Productie

Je zou zeggen dat ik na de interne verhuizing van de vorige keer en de carnavalsstress wel even rust verdiend had. Maar rust zit niet zo in mijn aard geloof ik. Dus na een weekje bijkomen (min of meer gedwongen, want ik liep een lichte hersenschudding op door het stoten van mijn hoofd tegen Floortje’s bed en zag een paar dagen niet zo helder) begonnen we aan verhuizing part two: onze slaapkamer naar beneden en die van Thijs naar boven. Hoewel de vorige verhuizing meer zooi en ook veel meer uitzoek- en naar-de-stort-breng-werk beheslde, was het deze vele malen zwaarder. Letterlijk, want er moest een boxspring ontmanteld worden en een enorme Ikea Pax-kast met glazen schuifdeuren. Er waren drama’s met doldraaiende schroeven (bed) en niet-te-tillen glazen deuren (van de kast – die echt tot op de laatste schroef uit elkaar moest om door het trapgat te passen). En algehele uitputting van alle betrokkenen, uiteindelijk. Ruim twee dagen buffelden we door, maar na het weekend konden we uitgeput en tevreden op onze lauweren rusten. Thijs blij, wij blij.

Toen de rust wedergekeerd was ontving ik een nieuwe telefoon en natuurlijk was daar weer een hoesje voor nodig. Dus ik haakte een uurtje (of twee) et voilá: mijn nieuwe maatje kan ook weer beschermd (en hip) door het leven. Volgens dezelfde methode gehaakt als de tablethoes die ik eerder maakte: tapestry-haken in een zelf bedacht driehoekjesmotief.

Met ook dat haakseltje uit de weg geruimd kon ik het niet langer uitstellen: de sjaal van WJ waar ik laaaaang geleden mee begon (zie Instagram) moest nu echt af, voor het straks lente is en hij er voorlopig niks meer aan heeft (althans, dat hopen we). Gelukkig liep ik ook nog wat achter bij het kijken van mijn favoriete series (Grey’s Anatomy en Scandal) en dus installeerde ik mezelf een paar avonden in bed met de laptop en mijn breiwerk (en een electrisch dekentje, kan het nog relaxter?) en binnen no time was ook die klus geklaard.
Het patroon is de Classic Cables Scarf, gevonden op de site van Lion Brand (gratis patroon als je je aanmeldt op de site – ook gratis). Er wordt gebruik gemaakt van een aantal gedraaide steken, wat een heel mooi effect geeft. Ik gebruikte voor deze sjaal 6 bollen Scheepjeswol Stonewashed XL. Heel jammer alleen dat mijn laatste bol een ander kleurbad bleek te hebben dan de rest (het was de laatste bol uit de winkel, dus ik had weinig keus). Maar goed, eenmaal omgeslagen zie je dat niet.

The making of. Vele uurtjes op de bank, in bed en in de kantine van de hockeyclub en het zwembad.

Alsof dat allemaal nog niet goed genoeg was, zette ik mezelf ook nog achter de naaimachine en maakte ik achtereenvolgens een Linden Sweatshirt, een Plantain T-shirt en een Zszsarokje. Maar daarover een andere keer meer.

Kabelcol en grannysjaal

Vorige week had ik de makeritis te pakken. Het ene na het andere project begon ik. En, wat nog schokkender was: ik maakte ze nog af ook. Het laatste project dat nog af moest was de kabelcolsjaal. Dat deed ik deze week even, tussen de kerstvoorbereidingen door. Ik gebruikte daarvoor één bol Katia Artico en het patroon dat ik er bij kreeg (gratis te downloaden op de site van Katia). Het patroon is ook voor een kabel-beginner goed te volgen. Het ging echt heel snel en ik vond het eigenlijk heel jammer dat ie alweer af was. Dus ga ik er binnenkort nog maar eentje maken, in een andere kleur.

Toen was daar nog een snel tussendoor-project. Op zondagmiddag belandde ik ‘ineens’ bij Nijhof. Dat kan je zo hebben he. En daar hebben ze hele leuke wolletjes. En zo kwam het dat ik daar weer naar buiten ging met een tasje vol van die wolletjes. En dat ik twee dagen later een enorme grannysjaal om mijn nek had. Een hele vrolijke, voor mijn doen.

Deze maakte ik zonder patroon. Gewoon een hele lange ketting van lossen haken en daarna een paar rijen granny’s (drie stokjes, 1 losse en dit herhalen). Ik probeerde eerst wel een paar andere patronen, maar dit vond ik toch het leukst. Op naar een volgend project maar weer!

 

Poncho en meer

Een tijdje geleden kreeg ik de breikriebels te pakken. Ik ben nooit zo’n breier geweest, haken was meer mijn ding. Maar vooral bij kledingstukken vind ik gebreide dingen er vaak nèt iets minder ‘zelfgemaakt’ uitzien. En bovendien vind ik het ook leuk om weer andere technieken onder de knie te krijgen. Dus breien it is tegenwoordig.

Ik had nog een leuke gemêleerde wol liggen (Wibra) en dat schreeuwde om een groter project, zodat je het kleurverloop goed kon zien. En Floortje wilde graag een nieuwe poncho. Dus zo werd één en één weer twee. Ik vond op Ravelry een eenvoudig patroon en stak van wal. Wel paste ik het patroon iets aan, want het origineel vraagt om twee keer zo dikke wol. Ook was het origineel niet in het rond gebreid, maar dat is natuurlijk snel aangepast.

Het patroon breide als een zonnetje, mede dankzij mijn nieuwe Knit Pro naalden. Ik had me van tevoren nooit het grote voordeel van rondbreien gerealiseerd: je hoeft bij een eenvoudige tricotsteek alleen maar recht te breien! Daarnaast is het een stuk handzamer zonder grote naalden, dus ik nam het overal mee naar toe (zwemles, hockeytraining, …). Het project schoot dus lekker op.

Ik vond het bijna jammer dat ik er alweer klaar mee was. Maar gelukkig bracht de Sint naalden in grotere maten en kon ik meteen door met een volgend project: een kabelcolsjaal. Het patroon kreeg ik gratis bij aanschaf van de bol Katia Artico en ziet er heel ingewikkeld uit. Maar in werkelijkheid is het echt doodsimpel. Dus ook dit schiet weer lekker op.

Ik maakte gisteren ook nog ‘even’ wat steekmarkeerders, tussen de bedrijven door. Normaal gesproken gebruikte ik van die steekmarkeerders die op paperclips lijken, met een open kant. Maar ik ontdekte al snel dat die opening te groot is als je breit met een rondbreinaald: ze floepen zo van de kabel af. Op internet (Etsy!) kun je geweldige steekmarkeerders kopen, maar die zijn best prijzig. En bovendien: als je het zelf kunt maken, doe ik dat graag. In tien minuutjes maakte ik drie verschillende varianten: 4 stuks die over de naald heen gaan (ideaal voor rondbreien, maar alleen te gebruiken tot naalddikte 9, anders passen ze niet meer), 4 stuks met een clipje (ook handig voor haken) en ook maakte ik een clipje aan een toerenteller zodat die makkelijk op elke gewenste plek gehangen kan worden. Ik kan weer even voort!

Ondertussen was ik ook nog creatief in de keuken, want vandaag is Floortje 7 geworden en daar hoort natuurlijk een traktatie bij. Ze wilde zelf graag cakepops (popcakes?). Nou maakte ik die twee jaar geleden ook eens, maar dat was geen succes. Het zag er uiteindelijk wel OK uit, de weg daarheen ging niet over rozen. En dat is nog licht uitgedrukt. Druipend glazuur, vallende bolletjes… het was een slagveld. Maar goed, dochterlief wilde echt héél graag. Dus dan zwicht moeders natuurlijk. Gelukkig vond ik allerlei handige tips op internet, die een wereld van verschil maakten. Ik zal deze even met u delen, want ze hebben mijn dag gered.

– Laat de cakejes (ik gebruikte zo’n cakepopmaker met daarin cupcakemix) volledig afkoelen voor je er iets mee doet.
– Gebruik geen ‘normale’ glazuur maar candymelts. Dat hardt sneller uit en wordt ook harder.
– Dip het stokje in de gesmolten candymelts, steek ze in de cakeballetjes en laat het geheel een minuut of tien uitharden in de koelkast. Zo komen de balletjes goed vast te zitten aan de stokjes.
– Bekleed de cakepops niet door ze in de candymelts te dopen, maar bedruip ze met een lepel. Zo verminder je het risico dat die bolletjes er alsnog af vallen.
– Laat ze uitharden in de koelkast.

Et voilá: feestelijke cakepops en een blij kind (gephotobombed door haar broer).

Deze week

Deze week deed ik van alles en nog wat. Vanuit het niets kreeg ik opeens twee opdrachten. De ene voor een gehaakte of gebreide scoodie, een kruising tussen een muts en een sjaal. Ik bedacht zelf een patroon en breide vast een proefstukje, waar ik erg tevreden over ben. Het wachten is nu op de wol om er lekker mee aan de slag te gaan.
Vroeger vond ik breien verschrikkelijk. Ik liet regelmatig steken vallen of had er opeens een paar teveel op de pennen staan. En het duurde en duurde maar, voor mijn gevoel. Maar sinds ik haak is de feeling voor het wollige spul kennelijk verbeterd, want niet alleen gaat het breien tegenwoordig foutloos, maar ik vind het nog leuk ook. (Heel stiekem zit ik er zelfs aan te denken om eens een trui voor mezelf te breien.)

De andere opdracht is voor een ‘tafeltent’. Jeweetwel, zo’n kleed dat je over je tafel kunt gooien en voilá, je hebt een speelhuisje. Ik vermaak me er kostelijk mee, vooral het toevoegen van de details is erg leuk.

Ook werkte ik aan een nu nog geheim project. Een cadeautje voor iemand. In mijn hoofd was het een heel gemakkelijk een-uursproject, maar de uitvoering liet wat te wensen over. Zelden worstelde ik zo met een stukje boordtricot. Ik heb het geloof ik 6 keer opnieuw moeten doen en uiteindelijk heb ik het maar helemaal weggelaten. Dan waren er ook nog toestanden met op-zijnde onderdraden en dat soort fratsen. Maar goed, deel 1 van het cadeau is af. Nu nog tijd vinden voor het bijpassende deel 2.

Verder bestelde ik een nieuw speeltje. Ik ergerde me al een tijdje aan de wazige foto’s die ik de laatste tijd met mijn camera maakte. Aan mijn camera ligt het niet, dat is een goede. Maar het licht is in de winter gewoon zo beroerd dat er een hele lange sluitertijd nodig is, waardoor alles steeds bewogen is. En dat staat zo klunzig, op een blog. Daarbij begon ik me ook een beetje te storen aan mijn selfies in steeds dezelfde spiegel, gemaakt met de telefoon. Een statief moest er dus komen. Ik vond een goeie op bol.com en kon hem gelukkig geheel bekostigen met Airmiles. Dat is nog eens leuk shoppen!
De kinderen vinden het een machtig interessant ding. Vooral Floortje is er niet bij weg te slaan. Wie weet schuilt er in haar een groot talent. De juiste houding heeft ze in ieder geval al.

Granny-driehoek-sjaal

Eindelijk is ie af, de granny-driehoek-sjaal die ik een tijdje geleden ‘tussendoor’ begon. Ik had verwacht dat ie binnen een paar dagen af zou zijn. Maar ik haakte door alle drukte minder dan gepland, dus het schoot niet erg op. Maar nu is ie dan toch echt klaar.

Ik bedacht het patroon zelf, voor zover je het een patroon kunt noemen. Want het is niet veel meer dan een hele grote granny square, maar dan dan in de helft. Aan de rand haakte ik een soort fantasie-schulprand. Heel jammer dat ik voor de laatste 30 cm net een nieuwe bol (de 4e) moest aanbreken, als ik er nog eentje maak wordt die dus een rijtje korter.

Hij werd behoorlijk groot, maar dat vind ik niet erg. Zo kan ik hem op meerdere manieren dragen. Hij kan als omslagdoek en als sjaal met de punt naar achteren of naar voren. Ik ben er heel happy mee! Ik vermoed dat er nog wel meer gaan komen, want ik heb dezelfde wol nog in drie andere kleurstellingen liggen. Maar ik heb ook nog wat andere dingen in gedachten en het dekentje ligt ook nog te wachten. Dus eerst die laatste maar afmaken. Maar dat is geen straf op een druilerige zondagmiddag.