen ging niet over rozen. En dat is nog licht uitgedrukt. Druipend glazuur, vallende bolletjes… het was een slagveld. Maar goed, dochterlief wilde echt héél graag. Dus dan zwicht moeders natuurlijk. Gelukkig vond ik allerlei handige tips op internet, die een wereld van verschil maakten. Ik zal deze even met u delen, want ze hebben mijn dag gered.

– Laat de cakejes (ik gebruikte zo’n cakepopmaker met daarin cupcakemix) volledig afkoelen voor je er iets mee doet.
– Gebruik geen ‘normale’ glazuur maar candymelts. Dat hardt sneller uit en wordt ook harder.
– Dip het stokje in de gesmolten candymelts, steek ze in de cakeballetjes en laat het geheel een minuut of tien uitharden in de koelkast. Zo komen de balletjes goed vast te zitten aan de stokjes.
– Bekleed de cakepops niet door ze in de candymelts te dopen, maar bedruip ze met een lepel. Zo verminder je het risico dat die bolletjes er alsnog af vallen.
– Laat ze uitharden in de koelkast.

Et voilá: feestelijke cakepops en een blij kind (gephotobombed door haar broer).

Hollen of stilstaan

Ik ben blij ben dat de vakantie er weer op zit. Alhoewel het gezellig was, waren het ook rare dagen. Manlief is uiteindelijk twee hele weken ziek geweest. Kerst bracht hij in bed door. Oud en Nieuw vierde hij krakkemikkig op de bank. En zelfs een familieuitje naar de Efteling, bracht hij grotendeels in bed door. In Efteling-stijl, onder een Klaas Vaak-dekbed, dat dan weer wel. De rest van de familie had wel flink lol in de Bobsleebaan en de Piratenbootjes, maar het was wel een beetje een domper op de feestvreugde. Gelukkig kwam alles weer goed toen de vakantie voorbij was en kreeg ik eindelijk ook weer wat meer tijd voor mezelf. Ik ging als een witte tornado door het huis, ruimde op, organiseerde, fatsoeneerde, minimaliseerde en genoot vooral van de rust. En zo kwam ik ook eindelijk weer eens aan wat haakwerk toe. In één weekend rondde ik maar liefst drie haakprojecten af. Dat moet toch wel een record zijn.

Zo maakte ik ‘even’ een vestje voor Floortje. Het patroon heet ‘Tilda’ en vond ik via Ravelry. Een heel makkelijk en snel patroon. Helaas is dochterlief niet tevreden. ‘Te dik’ was het oordeel. Ze weigert het dus aan te trekken. Ik heb drie dagen moeten smeken of ze het als-je-blieft even aan wilde doen voor de foto, maar nee. Maar toen ik vandaag de camera toch maar pakte… ontpopte ze zich als de nieuwe Cindy Crawford. Go figure.

Toen ik het weerbericht voor de komende tijd hoorde (brrr!), bedacht ik mij ineens dat Thijs wel een warme zelfgebreide sjaal had, maar geen bijpassende hoofdbedekking. In een avondje haakte ik dus een lekker warme muts. Geen dag te vroeg, want de vorst trad in en inmiddels ligt er een flink pak sneeuw. En ik had nog wel goede hoop dat de lente eraan zat te komen. (Die hoop deelden mijn bloembollen ook, want het gros stak de kopjes al boven het maaiveld uit. Als die het maar overleven!) Helaas bevindt zoonlief zich momenteel in een ‘ik-wil-niet-op-de-foto-fase’, dus u zult het moeten doen met een foto van de betreffende muts op onze vloer.

Dan was daar nog de poncho die ik een tijdje geleden begon. Ik was de zin een beetje kwijtgeraakt om daaraan te werken. Saaaaaai, zouden mijn kinderen zeggen. Maar toen ik het weer oppakte, bleek ik nog maar 3 rondes verwijderd van het einde (ik leerde van de vorige poging en kortte hem voor zeker de helft in). Maar ook daar was het oordeel ‘te warm’. Ik geloof dat ik voortaan maar uitsluitend met katoentjes ga haken.

Aangezien vesten MIJ niet warm genoeg kunnen zijn, begon ik maar aan een exemplaar voor mezelf. Ik gebruik het patroon ‘Country Rose’ (dat ik voorbij zag komen op de zeer inspirerende blog van Zolderwerk, die ik hier helaas niet gelinkt krijg). Ik ben erg benieuwd hoe hij gaat uitpakken, ik haakte nog niet eerder een kledingstuk voor mezelf. Dus een beetje spannend is het wel!

De naaimachine bleef angstvallig stil, de afgelopen tijd. Er waren wel plannen, maar het ontbrak me aan tijd en middelen (en vooral aan rode babycord die past bij het lapje stof waar ik plannen voor had). Het eerstvolgende project is in ieder geval een gordijn voor in de speelhoek op school, want daar zit de juf al sinds de herfstvakantie op te wachten…

Even rust

Gisterenavond heb ik het mezelf maar eens gemakkelijk gemaakt op de bank. Kaarsjes aan, bakje thee erbij en even bijkomen. Dochterlief is namelijk de laatste tijd behoorlijk van slag en dat vreet energie. Het is ook niet niks, deze maanden. Eerst Thijs jarig, dit jaar voor het eerst Sint Maarten lopen, dan Sinterklaas (dat op duizend-en-één-plaatsen gevierd wordt), dan is Floortje jarig, dan Kerst, dan Oud en Nieuw… Niks is zoals het normaal is en daar kan dochterlief héél slecht tegen. Met behoorlijk dwars gedrag als gevolg. Dus als mama ’s avonds dan eindelijk op de bank gaat zitten, dan komt ze er voorlopig niet meer af.

Een nieuw project moest dan ook een op-de-bank-project worden en iets dat nauwelijks energie kost (zoals borduren, daar moet ik echt nog teveel bij nadenken). Ik besloot dus maar weer eens een poncho te gaan haken voor dochterlief. Even een no-brainer tussendoor.

Ziek, kerst en weer een poncho

De vorige keer schreef ik al dat ik ziek was. Ik dacht toen weer aan de beterende hand te zijn, maar helaas. Op het moment dat alle verplichtingen van school voorbij waren, was het *boem* en was moeders geveld. Ik had gelukkig nog nèt op tijd de kerstboodschappen kunnen binnenhalen. Ik bracht een aantal dagen door op de bank/in bed, met als treurig dieptepunt 2e kerstdag, die ik zielig alleen thuis onder een dekentje op de bank heb doorgebracht. Gelukkig voel ik me inmiddels – na een bezoekje aan de huisarts en een antibiotica-kuurtje – stukken beter. Mijn energie begint weer een klein beetje terug te komen en ik begin weer te broeden op allerlei projecten. Hoezee!

Tussen de bedrijven door presteerde ik het nog wel om een poncho voor Floortje te fabriceren. Ik wilde gewoon iéts doen terwijl ik lamlendig op de bank hing, stilzitten is nou eenmaal niet zo mijn ding. Het is een vrolijk ding geworden. Helaas is de poncho wel wat te groot uitgevallen. Nou ja, ze kan er goed in groeien, zullen we maar zeggen. Ik gebruikte hetzelfde patroon als voor mijn eigen poncho en varieerde alleen een beetje in het kleurgebruik. En voegde een lekker meisjesachtig schulprandje toe. Wat is het toch heerlijk om een dochter te hebben en af toe gek te kunnen doen met dat soort details!


Een tijdje geleden kocht ik een ongelooflijk saaie ringbandmap. Mijn redding in barre tijden. Ik heb namelijk een hoofd als een vergiet en op deze manier kan ik heel overzichtelijk al mijn notities kwijt. (OK, een iPad zou efficiënter zijn, maar dan moet ik eerst even wat klanten scoren.)  Helaas hadden ze in A5 geen keus bij de Hema: de map was zwart, zonder enige vorm van opsmuk. Nou ben ik niet zo’n kleurrijk type, maar dit was toch wel heel saai. Dus ik dook in de stoffenvoorraad en stuitte op wat restjes van de stoffen die mijn moeder gebruikte voor de quilt van Floortje. En dus draaide ik in een uurtje een hoesje voor mijn surrogaathoofd in elkaar. Hij is ietsje te ‘girlie’ naar mijn smaak, maar eigenlijk is ie ook wel lekker vrolijk zo. Dus voorlopig mag het zo blijven.

Poncho en Grote Beslissingen

Tadaaa!

Hij is af, de poncho! Mijn wol-probleem werd plotseling opgelost toen mijn moeder tegen een paar bollen van precies de juiste grijze wol aanliep. Ik maakte me dus even kwaad dit weekend en haakte tot ik een ons woog, met als resultaat een heerlijk zachte woon-poncho. Hij is precies geworden zoals ik in gedachten had, met alle randjes op de juiste plaats. Ik ben er erg blij mee en heb hem dan ook aan as we speak, want het is behoorlijk frisjes.

Blijft lastig, jezelf goed in beeld krijgen.

Verder hield ik me dit weekend bezig met het haken van mutsjes en het doorhakken van knopen. Dat laatste zowel letterlijk als figuurlijk. De figuurlijke knoop was een moeilijke, maar wel eentje die me weer wat lucht geeft. Omdat het maar niet wil vlotten met het vinden van een baan, heb ik besloten voor mezelf te beginnen. Ik ga aan de slag als freelance tekstschrijver/webredacteur/vertaler. Iets dat ik al jaren in mijn hoofd had zitten, maar ik durfde de stap nooit te zetten. Nu word ik min of meer gedwongen door de omstandigheden, maar misschien was dat ook wel de schop onder mijn achterwerk die ik nodig had.

Naast het freelancen ga ik nog een projectje opzetten: een eigen webwinkel. In eerste instantie met zelfgemaakte spulletjes. Gehaakte mutsjes, knuffelbeesten, dekentjes, en ik kan vast nog wel honderden andere creatieve dingen bedenken. Mijn fröbelproductie ligt hoger dan mijn kastruimte kan verwerken en dus mogen mijn maaksels de wijde wereld in. Nou maar hopen dat de wijde wereld ze wil hebben.

Een nieuw begin…?

Ik vind het doodeng allemaal, maar ook ontzettend leuk. Of het gaat werken weet ik niet, time will tell.Voorlopig geeft het me in ieder geval de lucht die ik ontzettend hard nodig had.

Sik

Ziet u hem groeien, de sik? Of anders het punthoofd, dat ik langzaam aan begin te krijgen? Al anderhalf jaar ben ik op zoek naar werk. En ondanks mijn – al zeg ik het zelf – best aardige CV, krijg ik steeds nul op het rekest. Steeds weer dezelfde mail: ‘Andere kandidaten voldoen beter aan het door ons opgestelde profiel.’ En daar kan ik het dan mee doen. Met elke afwijzing neemt de frustratie toe. Want de tijd begint te dringen. Maar ja, daar trekt niemand zich verder wat van aan. Behalve ik en mijn punthoofd.
Als ik mijn dagelijkse zoektocht op de vacaturesites weer heb gehad, weer tig mails verstuurd heb en de eerste afwijzingen alweer binnen zijn, vlucht ik graag in wat gefröbel. Aangezien ik wat ADD-erig ben (maar als ik zo de crea-blogs lees ben ik daar niet alleen in), ligt er nooit slechts één projectje op de plank. Op dit moment liggen er minstens drie.

The poncho so far

Allereerst hebben we daar de poncho. Oftewel ‘het Project Zonder Einde’. Op zich ging het best lekker vlot, een tijdje. Maar toen was de wol op. Ik bedacht er een gebroken wit randje bij, maar de hele onderste rand wit vind ik niet zo leuk. En er moet nog zeker 10 cm aan de poncho. Gisteren vond ik in de winkel nog een bol grijs in dezelfde kleur, maar a) dat is een dikkere draad en b) dat is ook maar één bol en daar red ik het denk ik niet mee. Het project poncho is nu dus even gestrand tot ik bedacht heb hoe verder te gaan. Suggesties, iemand?

Tas-in-wording

Project twee is er een van het snelle. Een hele tijd geleden kocht ik een bol Zpaghetti in een prachtige taupekleur. Helemaal mijn ding. Ik ben nu bezig daar een tas van te maken. Door de dikke draad vliegen de centimeters eraan. Helaas dreigt ook dit project te stranden wegens een tekort aan draad. Ai. Voorlopig haak ik nog maar een eindje door, wie weet red ik het nog wel. En anders zit er niks op dan proberen de juiste kleur draad bij te bestellen.

En verder hebben we dan nog Mutsjes. Veel Mutsjes. Ik postte namelijk een foto van mijn mutsjes op een forum en spontaan kreeg ik allemaal bestellingen. Voor mutsjes-op-maat en zelfs eentje voor een mutsje met een bijpassende sjaal. Ieks! In opdracht haken is best eng, als je dat voor het eerst doet. Want wordt het wel mooi genoeg? En past het wel? En is de kleur wel zoals verwacht? En en en… Nou ja, ik begin maar gewoon te haken en zie wel waar het schip strandt. Het is in ieder geval een goede bezigheidstherapie.

En dan heb ik het nog niet eens over de ideeën die ik allemaal nog heb. Zo zag ik bij haar een fantastische deken. Ik zie hem al helemaal liggen, bij ons op de bank, in neutrale kleuren. Taupe, beige, grijs, wit… En dan heb ik nog een stapeltje Granny-achtige rondjes liggen waar ik iets van wil maken. Er liggen ook nog minstens twee stoffen te wachten tot ik er een rokje van maak, zoonlief wil ook nog graag een rugbyshirt en ik probeer al weken om leuke kerstversiersels te maken, maar ik kom er gewoon niet aan toe. Nou ja, voorlopig heb ik in ieder geval genoeg tijd. Dat dan weer wel.