Joggingbroek, part 2

Na joggingbroek part 1, kwam er natuurlijk ook een part 2. Hij had op dezelfde dag klaar kunnen zijn als de eerste, ware het niet dat ik geen elastiek meer had (niet goed uit mijn doppen keek en de rol elastiek onder een boekje verstopt bleek te hebben) en ik het opeens op mijn heupen kreeg en besloot mijn werkkamer grondig op te ruimen en te re-decoreren. Maar goed, toen ik er eenmaal voor ging zitten, was ie zo af.

Het patroon komt uit een Ottobre (4-2011, model 33 Longicorn). Officieel is het patroon vanaf maat 134 en ik had een 122 nodig voor Floortje, dus ik maakte het patroon eigenhandig wat kleiner. Kwestie van goed opmeten hoeveel afstand er tussen de verschillende maten op het patroonblad zit en dan net zoveel de andere kant op tekenen. Het was een makkelijk modelletje om te maken, ondanks de ingewikkeld uitziende zakken. Het broekje zit als gegoten en nu de herfst toch echt lijkt aangebroken, denk ik dat ie nog vaak uit de kast gehaald zal worden.

De werkkamer werd ook weer mooi, door die plotselinge opruimactie. Er ging een auto vol zooi naar de vuilstort en de kringloop (Wáárom heb ik in vredesnaam al die jaren mijn studieboeken met me meegezeuld?! En hoe lang moet je aangebroken zakken stucgips en restjes verf bewaren??) en er is nog een bescheiden bergje spul over dat op Marktplaats kan of weggegeven gaat worden (Twee Tripp Trapps iemand? Of een berg meisjeskleding? Kinderboeken? Ik heb het allemaal in de aanbieding!). Maar voorlopig heb ik er in ieder geval aardig wat ruimte bij gekregen en oogt het geheel een stuk rustiger. Een lekkere plek voor me-time heb ik nu, waar ik nu niet alleen met mijn naaisels aan de slag kan, maar me ook eens terug kan trekken voor wat yoga of mindfulnessoefeningen. Moet ik alleen nog wel heel mindful twee stukjes muur schilderen. Maar dat komt nog wel een keertje.

Advertenties

Still alive

Hallo daar! Kent u mij nog? Ik ben niet van de aardbodem verdwenen hoor! Maar na het naaigeweld van Kids Clothes Week ben ik weinig aan maken toe gekomen. Tuurlijk, ik deed wel dingen, zo tussen de bedrijven door, maar ik heb weinig finished products te tonen. Creatief was ik wel. Op verschillende vlakken.

Allereerst nam ik mijn werkkamer op de schop. Ik schoof wat met tafels en ander meubilair, ruimde grondig oude zooi op (een auto vol naar vuilstort en kringloop!) en kreeg daar een prachtige, ruime Mo-kamer voor terug. Want de kamer is nu zó uitnodigend dat ik er niet alleen zit om te naaien, knippen en tekenen, maar ook mijn yoga-oefeningen doe ik daar. Mijn eigen oase van rust! (Het ging zelfs zo ver dat de plinten en drempels gelegd werden, bijna exact 5 jaar nadat we in dit huis trokken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!)

Ik tekende het patroon voor de Mad Men-jurk opnieuw uit, want nadat ik de patroondelen op de paspop speldde, vond ik het toch wat krapjes allemaal. Gelukkig had ik de echte stof nog niet geknipt. Waarschijnlijk is hij nu te groot op de meeste plaatsen, maar daar kan ik natuurlijk altijd nog wat aan doen. Liever dat dan er straks als een rollade bij te lopen…

Ondertussen vierde zoonlief zijn achtste verjaardag. Ook dat vergde wat creativiteit, want meneer kreeg veel Lego Chima. Wel 3 dozen. En laten mama en omi nou dól zijn op bouwen met Lego (en papa ook, maar die kreeg de kans niet)… Dus wij leefden ons helemaal uit met het in elkaar zetten van deze bijzonder vernuftige bouwsels. Echt, technisch Lego is er niets bij! Op de foto een wolvenauto, die met wat kleine handgrepen nog een helikopter, een motor en twee kleinere racewagentjes bevat.

Het kinderfeestje vierden we deze keer buiten de deur. 8 stuiterende 7- en 8-jarigen in huis zagen we niet helemaal zitten. We trokken daarom naar een binnenspeeltuin. En daar vermaakten de jongens elkaar zó goed, dat ik zelfs een flink stuk verder kon haken aan mijn shawl. Dat zijn de betere feestjes! Ik moet nog een klein stukje verder, maar het eind is in zicht! Het patroon bedacht ik zelf (weinig spannends aan, een grote halve Granny). De gemêleerde acryl komt van de Wibra.

Ik was verder ook nog creatief met mijn eigen kapsel, waar ik resoluut de schaar in zette en (na het bekijken van een tutorial op YouTube) een hippe pony in knipte. Het ding leidt een beetje een eigen leven af en toe, maar over het geheel genomen ben ik er wel blij mee. (brrr, blijft naar, jezelf zo op de foto zetten)
En natuurlijk schoof ik weer wat met meubilair en accessoires in de woonkamer. Want een nieuwe seizoen vraagt natuurlijk om verandering he? Dus de kaarsjes kwamen weer van stal en ik broed nog op wat andere herfstige toevoegingen.

En nu maken wij ons op voor de rest van het feestgedruis. Want niet alleen is de Sint weer in het land en moet dat op diverse plaatsen gevierd worden, maar een paar dagen na pakjesavond is dochterlief ook nog jarig. Waarna we vrijwel naadloos doorgaan met kerst en Oud en Nieuw. Tussendoor zal er waarschijnlijk ook nog afgezwommen moeten worden en manlief moet ook weer op reis voor zijn werk. Dus ik vrees dat de jurk nog even zal blijven liggen. Maar wie weet… de wonderen waren de wereld nog niet uit he?

KCWC, day 5 and 6

Op dag 5 en 6 van de Kids Clothes Week Challenge maakte ik twee kledingstukken. Ik begon met het geweldige patroon van Citronille, Albertine. De beschrijving was in het Frans, dat schrikte me in eerste instantie wat af. Want mijn Frans is best aardig, maar naaitermen volgen is toch andere koek. Maar gelukkig bleek je met gezond verstand (en een slimme buurvrouw) ook een heel eind te komen. Het patroon valt wel erg ruim, maatje kleiner had ook makkelijk gekund. En sowieso mogen de elastiekjes op de schouders wel minimaal 4 cm korter per kant.

Uiteraard, zou ik haast zeggen, was dochterlief niet blij met het resultaat. De jurk gaat daarom nog ingekort worden tot tuniek en in de onderkant van de mouwen ga ik een tunneltje maken met elastiek (dan wordt hij een beetje zoals de mouw rechts op de foto), zodat de mouwen niet zo wijd vallen. Hopelijk wordt ie dan wel gedragen.

I made two pieces on day 5 and 6 of Kids Clothes Week Challenge. I started with a beautiful pattern by Citronille, Albertine. The instructions were in French, which scared me a little at first. Because although my French is quite OK, sewing in French is a different ballgame. But luckily some good thinking (and a clever neighbour) were all that was needed to succeed. The sizing is quite big, one size smaller would have been more than OK. The pieces of elastic on the shoulder were too big as well, I took off 4 cm’s on both sides.

Off course my daughter wasn’t happy with the result – again. So I agreed to shorten the dress to a tunic length and I wil add a small tunnel with elastic on the bottom of the sleeves, so they will be a little tighter (it will look a little like the right sleeve on the picture). Hopefully, she will wear it then.

Tussen de bedrijven door schoof ik weer eens wat met meubilair. Toen ik deze week beneden werkte, vond ik het wel heel fijn dat ik om mijn naaitafel heen kon lopen. Dat wilde ik boven eigenlijk ook wel (zo was het). Gelukkig bleek het te passen en nu ben ik weer helemaal happy met mijn werkkamer. Ik heb er vandaag dan ook heerlijk zitten werken.

In between all the sewing I moved around some furniture. When working downstairs this week, I liked being able to move around the table. I wanted that in my craft room as well (it used to be like this) . Fortunately it all worked out and now I’m totally happy again with the space. I spent some lovely hours there today!

Project twee was de Slouchi Cardigan van Heidi and Finn. Een leuk en makkelijk patroontje om te maken, met een heel duidelijke stap-voor-stap beschrijving. Ik week slechts op één punt af van die beschrijving. De halsbies die eraan gezet moet worden bestaat namelijk uit twee delen (kan haast niet anders bij een strook van 160 cm) en als je de beschrijving volgt, komt de naad van die twee delen ergens op een schouder of zo uit. En dat kan niet he. Dat willen wij netjes in het midden hebben. Dus lockte ik eerst het hele vest in elkaar en zette ik de bies er daarna zo aan dat de naden precies in het midden kwamen.

Ook hier geen succes, dochter vindt de mouwen niet fijn zitten. Te strak. Ik geef het op. Morgen staat er een joggingbroek voor zoonlief op het programma.

Project number two was Heidi and Finn’s Slouchy Cardigan. A very nice and easy pattern, which comes with a very clear step-by-step tutorial. I only diverged from it at one point. The piece of fabric which follows the neckline consists of two parts (which is almost inevitable as it is 160 cm long). If you follow the instrucions, the seam of the necktape ends up somewhere near a shoulder. And we don’t want that, do we. We want to have those seams in the middle. So I first put the whole cardigan together and then serged te necktape to it, making sure the seams were slap bang in the middle.

Again, no succes with my daughter. She doesn’t like the sleeves. Too tight. I give up. Tomorrow I will be sewing sweatpants for my son.

Verf en zo

Dit weekend raakte ik de naaimachine alleen aan om hem te verplaatsen. De kinderen gingen uit logeren en ik zou in de kamers van Floortje en Thijs één muurtje verven. Kwestie van een uurtje of 3 schilderen, want met één, hooguit twee laagjes verf zou ik wel klaar zijn. Maar ja, als je dan tóch al met die verf aan de slag bent en je werkkamer nog in de (inmiddels 3 jaar oude) grondverf staat, dan is het wel heel aanlokkelijk om die kamer ook eens aan te pakken. Dus ik ging vrolijk aan de slag. En natuurlijk was ik er véél meer uurtjes mee zoet dan ik vooraf voorzien had.

Het had uiteindelijk nog best wat voeten in de aarde. Er kwam namelijk een lekkage tussendoor in het washok, dus er was opeens een hoop geregel. (Inmiddels wachten wij – zo’n drie dagen later- nog steeds op de dakdekker die wij via een spoedlijn belden. De eerste monteur (zaterdag) had pech met zijn bus, de tweede monteur (zondag) had een te korte ladder en de derde monteur kon pas vandaag (dinsdag) iets doen wegens Koninginnedag gisteren. Maar ik heb inmiddels nog niks van hem vernomen.)
Ook bleek ik maar de helft van de spullen ingekocht te hebben, dus moesten er extra tripjes naar de bouwmarkt komen. De voormalig groene muur in Floortje bleek toch wel echt een extra laag nodig te hebben voor het dekte. En toen ik de tape van de muren trok, bleek dat ik ook die muren moest bijschilderen want met het verwijderen van de tape kwam ook de verf mee. Ai. Maar goed, uiteindelijk kon ik aan het einde van de zondag terugkijken op een geslaagd project. Wat een verschil een beetje verf al niet kan maken!

Gisteren haalden we Thijs weer op bij opa en oma en combineerden dat mooi met een bezoekje aan de vrijmarkt in Heemskerk. De kinderen haalden een flinke buit binnen. Een Barbie met een auto, boeken, een hele tas vol Legovoertuigen (helemaal compleet inclusief bouwtekeningen), een riddertje, een soldaatje, een armbandje… de kinderen waren door het dolle heen. En mama was ook blij, want die vond 4 lapjes stof. Twee tricotjes en twee linnen-achtige stoffen. Dus er kan weer gecreëerd worden. Alsof ik niet nog tig projecten had liggen.

Rokje

Gisterenmiddag was het eindelijk zover: ik ben begonnen met het eerste échte naaiproject in mijn nieuwe werkkamer. Wat een heerlijkheid, alles bij de hand! Ik kwam er gaandeweg wel achter dat sommige dingetjes nog even anders neergezet moeten worden, maar dat zijn details. Voor de rest was het gewoon genieten. Een tafel om de zooi neer te leggen, een tafel om aan te werken, ruimte om de strijkplank neer te zetten, alles bij de hand!

Het was er zo opgeruimd…

Het project werd er gelijk eentje van een flink kaliber: een rokje voor mezelf, volledig op maat gemaakt, zonder patroon. Nou ja, wel met patroon, maar dan een zelfgemaakt patroon. Ja ja, ik kan niet beschuldigd worden van een gebrek aan ambitie. Ik kwam dergelijke rokjes tegen op de blogs van Madame Zsazsa, Polkadotjes en Tante Hilde. En was gelijk fan. Wat ontzettend leuk! En wat leek het makkelijk!
En ik moet toegeven: het ís ook makkelijk. Toen ik de beschrijving van Madame Zsazsa begon te lezen duizelde het me wel even, maar ‘gewoon doen wat ze zegt’ en het blijkt heel simpel. En zo had ik dus binnen een uurtje een volledig patroon op maat getekend, de stof uitgeknipt, er een beleg-op-maat bij gefabriceerd en de boel aan elkaar geregen voor een eerste pasronde. En wat schetste mijn verbazing: in één keer goed, hij zit als gegoten! Ben alleen wel bang dat dit een niet-fietsen-rokje is, want ik kom er onmogelijk mee op het zadel denk ik. Maar dat is van later zorg.

Vanmiddag hopelijk verder met de afwerking: locken en in elkaar zetten. Kan ik ook meteen dat nieuwe blinde-rits-voetje uitproberen.