Hockeyvermaak

Sinds de kinderen dit seizoen allebei begonnen met hockey, ben ik er maar druk mee. Deze week was het zelfs uitzonderlijk druk. Twee trainingen op woensdag, eentje op de vrijdag en zowel zaterdag als zondag wedstrijden. Tijdens de wedstrijden sta ik natuurlijk juichend/nagelbijtend langs de kant, maar die trainingen kunnen nog wel eens saai zijn om te kijken. En dus neem ik graag een handwerkje mee ter afleiding.

Bij de bouwmarkt zag ik laatst grappige windlichtjes staan met een bekleding van sisaltouw. In plaats ven “hebbe, hebbe, hebbe” denk ik dan meteen: “maken, maken, maken”. En dus kocht ik bij diezelfde bouwmarkt een bolletje touw en zocht ik in mijn enorme voorraad franse yoghurtpotjes naar geschikte exemplaren. Dit alles ging mee in de tas naar het hockeyveld.

Gelukkig was het heerlijk weer, dus ik vleide mij neer in het zonnetje en binnen no time had ik de eerste af (onder grote publieke belangstelling). En een training later ook de tweede. En nu staan ze dan te pronken op mijn vers opgehangen plankjes. Op naar het volgende project!

Voor het gesnotter

Ik bedacht me laatst dat ik in al die tijd dat ik creatieve dingen doe, nog nooit iets voor mijn moeder gemaakt heb. En dat terwijl zij zoveel veel voor ons doet. Ik zocht daarom een leuk projectje dat echt bij haar past. Al gauw bedacht ik dat het een zakdoekhoesje moest worden, aangezien mijn moeder altijd en overal zakdoekjes bij zich heeft.

Ik dook mijn stoffenvoorraad in, en binnen een kwartiertje fabriceerde ik een hoesje.

Maar het klopte voor mijn gevoel niet. Dus ik ging nog eens op zoek.

Dát was beter. Blauw is haar ding en de stof is nog Hongaars ook, afkomstig uit haar eigen voorraad. Wat wil je nog meer.

Ze was erg erg blij mee (en maaide het gras voor mijn voeten weg door erover te bloggen voor ik het kon). Het volgende project voor haar ligt ook al op de plank, twee windlichtjes met een gehaakt jasje. Uiteraard ook in wit en blauw.

Ondertussen ben ik ook nog bezig met mijn eigen project: twee Schotse-vlag kussenhoezen. Maar daarover later meer. 

Vakantie

Het was niet de bedoeling om mij een maand lang niet te melden. Maar u weet hoe dat gaat met vakanties. Je hoort dan meer tijd te hebben dan anders en uiteindelijk komt er nóg minder uit je handen. Maar ik heb niet stilgezeten, de afgelopen weken.

Allereerst was daar een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk. In Torreilles-Plage, om precies te zijn. En dorp aan de Middellandse Zee, vlakbij de Spaanse grens. En daar was het goed toeven. Het weer was uitstekend, de omgeving was prima. En natuurlijk was er Het Zwembad. Waar we, als het aan de kinderen had gelegen, nooit meer uit waren gekomen. Maar toch verlieten we (onder licht protest) de camping nog weleens. Om de prachtige middeleuwse stad Carcassonne te bezoeken, bijvoorbeeld. Voor een dagtripje naar Figueres in Spanje. Om zandkastelen te bouwen in de monding van een riviertje. En om mijn grote favoriet, het prachtige plaatsje Collioure, te bezoeken. We genoten van mooie uitzichten, lekker eten en drinken, het lekkere zonnetje en vooral de rust. Ah, kon het maar altijd vakantie zijn.

Op vakantie deed ik ook nog even crea. De Franse toetjes-potjes leenden zich namelijk bij uitstek om te verbouwen tot alleraardigst windlicht. En daarvoor moest er natuurlijk gehaakt worden. Een fijn klusje om onderuitgezakt in de schaduw te doen. Ik nam een enorme voorraad toetjes mee, dus voorlopig kan ik thuis ook nog verder. Heerlijk!

Eenmaal thuisgekomen, ging het leven in volle vaart verder. De kinderen ontdekten nieuwe vriendjes in de buurt en rennen nu de hele dag in en uit bij elkaar. Manlief moest weer aan het werk (en kon daar op dag 1 meteen meedelen dat hij over een maand ergens anders heen gaat). En ik kreeg het weer eens op mijn heupen en kondigde een interne verhuizing aan: wij naar zolder en Thijs een verdieping lager. Het had de nodige voeten in de aarde, maar het resultaat mag er wezen. Maar daarover wellicht meer in een volgend blog. De creatieve ideeën stapelen zich inmiddels ook alweer op. Want na de bovenverdiepingen, is de benedenverdieping nu ook aan een kleine makeover toe. En daarvoor mag er weer gehaakt en genaaid worden. Ik zou maar eens stil komen te zitten. Daar moeten we toch niet aan denken he?