Productie

Je zou zeggen dat ik na de interne verhuizing van de vorige keer en de carnavalsstress wel even rust verdiend had. Maar rust zit niet zo in mijn aard geloof ik. Dus na een weekje bijkomen (min of meer gedwongen, want ik liep een lichte hersenschudding op door het stoten van mijn hoofd tegen Floortje’s bed en zag een paar dagen niet zo helder) begonnen we aan verhuizing part two: onze slaapkamer naar beneden en die van Thijs naar boven. Hoewel de vorige verhuizing meer zooi en ook veel meer uitzoek- en naar-de-stort-breng-werk beheslde, was het deze vele malen zwaarder. Letterlijk, want er moest een boxspring ontmanteld worden en een enorme Ikea Pax-kast met glazen schuifdeuren. Er waren drama’s met doldraaiende schroeven (bed) en niet-te-tillen glazen deuren (van de kast – die echt tot op de laatste schroef uit elkaar moest om door het trapgat te passen). En algehele uitputting van alle betrokkenen, uiteindelijk. Ruim twee dagen buffelden we door, maar na het weekend konden we uitgeput en tevreden op onze lauweren rusten. Thijs blij, wij blij.

Toen de rust wedergekeerd was ontving ik een nieuwe telefoon en natuurlijk was daar weer een hoesje voor nodig. Dus ik haakte een uurtje (of twee) et voilá: mijn nieuwe maatje kan ook weer beschermd (en hip) door het leven. Volgens dezelfde methode gehaakt als de tablethoes die ik eerder maakte: tapestry-haken in een zelf bedacht driehoekjesmotief.

Met ook dat haakseltje uit de weg geruimd kon ik het niet langer uitstellen: de sjaal van WJ waar ik laaaaang geleden mee begon (zie Instagram) moest nu echt af, voor het straks lente is en hij er voorlopig niks meer aan heeft (althans, dat hopen we). Gelukkig liep ik ook nog wat achter bij het kijken van mijn favoriete series (Grey’s Anatomy en Scandal) en dus installeerde ik mezelf een paar avonden in bed met de laptop en mijn breiwerk (en een electrisch dekentje, kan het nog relaxter?) en binnen no time was ook die klus geklaard.
Het patroon is de Classic Cables Scarf, gevonden op de site van Lion Brand (gratis patroon als je je aanmeldt op de site – ook gratis). Er wordt gebruik gemaakt van een aantal gedraaide steken, wat een heel mooi effect geeft. Ik gebruikte voor deze sjaal 6 bollen Scheepjeswol Stonewashed XL. Heel jammer alleen dat mijn laatste bol een ander kleurbad bleek te hebben dan de rest (het was de laatste bol uit de winkel, dus ik had weinig keus). Maar goed, eenmaal omgeslagen zie je dat niet.

The making of. Vele uurtjes op de bank, in bed en in de kantine van de hockeyclub en het zwembad.

Alsof dat allemaal nog niet goed genoeg was, zette ik mezelf ook nog achter de naaimachine en maakte ik achtereenvolgens een Linden Sweatshirt, een Plantain T-shirt en een Zszsarokje. Maar daarover een andere keer meer.

Kerstig telefoonhoesje

Traditionele breisels heb ik altijd al heel mooi gevonden.  Misschien heeft het met mijn voorliefde voor Schotland en Scandinavië te maken, maar kabeltruien, coltruien en truien met ingewikkelde motieven vind ik prachtig. (Voor inspiratie, check Kate Davies Designs en Brooklyn Tweed. Kwijl.) Wat zou ik dat graag zelf kunnen maken! Maar ik ben ook altijd een beetje bang geweest van dat soort breisels, want ze leken me zo ingewikkeld. Iets voor ervaren breisters. Toch bleef het fascineren en wilde ik het gewoon kunnen. Een tijdje geleden stortte ik mij al op de kabels. Dat bleek helemaal niet zo moeilijk als ik altijd had gedacht. Het is zelfs leuk om te doen! Ik breide een sjaal en ook nu heb ik weer een colsjaal op de pennen met een flinke kabel erin. Dus die kan ik van mijn lijstje strepen.

Maar toen bleven de Noorse motieven (of ‘fair isle’) over. Dat leek me toch een onneembare vesting. Dat kón gewoon niet makkelijk zijn. Maar ook dat bleef kriebelen. Zeker nu het kerst wordt en je opeens overal Noorse truien ziet. En ‘foute’ kersttruien – maar dat is weer een andere techniek (intarsia). En de kerstballen van Arne en Carlos. Dus ik begon eens te googlen, er moest vast wel een YouTube-tutorial te vinden zijn. En inderdaad, die vond ik. En wat bleek: je moet gewoon af en toe van kleur veranderen en zorgen dat de draadjes netjes achterlangs lopen. Niets meer, niets minder. Geen ingewikkelde technieken of zo. Alleen twee kleuren draad en een hoofd dat helder genoeg is om te tellen (dat laatste is nog de grootste uitdaging). Ik pakte dus twee bollen wol en zette wat steken op de pennen. En daarna was het een kwestie van goed kijken. En het kind dat steeds uit bed komt omdat ze haar verjaardagsfeestje zo spannend vindt negeren.

Een klein uurtje later had ik een kerstig telefoonhoesje. Tadaa!

Geïnspireerd? Dan volgt hier het patroon.

snowflake

Ik gebruikte acryl (Zeeman, again) met naald 5 en zette 30 steken op.

  • Brei 8 naalden tricotsteek (één naald recht, de volgende averecht etc.)
  • Begin dan met het patroon (ook weer één naald recht, de volgende averecht)
  • Als je klaar bent met het patroon, brei je 6 naalden tricotsteek
  • Daarna volgen 6 naalden boordsteek (2 recht, twee averecht en dit herhalen)
  • Hecht af.
  • Vouw het lapje met de goede kanten tegen elkaar en naai of haak de onderkant en de zijkant aan elkaar. Werk de draadjes weg en klaar is je hoesje!

En mocht je nou nog steeds denken dat dit doodeng is: je kunt het patroon ook gebruiken om onderzetters van strijkkralen te maken. 😉

Het een-uursproject: een telefoonhoesje

Laatst moest ik naar de dokter en had ik dus wat tijd in de wachtkamer voor de boeg. Stilzitten is niet echt mijn ding, dus ik besloot een half uurtje voor vertrek om met een nieuw projectje te beginnen. Want je moet wat tijdens het wachten he.

Ik blijf het trouwens leuk vinden om de reacties van mensen te zien, op creagedoe in het openbaar. Variërend van “Dat deed mijn oma ook altijd” (au), naar “Leuk he, ik ben nu bezig met een ….” tot “Jeeeee, wat kunt u dat snel!”. In ieder geval geeft het vaak aanleiding tot een leuk praatje.

Ik had net een nieuw anti-krasfolietje op mijn telefoon geplakt, dus toen bedacht ik me dat die wel wat extra bescherming kon gebruiken (telefoons en sleutelbossen in één zak/tas zijn geen goede combi). Et voilá: daar was het idee – een telefoonhoesje. Ik deed eigenlijk maar wat (korte ketting van lossen en verder alsmaar rondhaken), maar dat pakte goed uit. Het lukte me zelfs nog om er naadloos een klepje aan te fabriceren.

Hij was op drie rijen na af, toen ik naar binnen werd geroepen. Toch nèt niet snel genoeg gehaakt. Tsja, en dan moet ik nu weer een ander project bedenken.

Oh ja, dat had ik ook nog gemaakt!

Bij het teruglezen van mijn blogs bedacht ik mij opeens dat ik van een hele hoop projectjes nog had beloofd foto’s te plaatsen. En ook waren er nog wat projectjes die ik alweer helemaal vergeten was. Dus bij deze.

Als eerste kwam ik nog wat betere foto’s tegen van de bruidsmeisjes-Elodie. Ons charmante modelletje vond het helemaal geweldig, ze bleef maar zwieren en zwaaien en poseren voor de camera.
Toch jammer dat er na de bruiloft geen gelegenheden meer zijn geweest om hem te dragen…

Voor de klas van Thijs heb ik 3 kabouterpakjes gemaakt. Omdat ze er zo leuk mee speelden heb ik er later ook nog twee voor thuis gemaakt. De ene gevoerd met een groen ruitje, de andere met een rood stippeltje. Aan de muts had ik belletjes gemaakt, maar die waren te scherp en sneden steeds hun eigen draadjes door. Uiteindelijk heb ik die maar vervangen door pompoms.
Dan was er nog de pop van Floortje die voor de verjaardag van F. Een nieuwe outfit kreeg. Was nog best lastig om het netjes in elkaar te krijgen. Wat een gepriegel. Maar goed, uiteindelijk heeft het poppekind een jasje gekregen (volledig gevoerd en ook binnenstebuiten te dragen), een t-shirt en een broek.
Later heb ik ook nog een jurkje gemaakt, een beetje zoals de ‘Hollandse’ tuniek van Floortje, maar daar heb ik geen foto van.
Om in het Hollandse thema te blijven… Ik kreeg een nieuwe telefoon, maar had nog geen beschermhoesje. De levering van het hoesje duurde vrij lang en voor de tussentijd moest er dus een oplossing komen. Ik had nog een berg Hollandse stofjes liggen en in een uurtje is toen een leuk telefoonhoesje ontstaan. Uiteindelijk heb ik hem weinig gebruikt omdat ik het niet handig vond om mijn telefoon steeds uit het zakje te moeten halen, maar het is toch wel een leuk tasje geworden, al zeg ik het zelf.