Gehaakt mandje

Jaren geleden kocht ik wat bollen Zpaghetti. Ik haakte er ooit een tas van, die ik eigenlijk nog nooit gebruikt heb omdat ie loeizwaar is. Dus met de overgebleven bollen wilde ik in ieder geval géén tas maken. Maar wat dan wel?

Nou was ik al tijden op zoek naar een leuk klein mandje voor mijn haakspullen, en toen schoot me opeens die Zpaghetti te binnen. Ik had geen patroon, maar hoe moeilijk kon een mandje nou zijn? Dus ik ging enthousiast aan de slag. Het bleek nog niet zo makkelijk om een mooie cirkel te haken die plat bleef liggen. Ik ben gewend om vooral bolvormen te haken (amigurumi, mutsjes) en om van daar naar iets plats te komen is nog niet heel gemakkelijk. Het was dus even flink puzzelen om dat goed te krijgen.

De Zpaghetti was geen feest om mee te haken. Ik vond het maar zwaar. Maar dat kan ook aan mijn pijnlijke spieren liggen. Uiteindelijk groeide er toch (vele malen uithalen later) een leuk mandje. Helaas ging er wel iets mis (dat krijg je als je te lui bent om steekmarkeerders te gebruiken), er ontstond een raar ‘tuutje’ aan de achterkant. Maar goed, met mijn haakspulletjes erin zie je daar niks van. Ha.

Zpaghetti-tas

Vandaag haakte ik ‘even’ een tas van Zpaghetti. Ik zette vanmiddag al een stuk ervan op de foto, maar dat bleek niet helemaal in de juiste verhoudingen te zijn, dus tornde ik hem weer helemaal los en begon opnieuw. Gelukkig gaat het heel snel, met zo’n enorme haaknaald en het bijbehorend ‘draad’. Al is het wel ploeteren, want het haakt behoorlijk stug. Maar ik ben wel blij met het resultaat. Ik ga nog wel een voering maken, want ik vrees dat ik anders al mijn spullen weer kwijtraak door de gaten in het haakwerk.

Het patroon is erg simpel:

  • Haak een ketting van lossen (volgens het originele patroon 40-45, maar ik denk dat ik na mijn lostorn-actie eerder op 30 of 35 zit). 
  • Haak vervolgens een vaste in de achterste lus van elke losse
  • Keer het haakwerk, haak een begin-losse en ga weer verder met vasten in elke achterste lus. Ga zo door tot je een flinke rechthoekige lap hebt. 
  • Als je de lap groot genoeg vindt, vouw je de lap dubbel. 
  • Haak de zijkanten aan elkaar, maak een decoratief randje langs de bovenkant en zet er een paar handvatten aan. Et voilá.
    Ik gebruikte bijna een hele bol Zpaghetti en nog een beetje in een contrasterende kleur.

Nu nog bedenken wanneer ik de tas ga gebruiken, want ik ben niet zo’n tas-in-de-hand-type, meer een tas-over-de-schouder-type.

Sik

Ziet u hem groeien, de sik? Of anders het punthoofd, dat ik langzaam aan begin te krijgen? Al anderhalf jaar ben ik op zoek naar werk. En ondanks mijn – al zeg ik het zelf – best aardige CV, krijg ik steeds nul op het rekest. Steeds weer dezelfde mail: ‘Andere kandidaten voldoen beter aan het door ons opgestelde profiel.’ En daar kan ik het dan mee doen. Met elke afwijzing neemt de frustratie toe. Want de tijd begint te dringen. Maar ja, daar trekt niemand zich verder wat van aan. Behalve ik en mijn punthoofd.
Als ik mijn dagelijkse zoektocht op de vacaturesites weer heb gehad, weer tig mails verstuurd heb en de eerste afwijzingen alweer binnen zijn, vlucht ik graag in wat gefröbel. Aangezien ik wat ADD-erig ben (maar als ik zo de crea-blogs lees ben ik daar niet alleen in), ligt er nooit slechts één projectje op de plank. Op dit moment liggen er minstens drie.

The poncho so far

Allereerst hebben we daar de poncho. Oftewel ‘het Project Zonder Einde’. Op zich ging het best lekker vlot, een tijdje. Maar toen was de wol op. Ik bedacht er een gebroken wit randje bij, maar de hele onderste rand wit vind ik niet zo leuk. En er moet nog zeker 10 cm aan de poncho. Gisteren vond ik in de winkel nog een bol grijs in dezelfde kleur, maar a) dat is een dikkere draad en b) dat is ook maar één bol en daar red ik het denk ik niet mee. Het project poncho is nu dus even gestrand tot ik bedacht heb hoe verder te gaan. Suggesties, iemand?

Tas-in-wording

Project twee is er een van het snelle. Een hele tijd geleden kocht ik een bol Zpaghetti in een prachtige taupekleur. Helemaal mijn ding. Ik ben nu bezig daar een tas van te maken. Door de dikke draad vliegen de centimeters eraan. Helaas dreigt ook dit project te stranden wegens een tekort aan draad. Ai. Voorlopig haak ik nog maar een eindje door, wie weet red ik het nog wel. En anders zit er niks op dan proberen de juiste kleur draad bij te bestellen.

En verder hebben we dan nog Mutsjes. Veel Mutsjes. Ik postte namelijk een foto van mijn mutsjes op een forum en spontaan kreeg ik allemaal bestellingen. Voor mutsjes-op-maat en zelfs eentje voor een mutsje met een bijpassende sjaal. Ieks! In opdracht haken is best eng, als je dat voor het eerst doet. Want wordt het wel mooi genoeg? En past het wel? En is de kleur wel zoals verwacht? En en en… Nou ja, ik begin maar gewoon te haken en zie wel waar het schip strandt. Het is in ieder geval een goede bezigheidstherapie.

En dan heb ik het nog niet eens over de ideeën die ik allemaal nog heb. Zo zag ik bij haar een fantastische deken. Ik zie hem al helemaal liggen, bij ons op de bank, in neutrale kleuren. Taupe, beige, grijs, wit… En dan heb ik nog een stapeltje Granny-achtige rondjes liggen waar ik iets van wil maken. Er liggen ook nog minstens twee stoffen te wachten tot ik er een rokje van maak, zoonlief wil ook nog graag een rugbyshirt en ik probeer al weken om leuke kerstversiersels te maken, maar ik kom er gewoon niet aan toe. Nou ja, voorlopig heb ik in ieder geval genoeg tijd. Dat dan weer wel.